دانلود رمان ارباب یا برده از ناشناس بی احساس

موضوع اصلی رمان ارباب یا برده

مقداری از متن رمان ارباب یا برده:

مضطرب از جام بلند شدم و به مسئول آنجا اظهار کردم شاهرخ را صدا کند. شاهرخ سهند را بغل کرد و وارد شد بیرون: «چی شده عزیزم؟» «سعید پیام داده نیما بی‌تابی می‌کند. من می‌روم خونه.» سری تکان داد و بیان کرد: «باشه، مواظب باش. با ماشین برو، ما با تاکسی می‌آییم.» سوییچ را داد به من. گونه سهند را بوسیدم و رسیدم بیرون. این سه سال… هم زندگی‌مان خوب بود هم بد. خوبیش این بود تو دو ماه آخر بارداری‌ام سعید برگشت. طاقت نیاورده بود و دوباره جمع‌مان سه‌نفره شد. زیرا با من خشن رفتار نمی‌کردند، من هم می‌تازاندم حسابی. ناز می‌ریختم برای‌شان و خودم را لوس می‌کردم. همه‌چیز خوب بود… تا اینکه حرکت کردم برای سزارین و به دنیا آمدن بچه‌ها. دو تا پسر داشتیم: سهند و نیما. بدترین خبر این بود که… نیما نقص ایمنی بدن داشت. یک سرماخوردگی ساده لازم است تا از پا بیندازدش. بچه‌ام تو خانه حبس و زندانی است… یک منزل کوچک‌تر خریدیم تا زودتر گرم شود.

جز یک خانم که کارهای خانه را می‌کند و غذا درست می‌کند، فقط من و سعید و شاهرخ و سهند تو آن منزل هستیم. هر وقت یک نفر از ما سرما بخورد یا مریض شود باید برود عمارت قبلی و وقتی خوب شد کامل برگردد. بچه‌ام جنب‌وجوشش هم کم است. حتی نمی‌توانیم بوسش کنیم. سهند درک کرده داداشش با او فرق دارد… مظلوم‌تر است. برای همین حواسش را دارد و اذیتش نمی‌کند. اسباب‌بازی که می‌خواهد به او می‌دهد و با او به‌شدت مسیر می‌آید. الان هم که نیما خوابیده با شاهرخ آوردیمش بیرون بازی کند و قرار شده بود سعید پیش نیما بماند که مثل اینکه بیدار شده و بی‌تابی می‌کند. مصیبتی شده که هر وقت از بیرون می‌آییم، تو حمام کوچکی که جلوی در ورودی ساختیم باید دوش بگیریم بعد وارد خانه بشویم. وقتی روب‌دوشامبرم را تنم کرد وارد منزل شدم. سعید نیما را بغل کرده بود و جاده می‌حرکت کرد. تند حرکت کردم سمت‌شان و مضطرب نیما را بغل کردم: «جانم… پسر خوشگل من… ببینمت…»

کم‌کم گریه‌اش تبدیل به غرغر شد. گردنم را محکم بغل کرده بود و ولم نمی‌کرد. نیما بسیار به من وابسته بود. سعید: «بنشین، کمرت درد می‌گیرد. سنگین شده.» به محض اینکه روی مبل قرار گرفتم دوباره زد زیر گریه. سعید قد بلند شد و اضافه کرد: «بده من بغل می‌کنم.» «نه، تو بغل من ساکت می‌شود.» از جام بلند شدم که گفت: «سهند باشد بازی می‌کند با او.» سری تکان دادم و گفتم: «می‌آید. به نجمه بگو برایش غذا بیاورد بخورد، شاید گشنه‌اش است.» «امتحان کردیم نخورد.» «تو بیار شاید بخورد. ای بابا.» سعید رفت. از وقتی بچه‌ها به جهان رسیدند کمتر می‌توانیم داشته باشیم. اوایل تا سه‌ماهگی‌شان که بیشتر خواب بودند خوب بود، ولی بعد از این‌که ساعت بیداری‌شان بیشتر شد خواب را از دیده‌های ما گحرکت کردند. پیش کش. نجمه پرستار بچه‌ها هم شد و خودش می‌خواباندشان.

تو تولد یک‌سالگی بچه‌ها تصمیم گرفتیم آزمایش DNA بگیریم ببینیم سعید یا شاهرخ کدام‌شان پدر بچه‌ها محسوب می‌شوند. البته شناسنامه‌های‌شان به اسم شاهرخ بود. جالب بود که DNA سعید و نیما با هم بود و شاهرخ و سهند با هم. تو هایمان… من هنوز هم برده‌شانم؛ فقط موقع سوزن نمی‌زنم چون من هم کار خطایی نمی‌کنم. سعید با ظرف غذا برگشت. نیما را نشاندم زمین که با زبان شیرینش اظهار کرد: «بنشین… اینجا…» نشستم پیشش و مشغول خوردن شد. نصفش را هم می‌ریخت روی خودش و روی فرشش. نگاه معناداری به سعید انداختم که چپ‌چپ نگاهم کرد و زیر لب گفت: «این‌طوری نگاه نکن، شامگاه می‌رویم تو اتاق‌ها.» ریز خندیدم. قرار گرفت پیشمان که به او تکیه دادم و کف دست‌هایش را دور شانه‌ام حلقه کرد. بعد از خوردن غذایش بردم کف دست و صورتش را شستم و با او بازی کردیم تا سهند و شاهرخ رسیدند. سریع دوش گراهی شده بودند.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←