موضوع اصلی رمان ساعت زندگی هفت و پنجاه و نه دقیقه اس
یگانه دختری است که می‌کوشد مادر و دو خواهرش را، که پس از فقدان پدر دچار فروپاشی عاطفی شده‌اند، مجدداً به مسیر درست زندگی بازگرداند. او بهترین را برای خانواده‌اش می‌خواهد، اما این بهترین‌ها همان چیزی نیست که تقدیر برایشان در نظر گراهی شده است؛ و آن‌ها تا آستانه‌ی از‌هم‌گسیختگی عاطفی پیش می‌روند. یگانه میان مشکلات خانواده و عاشقیش به محمدحافظ کف دست‌وپا می‌زند و در هر تلاش برای نجات، به متوجه شدگاهی تازه می‌رسد.
مقداری از متن رمان ساعت حیات هفت و پنجاه و نه دقیقه اس:
سلامم بین حرف‌هایت فاصله انداخت. با مکث سر چرخاندی و مرا متوجه شدی. مکثت نشان داد چقدر از دیدنم شوکه شده‌ای و شاید به دنبال دلیلی بودی تا حضورم را به آن ربط دهی. سعی کردم زیر نگاه آشوبگرت خود را بی‌تفاوت نشان دهم. دست داخل کیفم بردم و حین بیرون آوردن کیف پولم از محسن پرسیدم: قیمتش چنده؟ تازه آن موقع به خودت آمدی، پاسخ… روی جلد را چشم دوختی ملایم بیان کردی: قابلی نداره مهمون ما باشین! نیم‌نگاهی به صورتت انداختم. نمی‌توانستم با آن نگاه خیره‌ات که دلم را زیر و رو می‌کرد کنار بیایم. می‌هراسیدم هر آن در نینی نگاهت حل شوم و جلوی محسن خود را لو دهم. سریع نگاهم را سمت کتاب چرخاندم و تعارفت را رد کردم: ممنون لطف دارین. کادوست. حس کردم نگاهت را گرفتی و کتاب را سمت محسن کمی هل دادی: آقا محسن بی‌زحمت کادوش کن. محسن دیدهی گفت و خم شد تا چیزی از زیر پیشخوان بردارد. بار دیگر جویا شدم: نگفتین چنده!
محسن چند کاغذ کادو روی میز گذاشت و… اینا هست. اون طرفم باز طرح و رنگای دیگه داریم. و با کف دست سمت دیگری را نشان داد. سرم را چرخاندم و مثلاً نگاه به جایی که گفته بود انداختم. اما در اصل چیزی نمتوجه شدم. نمیل داشتم هم که ببینم برایم فرقی نمی‌کرد کتابی که حتی عنوانش را نمی‌دانستم و بی‌دلیل خریده بودم با چه طرحی کادو شود. به‌سرعت برگشتم و روی اولین کاغذ کادو کف دست گذاشتم: همین خوبه! و بعد چند اسکناس از کیفم بیرون آوردم و بدون این‌که بین‌تان کسی را مستقیم مخاطب قرار دهم گفتم: من قیمتشو نگاه نکردم میشه بگین چقدر شد؟ این‌بار محکم‌تر از قبل گفتی: مهمون ما هستین. سریع مخالفت کردم: نه این‌طوری دیگه روم نمیشه بیام ازتون خرید کنم لطفا بگین قیمتشو. می‌مشاهده کردم که محسن زیرنگاهی حواسش به ماست و کار خودش را انجام می‌دهد. باز هم مکث کردی، باز هم نگاهم کردی، این‌بار سرت را پایین انداختی و قیمت را گفتی. پول را روی میز گذاشتم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن