خم شدم و گوشم را به سینه‌اش چسباندم. دلش… آن دل لعنتی خسته… آن‌قدر ضعیف و نامنظم می‌کوبید که انگار هر لحظه قرار بود بایستد.
نفس‌هایش کوتاه، سطحی و بریده‌بریده بود؛ جوری که انگار هوا به ریه‌هایش نمی‌رسید.
سرم داشت منفجر می‌شد.
تلفن همجادهم را با کف دست‌هایی که از شدت ترس می‌لرزیدند از جیبم درآوردم.
شماره‌ی اورژانس را نگرفته، اشک چشم‌هایم را تار کرد.
انگشت‌هایم روی صفحه اشتباه می‌راهی شدند.
جیغ زدم، گریه کردم، و بالاخره شماره را گحرکت کردم.
_تورو خدا بیاید… شوهرم… شوهرم نفس نمی‌کشه… نارسایی دلی داره… تورو خدا زودتر بیاید!
آدرس را با صدای بریده‌بریده و هق‌هقی که امانم را برده بود دادم. گوشی را روی زمین انداختم و بار دیگر برسام را در آغوش کشیدم.
صورتِ یخ‌زده‌اش را به سینه‌ام چسباندم و پیشانی‌ام را روی پیشانی‌اش گذاشتم.
_برسام… من بدون تو چه‌کار کنم؟ تورو خدا بمون… مگه نبیان کردی تنهام نمی‌ذاری؟ مگه ناظهار کردی تا آخرش هستی؟… تو داری بابا می‌شی برسام…داری بابا می‌شی!
اما او هیچ پاسخی نداد. فقط پلک‌های بسته‌اش زیر نورِ کم‌رنگ اتاق، ساکت و بی‌رحم مانده بودند.
سایه‌ی یک کابوس عمیق و تاریک تمام خانه را گراهی شد؛ کابوسی که ماه‌ها از آن می‌وحشت کردم و حالا، درست در جذابترین روزگار زندگیم، یقه‌ام را گحرکت کرده بود.
…….
برسام را مستقیم به ccu بردند و پشت درهای فلزی و سنگین، من و بهار در انتظارِ جهنم ماندیم.
ساعت‌ها گذشت.
هر ثانیه برای من یک عمر بود. بالاخره دکتر با چهره‌ای درهم و خسته از بخش خارج شد. بهار به سمتش دوید و من، بی‌رمق، فقط توانستم بایستم و به دهان دکتر چشم بدوزم.
_دکتر… برادرم؟
دکتر نفس عمیقی کشید و ماسکش را پایین آورد. نگاهش بوی ناامیدی می‌داد.
_متأسفم خانم… وضعیت برسام از مرحله دارو و کنترل گذشته. شوک قلبی به قدری وسیع بوده که بطن چپ دیگه هیچ توانی برای پمپاژ نداره. الان فقط با دستگاه و دوز بالای دارو زنده نگهش داشتیم. در واقع… قلبش دیگه به خودی خود نمی‌تپه.
نفسم در سینه حبس شد.
بهار نالید:
_یع…یعنی چی؟
دکتر سرش را تکان داد.
_تعارف رو کنار بذاریم…تنها جاده زنده موندنش پیوند فوری دله. با این وضعیتی که الان داره، ما نهایت یک هفته بتونیم با این کف دستگاه‌ها و داروهای حمایتی وقت بخریم. اگر توی این یک هفته دلی پیدا نشه… ارگان‌های دیگه‌اش هم به خاطر نبودِ خون‌رسانی از کار می‌افتن.
پاهایم دیگر وزنم را تحمل نکردند. ساکت روی سرامیک‌های سرد بیمارستان سُر خوردم و جای گرفتم.
دستم روی شکمم بود؛ همان‌جایی که معجزه‌ی کوچکمان داشت شکل می‌گرفت.
_دکتر… تورو خدا…
هق‌هقم بلند شد. سرم را به دیوار تکیه دادم و با آوایی که از ته چاه می‌وارد شد فریاد زدم:
_تروخدا یه کاری کنید… اون نمی‌تونه الان بره! هنوز نمی‌دونه… داره بابا می‌شه…تورو خدا بهش بگید بیدار شه… داره بابا می‌شه…
بهار با شنیدن این حرف خشکش زد. با ناباوری نگاهم کرد، ولی من فقط ضجه می‌زدم.
_بچه‌اش… بچه‌اش هنوز صداشو نشنیده… برسام قرار بود اسمش رو انتخاب کنه… تورو خدا یه کاری کنید زنده بمونه… من بدون اون چی کار کنم؟
دکتر سرش را پایین انداخت و خاموشی کرد.
بهار کنارم جای گرفت و هق‌هق کنان بغلم کرد. هر دو لرزیدیم. درِ ccu بسته بود و پشت آن در، دلِ مردی که تمام دنیای من بود، فقط با ضرب آهنگ بی‌روح یک ماشین می‌تپید.
……….
با اصرار پرستار از اتاق بیرون آمدم؛ نه، درست‌ترش این بود که مرا از اتاق بیرون آوردند، زیرا دیگر چیزی از توانِ من باقی نمانده بود. انگار تمام جانی که در این دو روز با سماجت در تنم نگه داشته بودم، همان کنار تخت برسام مانده بود و حالا فقط پوسته‌ای از من در جادهرو قدم برمی‌داشت.
درِ سی‌سی‌یو پشت سرم بسته شد و همان آوای کوتاه، مثل چیزی تیز در سینه‌ام فرو راهی شد.
حس کردم بار دیگر از او جدا شده‌ام؛ بدتر، حس کردم از خودم جدا شده‌ام.
چند قدم بیشتر نرفته بودم که همه‌چیز شروع کرد به موج برداشتن. دیوارها دیگر صاف نبودند؛ خم می‌شدند، دور می‌شدند، نزدیک می‌آمدند. آوای گریه‌ی خفه‌ی خودم را می‌متوجه شدم.
میل داشتم خودم را به جایی بند کنم.
ولی نشد…
انگشت‌هایم به هیچ‌جا نرسیدند.
همه‌چیز چرخید… سریع و بی‌وقفه. مسیررو دور سرم پیچید، صوتها در هم رفتند، نورها کش وارد شدند. از دور، به‌شدت دور، انگار کسی اسمم را آوا زد، ولی دیگر نه صورتی می‌دیدم، نه آوایی را درست می‌شنیدم.
پاهایم خالی کرد…و همه‌چیز سیاه شد.
نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۸ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن