بقچه را کنار قبلی گذاشته و حالا بقچه‌ی دیگری برمی‌دارد. با این که خشمگین‌ست اما رویِ با سلیقه تا کردنِ لباس‌ها و چیدن‌شان داخلِ بقچه تاثیری ندارد. گوش‌هایم حالا تیز شده‌اند برای گوش دادن حرف‌های مولین.
حرف‌هایی که هفته‌ی قبل و یا قبل‌ترش دقیقا از همان زمانی که زمزمه‌ی این خواستگار پرطمطراق بلند شد، گوش‌هایم کر شد!
-زنِ اولِ آقا هیربد علیلِ! حالیت می‌شه؟ زنیت نداره واسه بچه زاییدن!
مولین می‌گوید اما من مانده‌ام روی اسمی که در جمله‌اش به زبان آورده. ” آقا هیربد “!
پس آن مرد که قرار بود شوهرم باشد اسمش هیربد بود.
باید برایم مهم تلقی می‌شد اما اصلِ ماجرایِ من اینجا بود که هیچ چیزِ این ازدواج برای من مهم نبود حتی اسمِ مردی که قرار بود لقب شوهر را برایم یدک بکشد.
-اون زن الان سه ساله که بخاطر سرطان رحمش و درآوردن و انداختن اونور! می‌فهمی یا نه؟ ببین چقدر اون مرد آقاس که این همه صبر کرده و قبلِ اونم پنج سال صبر کرد که بلکه زنش یه بچه بیاره اما نیاورد! اینارو حالیت می‌شه دختر یا بازم فکر می‌کنی می‌خوای آوار بشی؟
نمی‌دانم چرا ولی بدنم یخ کرده و کف دست و پایم به لرزش می‌افتد.
زانوهایم را خم کرده و مشت‌هایِ گره‌کرده‌ام را روی آن‌ها گذاشته و لب‌هایم را به آن‌ها می‌چسبانم.
تصور اینکه آن زن تمام این سال‌ها در حسرت بچه مانده و حالا زندگی‌اش بخاطر یک بچه دگرگون شده من را می‌ترساند!
حیات‌ای که به حتم با قلبخوشی و امید و آرزو شروع شده بود حالا آخرش ختم می‌شد به این سرنوشت.
-کاش می‌فهمیدم تو پسِ کله‌ت چی می‌گذره تا حالیت می‌کردم بهتر از اینا قرار نبود کسی بیاد سراغت! پسرِ اولشونه آمین! انتظار دارن نوه‌شونو ببینن! وَنگ‌و وونگِ بچه تو خونه‌شون بپیچه! وگرنه که غیر اون یه پسرم دارن که تو فرنگه! ولی هر درخت میوه خودشو داره می‌فهمی بچه؟
کاش می‌متوجه شدم! مشکل من در همین نمتوجه شدن بود.
-نصیب یا قسمت توام شدی بی‌زبون! عیبت‌و می‌دونستن‌و در این خونه رو زدن. حالا من ناز و عشوه بیام که چی وقتی می‌دونم کسی دیگه سراغت نمی‌اومد! تو عقلت نمی‌رسه منم عقلم نرسه؟ بذارم دستی دستی خودت‌و بدبخت کنی؟ آره آمین؟
نفسی بیرون داده و مولین در دیده برهم‌زدنی خریدهای آن‌ها را جابجا و مجمع‌ها را روی هم گذاشته و شال‌هایِ تزیئنیِ روی‌شان را تا زده و روی مجمع‌ها می‌گذارد.
برای قلبخوشیِ خودش یا من، می‌گوید:
-رسمِ وقتی واسه عروس و خونواده‌ش تو جشن عقدش و عروسیش کادویی می‌آرن، خونواده عروسم واسه اونا ببره. می‌دونی که؟
نگاه نمی‌کنم اما لحنِ مسرورِ مامان حالا برایم جای تعجب دارد.
-ثریا خانم گفت ما هر چی واسه عروسمون و خونواده‌ش میاریم واسه سربلندیِ خودمونه. احتیاج نیست شما جا کادویی بیارین!
مولین می‌گوید و من به این فکر می‌کنم اسمِ زنی که روی سرم شال انداخت و در انگشتم، انگشتر، همان زنی که به گمانم لقب مادرشوهر برایم دارد، اسمش ثریا است؟
نچ‌نچی می‌کند.
-کور بشه چش و چالِ حسود و بخیل! زن‌عمو منصوره‌ت کلی جا خورده بود از بریز و بپاشِ اینا.
اما حرفاش بجا بود که بایستی یکی اینارو تو روت می‌اظهار کرد تا حالیت بشه همیشه زیستن به خوش خوشونکت نمی‌چرخه! حالا پاشو بساطتو جمع کن که اخم و تَخمِ آقات و با هیچی نمی‌شه جمع و جور کرد!
گاهی دلم فقط یک حاشیه‌ی امن و آرام می‌خواهد. بدور از هیاهوهایِ همیشگیِ این حیات. یک بی‌خیالیِ مطلق و تا جایی که می‌خواهم هیچ چیز در خیالم نباشد.
ولی نمی‌شود وقتی ساکنانِ این خونه در پیِ سور و ساتِ مجلسی هستند که عروسِ همان مجلس در عوضِ پوشیدنِ لباسِ سفید، دلش یک رخت سیاهِ عزا می‌خواهد.
چند روزگار از آن مجلسِ بله‌بران گذشته است و حال امروز من باید برای انجام آزمایش می‌حرکت کردم و بالاخره شاید همان مرد را می‌متوجه شدم.
مردی که قرار است شوهرم باشد و من دگرگون حالم!
قرار امروز را دیروزگار پایِ تلفن با مولین گذاشته بودند. مامان از همان وقت روی پا بند نیست و مدام این طرف و آن طرف می‌رود.
مدام در گوشِ من نصیحت می‌خواند و گاهی هم رجز! که قیافه‌ام را آویزان نکنم و کمی تبسم به لب داشته باشم!
که انتظار دارد بخندم به روزگارگاری که برایم رنگی به جزء سیاهی ندارد!
درد دارد فکرهایی که در سرم پرسه می‌زنند و شده‌اند زخمِ ناسور. چطور با خودم کنار می‌آمدم و قبول می‌کردم ماهیتِ این ازدواج را؟
هنوز تاریخِ دقیقِ عقدی که قرار است عروسی هم باشد مشخص نیست و اطرافیانم پیِ دوختنِ رخت هسشتاب‌زده و منی که صُم‌وبُکم نظاره‌گرشان مانده‌ام!
در این چند روز منزل مدام پر و خالی شد از حضورِ زن‌عموها و عمه. از حضورِ خاله و زن‌دایی‌ها و همگی با هول و ولا و عجله در پیِ خرید بودند و نوبت گراهی شدن از آرایشگاه و آن‌وقت من بی‌هدف نگاه‌شان می‌کردم!
گاهی هم زن‌عمو منصوره به مامان می‌اضافه کرد:
-واسه این دو تا دختر دیگه‌ت لباس درست و درمون بگیر که همین آمین از این خونه حرکت کرد در خونه‌ت رو می‌کوبن واسه این دوتا! حالا الان نه ولی چشم می‌ذارن! دخترات بر و رو دارن! آمین جلو بختشون بود وگرنه که آهو رو با همین سن کمش نشون می‌کردن!
صدایِ مولین رشته‌ی افکارم را پاره کرده و من را به وقت حال برمی‌گرداند.
-آمین پاشو حاضر شو دختر الان در و می‌زنن خب! ساعت شد ده صبح بچه!
این روزگارها شده‌ام یک عروسک. عروسکی که در کف دست این و آن می‌چرخد بدونِ اینکه از خودش آوایی داشته و اعتراض کند از این بازی خوردن‌ها و گاهی دردش وارد شدن‌ها!
هنوز از جا کشیده نشده‌ام که صدایِ زنگ آیفون وارد شده و بعد آن آوای هین مولین و خاک بر سرمی که می‌گوید.
در عوضِ هول و ولایِ او من ملایمِ آهستهم!
ساکت‌تر از هر مدت دیگری.
آی‌نور است که قبل از اولتیماتومِ مولین در را باز کرده و صدای احوال‌پرسی‌اش با عمه کشیده می‌شود. پوزخند می‌زنم. عمه رسیده بود چه کند؟
من را مسیریِ آزمایشگاه کند یا برایم دعای خیر کرده و کنارم باشد و تسلی دهد؟
از جایم تکان نمی‌خورم و مولین خط و نشان می‌کشد. صوتی پچ‌پچش با عمه قد بلند شده و عمه را کمی بعد در حالی که لباس‌هایِ بیرونم کف دستش است می‌بینم.
با طمانینه و قدم‌هایی ساکت داخل پذیرایی شده و سمتِ منی می آید که کنج دیوار در خودم پیچیده‌ام!
لبخندی می‌زند مهربان و ساکت.
سعی می‌کند مثل همیشگی بشاش باشد و با حرف‌هایش خنده بر لب بیاورد.
-مادرت کلی فحش کشید وقتی در ذهنش گذراند اومدن پیِ تو. ننه بابا نذاشت بمونه وقتی متوجه شد منم رنگ صورتش شد فرش قرمز خونه‌تون!
می‌گوید ولی خوب می‌داند این‌بار و این روزگارها برای خنداندنِ من ابدا موفق نیست!
با ناراحتی نفسی بیرون داده و کنارم می‌نشیند.
The post رمان لمس یک بوسه پارت ۷ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن