پارت هدیه
“سودا”
دستم را میان موهای خرمایی‌رنگش کشیدم؛ موهایی که روی بالش پخش شده بودند و صورت بی‌رنگش را کوچک‌تر و شکننده‌تر نشان می‌دادند.
پلک‌هایش لرزیدند، انگار در همان بی‌هوشی هم آرامش نداشت.
لب‌های خشکیده‌اش تکان خوردند و نام برسام، آن‌قدر به‌آرامی که بیشتر شبیه یک نفس بود، از میانشان بیرون وارد شد.
اشکی که بی‌اجازه از گونه‌ام پایین لغزیده بود را به‌سرعت پاک کردم.
نباید جلوی او گریه می‌کردم. نه حالا که هنوز نگاه باز نکرده بود، نه وقتی که تمام وجودش باید به یک نخ باریک امید بند می‌ماند.
اما خودم می‌دانستم لاوین از پس این یکی برنمی‌آید.
زیادی بود…بسیار زیادی بود.
برسام آن نوری بود که لاوین را از دل تاریکی بیرون کشیده بود؛ نوری که بعد از آن همه فقدان، بعد از آن همه زخمی که حیات به جانش انداخته بود، باعث شده بود دوباره تبسم زدن را یاد بگیرد.
حالا همان نور، پشت دیوارهای سرد سی‌سی‌یو، میان آوای دستگاه‌ها و بوی تند دارو، کم‌سو می‌شد و من می‌اطلاع داشتم لاوین برای برگشتن به آن تاریکی آماده نیست.
دکتر کمی قبل‌تر مرا کنار کشیده و گفته بود:
_دوستتون بارداره. با این وضع جسمی و روحی، من نمی‌تونم این خبر رو مستقیم بهش بدم. ولی باید بدونید شرایط برسام بسیار حساسه. درصد پیدا شدن دل اهدایی، اون هم توی چند روزگار آینده، به‌شدت کمه…مگر بیماری دچار مرگ مغزی بشه و خانواده‌اش برای اهدا رضایت بدن.
لحظه‌ای مکث کرد، انگار خودش هم از ادامه دادن متنفر بود.
_هر لحظه ممکنه این کف دستگاه‌ها دیگه جواب ندن. ممکنه زودتر از زمانی که بهتون گفتیم، بیمار رو از کف دست بدیم. لطفاً… یه جوری، به‌شدت آروم، به همسرش بفهمونید که شاید لازم باشه با برسام خداحافظی کنه.
قلبم همان‌جا، وسط جادهروی بیمارستان، چنان گرفت که نتوانستم درست نفس بکشم.
خدا نمی‌تمایل داشت روی خوش حیات را به این دختر نشان بدهد؟
اینکه دوبار پدر و مادرش را از کف دست داده بود، کافی نبود؟ آن‌همه رنجی که کشیده بود، آن زخمی که هیچ‌وقت واقعاً از روحش پاک نشده بود، کافی نبود؟
حالا قرار بود مرگ دلدادگیش هم تمام چیزی را که از لاوین باقی مانده بود، با خودش ببرد؟
دلدادگیی که از هفده‌سالگی شکل گراهی شده بود.
پاک‌ترین محبتی که من در تمام زندگی‌ام متوجه شده بودم.
روژان کنارم از حرکت ایستاده بود. چند ثانیه در خاموشی به صورت رنگ‌پریده‌ی لاوین نگاه کرد و آرام گفت:
_تو برو، من پیششم.
نگاهم را از لاوین گحرکت کردم و به روژان دادم. بعد از تمام حرف‌هایی که لاوین برایم تعریف کرده بود، بعد از چیزهایی که فهمیده بودم و آن‌همه پشیمانی‌ای که در نگاه‌های روژان مشاهده کرده بودم، دلم کمی با او صاف شده بود. نه آن‌قدر که گذشته را فراموش کنم، ولی آن‌قدر که بفهمم او هم این‌جا، به اندازه‌ی ما می‌ترسد.
سرم را تکان دادم.
_نه… هستم.
روژان کنارم روی صنقلبی جای گرفت و دست‌هایش را در هم قفل کرد.
_اگه برسام…
جمله‌اش ناتمام ماند. سرش را پایین انداخت و نفسش را لرزان بیرون داد.
_هوف… گفتنش هم سخته. اگه برسام بره، لاوین داغون میشه.
لبم را محکم گاز گحرکت کردم تا گریه‌ام نگیرد. کف دستم بی‌اختیار روی شکم لاوین قرار گرفت؛ جایی که جان کوچکی، بی‌خبر از تمام این هراس‌ها، ساکت گراهی شده بود.
_شاید حکمت این بچه همینه که لاوین به خاطر اون زنده بمونه.
صوتیم شکست، ولی ادامه دادم:
_وگرنه مطمئنم بدون برسام زنده نمی‌مونه. مطمئنم خودش رو از بین می‌بره.
انگشتانم با احتیاط روی شکمش حرکت کرد.
_این بچه میشه امید زندگیش…
پلک‌های لاوین لرزید… نفس کوتاهی کشید و چشم‌هایش را باز کرد.
چند ثانیه طول کشید تا نگاه خسته و گنگش روی سقف ثابت بماند.
چشم‌هایش را ملایم در اتاق چرخاند؛ انگار می‌تمایل داشت بفهمد کجاست، چرا این‌جاست و چرا برسام کنارش نیست.
وحشت، بسیار آرام و بی‌صوت، در دیده‌هایش جای گرفت.
لب‌هایش تکان خوردند.
_برسام…
فوراً جلو راهی شدم و کف دستش را میان کف دست‌هایم گرفتم.
_چشماتو باز کردی قشنگم؟
سرش را کمی به طرفم چرخاند.
_سودا… بچم… بچم خوبه؟
کف دستم را محکم‌تر دور کف دست سردش حلقه کردم.
_آره، خوبه، مضطرب نباش… اما اگه همین‌طوری هیچی نخوری و استراحت نکنی، دکتر اضافه کرد خطر جدی تهمشاهده کردش می‌کنه.
رنگ از صورتش پرید. چشم‌هایش با وحشت بازتر شد و دستش به شکمش حرکت کرد.
_نه… نه، تهدیدش نکنه… خطر تهدیدش نکنه…
اشک در دیده‌هایش جمع شد و با اضطرابی کودکانه، درمانده و دردناک ادامه داد:
_بیارین غذا بخورم… هرچی می‌خواین می‌خورم. بچه‌ی برسامه… قراره نگاهاش شبیه اون باشه…
صدایش در هق کوتاهی شکست… نگاهم کرد؛ چنان ملتمسانه که دلم فشرده شد.
_هیچی تهمتوجه شدش نکنه سودا، غذا بیار…می‌خورم. قول می‌دم می‌خورم.
……
دکتر با نگاهی خسته، ولی جدی، به من خیره شد.
_لطفاً این خانوم رو کمی از بیمارستان دور کنین.
آوایش آرام بود، اما چیزی در لحنش وجود داشت که آرامم نمی‌کرد.
_حتی در حد یه دوش گراهی شدن و چند ساعت خوابیدن. بدنش دیگه تحمل این وضعیت رو نداره…اگه همین‌طور ادامه بده، هم خودش در خطره، هم بچه.
نگاهم ناخودآگاه روی لاوین ثابت ماند. روی صندلی نشسته بود.
پلک‌هایش سنگین بودند و رنگ صورتش آن‌قدر پریده بود که انگار تمام خون بدنش را در همان جادهروها جا گذاشته بود.
لب‌های خشک و ترک‌خورده‌اش گاهی تکان می‌خوردند، ولی صوتیی از آن‌ها بیرون نمی‌آمد.
قلبم نمی‌خواست از بیمارستان دورش کنم. خودم هم نمی‌میل داشتم یک قدم از آن‌جا فاصله بگیرم. برسام آن سوی دیوارها با مرگ کف دست‌وپنجه نرم می‌کرد و لاوین، با تمام وجودش، فقط به بودن کنار او فکر می‌کرد.
جدا کردنش از بیمارستان شامگاهیه این بود که آخرین تکه‌ی امیدش را از دست‌هایش بیرون بکشیم.
ولی وقتی به چهره‌اش نگاه کردم، فهمیدم دیگر انتخابی نداریم.
کنارش زانو زدم و دست سردش را میان کف دست‌هایم گراهی شدم.
_لاوین… خواهر دلنشینم، باید چند ساعت بریم خونه...فقط یه دوش می‌گیری، یه چیزی می‌خوری و چند ساعت می‌خوابی…بعد بار دیگر برمی‌گردیم.
نگاهش از صورتم عبور کرد و روی نقطه‌ای نامعلوم در انتهای راهرو ثابت ماند. چند لحظه طول کشید تا انگار آوایم را بشنود.
_داریم می‌ریم پیش برسام؟
قلبم در سینه فرو ریخت. برای اینکه بتوانم او را از جا قد بلند کنم، مجبور شدم دروغ کوچکی بگویم؛ دروغی که همان لحظه از سنگینی‌اش پشتم خم شد.
_آره… داریم می‌ریم پیش برسام.
به کمک من از جا کشیده شد. زانوهایش توان نگه داشتن بدنش را نداشسریع و تمام وزنش روی بازوی من افتاد.
هر قدمی که برمی‌داشت، انگار باید تمام دنیا را برای برداشتن همان یک قدم قانع می‌کرد.
چند بار ایستاد و به پشت سرش خیره شد؛ به درهای بسته‌ی بخش، به شیشه‌ای که برسام را پشت خودش پنهان کرده بود.
بازویش را محکم‌تر گرفتم.
_فقط چند ساعت، لاوین. فقط چند ساعت استراحت.
چیزی نبیان کرد… شاید نمتوجه شد… شاید هم دیگر توان پاسخ دادن نداشت.
در عقب ماشین را برایش باز کردم و کمکش کردم دراز بکشد.
پشت فرمان قرار گرفتم و ماشین را روشن کردم.
لاوین در خاموشی فرو حرکت کرده بود. آوای نفس‌های کم‌جانش از صنقلبی عقب می‌رسید و هر بار که نفس می‌کشید، انگار چیزی درون سینه‌اش می‌شکست.
چند خیابان بیشتر از بیمارستان دور نشده بودیم که چشم‌هایش را باز کرد و سر جایش قرار گرفت.
نور سفید ساختمان بیمارستان از میان شیشه‌ی عقب هنوز دیده می‌شد.
_برسام اونجاست…
صوتیش لرزان بود.
نگاهم را به آینه دوختم. نمی‌اطلاع داشتم چه بگویم. بیمارستان آرام‌آرام پشت سرمان کوچک‌تر می‌شد و لاوین با وحشتی کودکانه به آن نگاه می‌کرد؛ انگار با دور شدن ساختمان، خود برسام هم از او دور می‌شد.
_کجا داریم می‌ریم؟
_خونه لاوین… فقط برای چند ساعت.
دیده‌هایش گشاد شد.
_نه… منو برگردون.
_لاوین، گوش کن، دکتر اظهار کرد باید استراحت کنی. حالت خوب نیست.
_اظهار کردم منو برگردون!
آوایش در فضای ماشین پیچید. از شدت فریاد، نفسش برید و کف دستش را روی سینه‌اش گذاشت. من وحشت‌زده سرعتم را کم کردم.
_آروم باش، عزیزم. به خدا دوباره برمی‌گردیم.
_نمی‌خوام بیام!
با مشت ضعیفش به پشتی صندلی کوبید.
_می‌خوام برم پیش برسام! می‌خوام برگردم بیمارستان!
_لاوین، خواهش می‌کنم…
_بهت می‌گم وایسا!
ماشین‌ها پشت چراغ قرمز متوقف شدند. من هم به ناچار سرعتم را کم کردم.
هنوز کامل توقف نکرده بودم که لاوین کف دستگیره‌ی در را کشید.
_لاوین، صبر کن!
اما انگار صوتیم به او نمی‌رسید. در را باز کرد و پیش از آنکه بتوانم کمربندم را باز کنم یا دستم را به سمتش دراز کنم، خودش را از ماشین بیرون کشید.
داد زدم:
_لاوین! وایسا!
ماشین را کنار خیابان نگه داشتم و با کف دست‌هایی لرزان کمربندم را باز کردم. چند ثانیه بیشتر طول نکشید، ولی همان چند ثانیه برای دور شدنش کافی بود.
از ماشین پیاده که شدم، لاوین چند متر جلوتر بود. در خیابانی که خودروها با سرعت حرکت می‌کردند.
موهایش پریشان روی صورتش ریخته بود. لباسش در باد تکان می‌خورد و قدم‌هایش نامنظم بود. گاهی تلوتلو می‌خورد، ولی باز خودش را جلو می‌کشید؛ به سمت بیمارستان، به سمت برسام می‌دوید.
_ وایسا.
صوتیم از شدت ترس شکست.
انگار اصلاً در این جهان نبود. انگار نه صدای من را می‌متوجه شد، نه صدای بوق ماشین‌ها را، نه هیاهوی آدم‌هایی را که از کنار خیابان به سمتش برمی‌گشسریع.
دیدهم به انتهای خیابان افتاد.
ماشینی با سرعت به سمتش می‌وارد شد.
خون در رگ‌هایم منجمد شد.
جیغ زدم:
_لاوین!
یک قدم دیگر برداشت.
آوای بوق ماشین خیابان را شکافت. نور چراغ‌ها روی صورت بی‌حالتش افتاد.
کف دستم را جلو بردم، انگار می‌توانستم از همان فاصله او را بگیرم.
_لاوین، نه!
صدای ترمز با جیغ لاستیک‌ها درهم پیچید.
همه‌چیز برای یک لحظه ساکت شد.
من ایستاده بودم و با نگاه‌هایی که از وحشت باز مانده بودند، به پیکر لاوین نگاه می‌کردم؛ پیکری که چند متر آن‌طرف‌تر روی آسفالت افتاده بود.
بدنش بی‌حرکت مانده بود و خون ملایم‌ساکت از کنار سرش روی زمین پخش می‌شد.
نمی‌توانستم نفس بکشم.
پاهایم تکان نمی‌خوردند.
صدای آدم‌ها از اطراف کشیده شد؛ یکی فریاد می‌زد با اورژانس تماس بگیرند، یکی دیگر راننده را صدا می‌کرد، اما من هیچ‌کدام را نمی‌متوجه شدم.
فقط به لاوین خیره مانده بودم و به خون سرخی که روی آسفالت پخش می‌شد.
نمی‌دانم چطور خودم را به او رساندم.
فقط یادم هست زانوهایم روی آسفالت خیس و سرد افتاد. دست‌هایم می‌لرزیدند، آن‌قدر شمشاهده کرد که حتی جرئت نمی‌کردم درست لمسش کنم.
_لاوین…
اسمش از دهانم بیرون نیامد؛ شکست. مثل آوایی که دیگر توان زنده ماندن نداشت.
_لاوین، خواهش می‌کنم چشماتو باز کن… خواهر قشنگم، منو نگاه کن…
پلک‌هایش تکان نخورد.
کف دستم را دور انگشتانش حلقه کردم.
_نباید می‌آوردمت بیرون…
اشک‌هایم بی‌صوت روی کف دستش ریخت.
_نباید از بیمارستان دورت می‌کردم…
برای اامان‌بار در تمام آن روزها، قلبم تمایل داشت مدت برگردد؛ فقط به چند دقیقه قبل. به لحظه‌ای که دستش روی کف دستگیره‌ی در ماشین راهی شده بود. به لحظه‌ای که می‌توانستم محکم‌تر بگیرمش.
اما مدت هیچ‌وقت برای آدم‌های پشیمان نمی‌ایستد.
……
همه با گوش دادن آوای باز شدن در از جا کشیده شدیم.
دکتر از اتاق بیرون آمد. خستگی از صورتش پیدا بود.
ماسکش تا را زیر چانه پایین کشید، نگاه کوتاهی به جمع ما انداخت نفس عمیقی کشید و گفت:
_ضربه‌ی به‌شدت شمشاهده کردی به سرش وارد شده. خونریزی و ورم مغزی داره و فعلا تحت مراقبت‌های ویژه‌ست. اقدولیت ااماه انجام شده، ولی وضعیتش هنوز به‌شدت حساسه.
بهار با آوایی لرزان جویا شد:
_یعنی به هوش میاد؟
دکتر نگاهش را برای لحظه‌ای پایین انداخت و همین، قلبم را فرو ریخت.
_ما هنوز نمی‌تونیم درباره‌ی بهبودش چیزی بگیم. باید داروها کمتر بشن، واکنش‌های مغزی‌اش مجدداً بررسی بشه و نتایج آزمایش‌ها و اسکن‌ها رو کنار هم بذاریم…هنوز زوده که چیزی رو قطعی اعلام کنیم… ولی متأسفانه، بیمار مشکوک به مرگ مغزیه.
نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۹ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن