دو هفته از روزگاری که از بیمارستان مرخص شده بودم میگذشت.
دو هفته…
و اگر بخوام صادق باشم، هنوز بدنم کامل خوب نشده بود.
بعضی صبحها با سردرد خفیف از خواب بیدار میشدم.
بعضی شامگاهها هم خوابهای عجیبی میدیدم؛ خوابهایی که وقتی دیده باز میکردم، فقط چند تکهی نامفهوم ازشون توی ذهنم میموند.
یک اتاق…
یک آوا…
دو تا نگاه سبز…
و گاهی یه حس عجیب که نمیدونستم از کجا میاد.
هر بار هم که سردرد میگرفتم، مهسا سریع میرسید بالای سرم.
مهسا: ـ الاله، بار دیگر سرت درد گرفت؟
الاله: ـ نه.
مهسا: ـ پس چرا پیشونیت رو گرفتی؟
الاله: ـ زیرا کف دستم اونجاست.
مهسا: ـ به‌شدت بامزهای!
سولین هم هر با که رد می شد بالاخره یک چیزی میبیان کرد.
سامان: ـ بذارید حدس بزنم… باز هم قرص خوردن رو فراموش کرده.
الاله: ـ شما دوتا چرا فکر میکنید من بچهام؟
سامان: ـ چراکه رفتارمون باهات دقیقاً مثل بچههاست.
الاله: ـ من از بیمارستان زنده برگشتم، نه از مهدکودک.
آرمان هم بیشتر از قبل حواسش به کارهام بود، البته نه طوری که مستقیم نشان بدهد نگران است.
اگر چند دقیقه بیشتر سرپا میایستادم، از دور تذکر میداد.
آرمان: ـ الاله، اون جعبه رو بذار زمین.
الاله: ـ خودم میتونم.
آرمان: ـ نبیان کردم نمیتونی. بیان کردم بذارش زمین.
الاله: ـ به‌شدت فرق داره؟
آرمان: ـ آره.
و من هم با غرغر جعبه رو زمین میذاشتم.
دو هفته گذشته بود، اما ظاهراً هیچکس قصد نداشت ماجرای بیمارستان رو فراموش کنه.
تا اینکه اون روز…
همه توی سالن بودن.
من روی مبل قرار گرفته بودم و رها و رادین مشغول بازی بودن که آرمان وارد سالن شد.
نگاهی به همه انداخت.
آرمان: ـ فردا شب مهمونی داریم.
چند ثانیه سکوت شد.
بعد من صاف جای گرفتم.
الاله: ـ چی داریم؟
آرمان: ـ مهمونی.
الاله: ـ چرا؟
آرمان: ـ چون میخوام بگیرم.
الاله: ـ خب نگیر.
سولین خندهاش گراهی شد.
سامان: ـ چه استقلبال قویای.
الاله: ـ ممنون.
آرمان: ـ فردا شب مهمونهام میان.
الاله: ـ یعنی منم باید از ظهر کار کنم؟
آرمان: ـ از ظهر نه.
الاله: ـ پس از صبح یا شامگاه قبل؟
آرمان: ـ احتمالاً.
الاله: ـ «احتمالاً» یعنی بله.
سولین: ـ من فقط امیدوارم مهمونی فردا شامگاه به اندازهی قبلیها خوب باشه.
مهسا: ـ سامان…
سولین: ـ چیه؟
مهسا: ـ هیچی.
سولین: ـ من که چیزی نگفتم.
سولین با خنده ادامه داد:
سولین: ـ فقط میخوام ببینم این دفعه چند تا داف قراره توی مهمونی شرکت کنن .
مهسا همان لحظه چشمغرهی وحشتناکی بهش رفت.
مهسا: ـ سامان!
سولین: ـ شوخی کردم!
مهسا: ـ من باهات حرف نمیزنم.
سولین: ـ باز قهر؟
مهسا: ـ بله.
سولین: ـ باشه، منم میرم با بقیه حرف میزنم.
مهسا: ـ برو!
سولین: ـ خیلی خب.
چند قدم رفت، دوباره برگشت.
سامان: ـ ولی قهر بهت نمیاد.
مهسا صورتش رو برگردوند.
مهسا: ـ برو!
سولین خندید و کنار آرمان ایستاد.
من هنوز گیج بودم.
تا اینکه مهسا اضافه کرد:
مهسا: ـ الاله فقط آماده نیست.
ابروهام رفت بالا.
الاله: ـ آماده نیستم؟
آرمان به‌شدت خونسرد جواب داد:
آرمان: ـ به من ربطی نداره.
نگاهش کردم.
الاله: ـ یعنی چی به تو ربطی نداره؟
آرمان: ـ یعنی خودت باید آماده بشی.
بعد به‌شدت راحت از کنارم رد شد.
من چند ثانیه همونطور نشسته بودم.
الاله: ـ اینا دارن دربارهی چی حرف میزنن؟
هیچکس جواب نداد.
نگاهی به مهسا کردم.
الاله: ـ من چرا آماده نیستم؟
مهسا: ـ بعداً برات توضیح میدم.
الاله: ـ نه، الان بگو.
مهسا: ـ بعداً.
سولین و آرمان از سالن خارج شدن.
من برگشتم سمت مهسا.
الاله: ـ خب؟
مهسا آهی کشید و کنارم جای گرفت.
مهسا: ـ مهمونیهای آقا آرمان یه کم با مهمونیهای معمولی فرق داره.
الاله: ـ چه فرقی؟ پارتی هست!
مهسا: ـ تقریباً,هر ماه یه مهمونی بزرگ برگزار میکنه. باید لباس مخصوص بپوشیم و از مهمونا پذیرایی کنیم.
الاله: ـ لباس مخصوص یعنی چی؟
مهسا: ـ فرم مخصوص. با کفش پاشنهبلند.
نگاههام گرد شد.
الاله: ـ پاشنهبلند؟!
مهسا: ـ آره.
الاله: ـ من؟
مهسا: ـ تو.
الاله: ـ من حتی با دمپایی هم بعضی وقتا نزدیکه زمین بخورم!
مهسا لبخند زد.
مهسا: ـ واسه همین باید تمرین کنی.
الاله: ـ دیگه چی؟
مهسا کمی مکث کرد.
مهسا: ـ بعضی مهمونا هم نوشیدنی الکلی سفارش میدن و برای پذیرایی از سرویس مخصوص استفاده میشه. یه نفر هم برای رسیدگی به بخش نوشیدنیها میارن، پس ما قرار نیست کاری با آمادهسازیشون داشته باشیم.
چهرهم جدی شد.
الاله: ـ بچهها چی؟
مهسا: ـ مضطرب نباش. مهینخانم هم از این مهمونیها خوشش نمیاد. معمولاً میره خونهی قبلی آقا آرمان و رها و رادین رو هم با خودش میبره.
نفس راحتی کشیدم.
الاله: ـ خوبه.
الاله: ـ ولی من هنوز باید با پاشنه بلند راه برم؟
مهسا: ـ متأسفانه.
الاله: ـ خدایا…
—
کمی بعد تمرین شروع شد.
اول فقط چند قدم جاده رفتم.
قدم اول.
قدم دوم.
قدم سوم…
الاله: ـ مهسا من دارم میمیرم.
مهسا: ـ هنوز سه قدم بیشتر نحرکت کردی!
الاله: ـ دقیقاً! سه قدم بیشتر نراهی شدم و به آخر عمرم رسیدم.
صدای خندهی بچهها از کنار سالن قد بلند شد.
رها و رادین روی مبل نشسته بودن و با هیجان نگاهم میکردن.
رها: ـ مولین دوباره راه برو!
الاله: ـ چرا؟
رها: ـ زیرا زیبا راه میری!
رادین هم دست زد.
رادین: ـ بار دیگر!
تبسم زدم.
الاله: ـ باشه، برای شما دوباره میرم.
بار دیگر شروع کردم جاده حرکت کردن.
رها و رادین هر بار که به آخر سالن میرسیدم، کف دست میزدن.
رها: ـ آفرین مولین!
رادین: ـ دوباره!
الاله: ـ شما دوتا از مهسا هم بدترین!
مهسا: ـ حداقل اونا غر نمیزنن.
الاله: ـ من غر نمیزنم. دارم درد قلب میکنم.
—
مرحلهی بعدی تمرین، پذیرایی بود.
سولین هم طبق معمول داوطلب شده بود که کمک کند، البته بیشتر برای اذیت کردن من.
سولین: ـ خب خانم خدمتکار، بفرمایید.
الاله: ـ چرا تو انقدر خوشحالی؟
سولین: ـ چون امروزگار من تستر شما هستم.
الاله: ـ تستر چی؟
سولین: ـ پذیرایی.
الاله: ـ فقط همین؟
سامان: ـ بله خانم.
نگاهش کردم.
الاله: ـ پس بشین سر جات.
سامان ریز خندید.
مهسا: ـ سامان اذیتش نکن.
سولین: ـ من؟ من دارم همکاری میکنم.
آروم وسایل پذیرایی رو مرتب کردم و چند بار مسیر راهی شدورسید رو تمرین کردم.
هر بار سولین ایراد میگحرکت کرد.
سامان: ـ اینجا یه کم آرومتر.
الاله: ـ کی از تو نظر میل داشت؟
سامان: ـ من متخصصم.
الاله: ـ متخصص اعصاب خورد کردن.
سولین: ـ اونم هست.
—
بعد بار دیگر کفشها رو پوشیدم.
این بار بهتر مسیر میراهی شدم.
چند قدم برداشتم و برگشتم.
رها: ـ مامان خیلی خوب شدی!
رادین: ـ آره!
لبخند زدم.
الاله: ـ بالاخره یکی از من راضیه.
همون موقع سامان راهی شد سمت مهسا.
مهسا داشت وسایل رو جمع میکرد که سولین از پشت نزدیکش شد و با حالت شیطنتآمیزی بغلش کرد.
مهسا: ـ سولین!
سامان: ـ قهر نباش دیگه.
مهسا: ـ ولم کن!
سامان: ـ باشه، فقط یه ذره.
من چند ثانیه نگاهشون کردم.
بعد قیافهی سولین رو تقلید کردم، نگاههام رو ریز کردم و با لحن مسخرهای بیان کردم:
الاله: ـ مهسا جان… قهر نباش…
بعد حالت عق زدن گراهی شدم.
الاله: ـ اووووف!
مهسا زد زیر خنده.
سولین: ـ بسیار بیادبی!
الاله: ـ من؟! من فقط دارم تمرین میکنم.
رها خندید.
رادین هم دست زد.
سولین: ـ این دختر واقعاً غیرقابل کنترله.
آرمان که از دور صحنه رو دیده بود، فقط یه نگاه به من انداخت.
آرمان: ـ این تمرین قرار بود برای مهمونی باشه، نه نمایش کمدی.
الاله: ـ خب من استعدادهای دیگهای هم دارم.
آرمان: ـ متأسفانه متوجه شدم.
تبسم زدم.
الاله: ـ خواهش میکنم، آقا آرمان.
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۲۱ اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن