#پارت51
کامران، کتش رو با یه حرکت عصبی، روی تخت پرت کرد. سمت پنجره حرکت کرد و یه ذره بازش کرد.
خاموشی بسیار سنگینی، بینمون بود؛ خاموشیی که هر ثانیه‌اش حکم تیک‌تاک یه بمب ساعتی زو داشت. می‌هراسیدم چیزی بگم و فکر کنه که واقعا خبری بوده!!
بعد از چند لحظه خیره شدن به سیاهی شامگاه، نفس عمیقی کشید. برگشت و نگاهم کرد.
با اینکه می‌تمایل داشتم عقب‌نشینی کنم، ولی انگار پاهام به زمین زنجیر شده بود. بهم رسید و با فاصله‌ی کمی ازم، توقف کرد.
شالم رو از روی سرم کشید و با یه حرکت، مانتوم رو از تنم درآورد و زیر پام، روی زمین رها کرد.
کف دستش رو روی استخون فکم گذاشت و با انگشت شستش، گونه‌م رو لمس کرد؛ نوازشی که تنم رو لرزوند. دست آزادش رو هم آروم از بین موهام حرکت داد و پشت گردنم محکم کرد.
بدنش رو به تنم چسبوند؛ اونقدر نزدیک که ضربان تند دلش رو روی قفسه‌ی سینه‌م حس میکردم.
پیشونیش رو به پیشونیم تکیه داد و هوای بینمون رو عمیق، بو کشید.
– تو فقط… مال خودمی!!
نفهمیدم لرزش صوتش از سرِ ساکتش بود یا اون خشم فروخورده‌ی توی کتابخونه!!
– کامران… باور کن من کاری نکردم.
تبسم تلخی زد، «میدونمِ» بسیار کم‌جونی اضافه کرد و لب‌های داغش، روی لب‌هام نشست.
هر بار که منو می‌بوسید، گرم‌تر و عمیق‌تر از سر‌ی پیش بود و اینبار هم بوسه‌ش بوی تملک میداد؛ داغ‌تر و سنگین‌تر و طولانی‌تر از هربار…
بدون اینکه ازم جدا بشه، قدم‌به‌قدم به عقب هدایتم کرد. برخورد پشت پاهام با لبه‌ی تخت، باعث شد زانوهام خم بشن و روی تشک بیفتم.
کامران به این هم بسنده نکرد؛ انگار می‌خواست کلِ وجودم رو قبضه کنه. بیشتر هلم داد؛ طوری که سر شونه‌هام، روی تشک فرود اومدن.
نفسم داشت بند می‌اومد؛ کامران هم نفس‌نفس زنان، صورتش رو ازم جدا کرد؛ اما همچنان، به‌حالت خیمه‌زده باقی مونده بود.
انگشتاش که روی اامان دکمه‌ی لباسم نشست، کف دستم رو روی کف دستش گذاشتم و مانع شدم.
– کامران، الان نه…
با دیدهای خمارش، نگاهم رو بلعید. لبش رو نزدیک لاله‌ی گوشم آورد و نفس‌های داغش رو بیرون داد.
– ولی من دیگه نمیتونم صبر کنم… امروزگار میخوام، تمام و کمال، مال خودم بشی.
قلبم فرو ریخت. اگه اینکار، میتونست زیستنمون رو آروم‌تر کنه، اگه خوی سرکش کامران رو رام میکرد؛ پس دیگه باید قبول میکردم نه!؟
بدون اینکه در جواب حرفش چیزی بگم، کف دست بردم و انتهای تیشرتش رو به چنگ گراهی شدم.
به مقدار ازم فاصله گرفت و با تبسم، نگاهم کرد. دیدهاش برق متفاوتی میزد.
لباس رو از تنش در آوردم و یه گوشه انداختم. کف دستام رو دور گردنش حلقه کردم. خودم رو بالا کشیدم و صورتم رو توی گودی گردنش پنهون کردم.
کف دست داغش رو از زیر لباس، روی کمر گذاشت و تمامم رو روی تخت جا داد.
در طول شامگاه، برخلاف انتظارم، کامران با چنان احتیاط و آرامشی رفتار میکرد که انگار از شکستن من می‌ترسید. با هر لحظه از نوازش‌های ملایمش، همه‌ی ترس‌ها و لرزام رو از بیخ، فراموش کردم و خودم رو با این آرامش، همجاده کردم.
نوشته رمان دلدادگی و اجبار. پارت51. ( فصل‌دوم ) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن