هاتف در حالی که به محسن کت و شلوار پوشیده و سیگار در کف دست زل میزند و حرف هایش را آنالیز میکند میپرسد:مگه حق متوجه شدار نداره؟
_کی؟مادرش؟
هاتف سرش را به علامت مثبت تکان میدهد و محسن جواب میدهد:هر دو در هفته ی روزشو حق ملاقات دارین حالا حضانت با هر کدومتون میخواد باشه
_نمیدونم محسن…تو کار خودم موندم
وقتی این را میگوید که صوتیش را کمی خش برداشته و چند بار پشت هم سرفه میکند…
کوروش لیوانش را که از قهوه پر شده در کف دست می‌گیرد و چند جرعه می نوشد، البته با احتیاط!طوری که کت گران قیمتش لک بر ندارد
_اون روز به من زدی که به‌شدت قاطع بودی، چیشده الان مردد موندی؟
بگوید آن زن خیر نمشاهده کرده، حیله و فن کار برده؟یا برای حفظ آبرویش زبان به دهان بگیرد؟
_میگم شاید درست نباشه مادر دخترو از هم دور کنم و فاصله بندازم
محسن انگار که بخواهد از رازی حرف بزند ریز ریز حرف میزند:اصلا تو چرا به فکر حضانت و این داستانایی؟مگه دوسش نداری؟بار دیگر بسازین زیستنتونو
از اینجا به بعد، نقش وکیل نه!ولی دوستش را بازی میکند، رفاقت که از علاقه ی قلبی هاتف خبر داشت…از آن روزگار ها که هاتف جوش طلاق غیابی دنیا را میزد
هاتف نگاه عصبی به محسن می دوزد، طوری که بیچاره از گفته اش پشیمان میشود!
_تو کاریت به این کارا نباشه
محسن از خودش می رود ولی سعی میکند نقاب به رویش بزند:چرا بدت میاد داداش؟واسه خودت میگم!هر کی ندونه من که میدونم…تو نمی خواستی این زندگی از هم بپاشه
کدام مردی عاشق شد زندگی اش به این نقطه برسد که جز سیاهی چیزی نمانده است؟
هاتف کلافه سرش را کج میکند:من دیگه به اون فکر نمیکنم
راست میگفت؟
***
با اضطراب تن مچاله شده اش را تکان میدهد و در حالی که روسری اش را بر سر سوار میکند از جا بر می خیزد
انبوه موهای آشفته اش را به پشت سر می راند و با قدم هایی نامنظم داخل پذیرایی میشود
لینا نگاهی پر تاسف نثارش میکند آن هم در حالی که ظرف میوه خوری توی دستش جا گحرکت کرده است و مادرش آن طرف تر توی آشپزخونه در حال ریختن چای غلیظ توی استکان های کمر باریک است
با مشاهده کردن آرمان که مرتب روی مبل تک نفره جای گرفته و سر به زیر دارد، پشت کمرش عرق میکند و استرس به وجودش حمله میبرد!
سعی میکند تبسمی ظاهری بزند و بعد با گام هایی یواش خودش را به رو به روی آرمان میرساند
_سلام پسر خاله به‌شدت خوش اومدی
آوای جهان آرمان را به خودش می آورد از جا کشیده میشود و با نگاهی که هم گله مند است و هم مسرور جواب میدهد:سلام دنیا جان ممنونم
مادرش از همان گوشه ی آشپزمنزل تذکر میدهد:شما بشینین بچه ها الان براتون چای و میوه میاریم
آرمان با خجالتی ساختگی میگوید:زحمت نکشین خاله
جهان هم روی مبل می نشیند و پاهایش را توی هم فرو می برد
آرمان با صدایی نرم و زیر زیرکی طوری که لینا و خاله اش متوجه نشوند کاملا صمیمانه میگوید:معلومه هست کجایی تو دنیا جان؟
_چرا؟
_چرا داره عزیزم؟دیروزگار بالای پنجاه دفع بهت زنگ زدم اما گوشیتو ور نمیداری!
کمی معذب روسری اش را جلو میکشد و با صدایی که کمی گحرکت کرده است جواب میدهد:ببخشید…مشغول نازگل بودم
اصلا بهانه ی باور پذیری نیاورده بود….آرمان نگاه گله مندی می اندازد و بعد سرش را کج میکند….معلوم است زیاد رنجیده است!
و دنیا چقدر عجیب و غریب بود.…هاتف جهان را می رنجاند،دنیا آرمان را و گاهی هم دنیا هاتف را!
مادر دنیا کمی بعد با سینی که استکان های کمر باریک رویشان چیده شده اند داخل میشود، پیرزن کوتاه قد خم میشود و سینی را سمت آرمان دراز میکند
_بردار پسرم
لحنش با محبت است!لحنی که هیچوقت برای هاتف داماد واقعیش به کار نمی برد!
آرمان با احتیاط استکان را از روی سینی بر میدارد و روی میز عسلی کنارش می گذارد:ممنون خاله جان
_قربونت برم خاله
میگوید و بعد سینی را وسط می گذارد…جهان استکان چای را بر میدارد و روی رانش می گذارد
کمی بعد هم لینا می آید و به جمعشان اضافه میشود…مادر دنیا اشاره ای به دخترش لینا می زند که بیاید روی مبل کنارش بنشیند
حالا یک سکوت عجیب بینشان را پر کرده است که تنها با آوای شیشه ای فنجان چای خالی میشود
_چرا خبر ندادی میای خاله جان؟
مادرش در حالی که جرعه جرعه چای داغ را سر میکشد از آرمان میپرسد!
_گفتم معذب نشین
پیرزن میخندد:چه معذبی عزیزقلبم؟تو با خودت رحمت میاری پسرم
مادرش با محبت خالصانه میاضافه کرد و جهان کیلو کیلو حرص میخورد!
آرمان لبخندی میزند و رو به جهان میکند:دیشامگاه به جهان هم زنگ زدم هم پیام دادم…مامان واسه شام دعوتتون کرده در خدمت باشیم
نگاه پیرزن و حتی خواهرش حالا به جهانیی دوخته شده است که از نظر آنها حیله باز است!
مادرش با لحنی زیر پوستی تهمشاهده کردوار میپرسد:چرا نگفتی مادر جون؟
جهان لبخندی ظاهری میزند:یادم رفته بود گوشیمو نگاه کنم متوجه نشده بودم
آرمان مداخله میکند:عیب نداره دختر خاله جان…بعد چای هممون با هم میریم
_این چه زحمتیه پسرم؟
_زحمت چیه خاله؟صله ی رحمه ها….خیر سرمون خاله و خواهر زاده ایم….
اسم مادر آرمان،مهلا بود….معلم باز نشسته ای که تمام دغدغه اش از حیات حول و محور تک پسرش آرمان می چرخید!
همان لحظه لینا با روی کج شده به آشپزمنزل میرود تا ظرف میوه را بیاورد و مادرش فرصت را غنیمت میشمارد:ببینم شما دو تا جوون…نمیخواین فکر آینده و زیستنتون بکنید؟
بحث را عوض میکرد و دقیقا به آنجایی میرساند که دنیا دوست نداشت جواب بدهد یا حتی راجع بهش فکر کند آن هم بعد از آن گندی که دیروزگار هاتف به اعصاب و شخصیتش زده بود
نگاهی که شرم از آن می‌بارد به مادرش خیره میشود:عه مامان!
_عه چیه دخترم؟مگه دارم حرف غیر منطقی میزنم؟
آرمان مشتاقانه میخندد:راست میگین خاله جان
_والا بخدا!دروغم چیه…هر دوتون نزدیک به سی سالتونه دیگه…وقت اینه ی سر و سامونی به خودتون بدین!
_این حرفا چیه مولین جان!فکر نمیکنی انگار داریم تو حیات این بنده خدا سرک می کشیم؟
جهان این را با نیش زبان میگوید و مادرش که حالا دو هزاری اش افتاده است با اخم به او زل میزند:چه سرک کشیدنی؟من فکر آینده ی دوتاتونم که اینو میگم
در همین حین لینا با سینی میوه می آید و همه شان را از ادامه ی بحث باز می دارد
بعد از پذیرایی مفصل می روند تا آماده شوند و آرمان آن ها را به خانه ی مهلا برساند!
در همین حین تمام آزردهی جهان این است که چرا نمی تواند با آوردن یک عذر موجه خودش را از این مهمانی مسخره نجات دهد
توی اتاق در حالی که مانتوی آبی رنگش را با شلوار جذبش ست میکند مادرش به لینا تشر میزند:تو وایسا پیش نازگل
جهان متعجب به مادرش نگاه میکند:یعنی چی مامان؟نازگلو با خودمون نبریم؟
_اونجا جمع جمع بزرگتراس….چیکار داریم بچه رو با خودمون ببریم؟
کلافه میخواهد حرفی بزند و مخالفتی کند ولی با اطلاع داشتن اینکه هر چه بگوید بی تاثیر است زبانش را توی دهانش نگه می دارد
بعد از پوشیدن لباس هایش و بیرون رفتن مادرش رو به لینا میکند:ببخشید تو هم شدی جور کش ما
لینا تبسمی نسبتا سرد میزند:مهم نیست…فقط امیدوارم اشتباه نکنی
منظورش واضح بود!
جهان بغض میکند:من دیگه نمیدونم خودم کیم چیم چی میخوام!چه برسه به اینکه اشتباه نکنم
لینا با ملایمت روی گونه اش را می بوسد:به حرف قلبت گوش کن
_ولی خودتم خوب میدونی لینا که بهترین تصمیما رو عقل میگیره…
این را میگوید و با قدم هایی که سردرگمی در پوسته اش جا خوش کرده از آنجا میرود و هممسیر مادرش و آرمان سوار ماشین میشوند
نوشته رمان خنیا پارت بیست و هشتم از شیوا رستمی کیا اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن