“لاوین”
خب…داستان با ترس های من شروع شد پس بهتر است از اینجا به بعد را خودم ادامه بدهم.
منی که خسته، لرزان و درهم‌شکسته، مجدداً سر از آن آسایشگاه درآورده بودم.
مجدداً تمام خاطرات بد برگشته بودند؛ مثل بختکی روی سینه‌ام سنگینی می‌کردند و مسیر نفسم را می‌بستند.
از چه بگویم؟ از یک ماهی که آنجا بستری بودم و در بی‌خبری مطلق دست‌وپا می‌زدم؟ بدون آنکه بدانم دلدادگی زیستن‌ام، مردی که بندبند وجودم به نفس‌هایش وصل بود، در چند قدمی من دارد با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند؟
از کابوس‌هایم بگویم که مثل سایه‌هایی تاریک هر شامگاه به سمتم هجوم می‌آوردند؟
یا از آن دیوارهای شیشه‌ای بی‌اعتمادی که دور خودم کشیده بودم؟
یا شاید باید از آن روزگاری بگویم که او رسید…
توی اتاق توقف کرده بود. من حافظه‌ام یاری نمی‌کرد؛ نمی‌خبر داشتم این مردی که روبه‌رویم ایستاده، با آن نگاه خسته ولی پرصلابت، همسرم است.
هیچ‌کدام از روزهای مشترکمان را به یاد نمی‌آوردم. اما یک چیز را خوب می‌فهمیدم؛ می‌اطلاع داشتم که می‌شناسمش.
می‌خبر داشتم جایی در عمیق‌ترین نقطه‌ی دلم، وقتی دستم را می‌گیرد، دیگر نمی‌ترسم… وحشت نمی‌کنم. در آغوش او، آن هراس همیشگی که مثل خوره جانم را می‌تراشید، ساکت می‌گحرکت کرد.
و آن مرد واقعاً صبوری کرد…
در برابر تمام کابوس‌های نیمه‌شامگاهم، در برابر تمام خاطرات ناگهانی و درهم‌برهمی که یک‌باره مثل برق به مغزم می‌کوبیدند و مرا به مرز جنون می‌رساندند، در برابر تمام جیغ‌های از سر وحشتم، او از حرکت ایستاد و آخ ناضافه کرد.
تمام مدت حواسش به من بود؛ به من و به کودکی که درونم داشت ملایم‌آرام جان می‌گرفت.
با وجود تمام ضعف جسمی خودش، با اینکه عمل سنگین پیوند دل را پشت سر گذاشته بود، هیچ‌وقت پیش من لب به شکایت باز نکرد. ولی من کور نبودم؛ می‌متوجه شدم که گاهی چطور صورتش از درد جمع می‌شود.
می‌دیدم که چطور دستش ناخودآگاه روی سینه‌اش می‌نشیند. یک‌بار حتی صدایش را گوش دادم که داشت تلفنی با دکترش حرف می‌زد؛ دکتر با عصبیت می‌اضافه کرد این کارهایی که میکنی و این‌همه فشاری که به خودت می‌آوری، خطرناک است و جانت را به خطر می‌اندازد. ولی برسام پا پس نکشید.
یک شب، از همان شب‌های تیره که با جیغ و کابوس از خواب پریدم و نفس‌نفس می‌زدم، در حالی که اشک‌هایم بند نمی‌رسید، به سینه‌اش کوبیدم و التماسش کردم: برسام، منو برگردون بخش اعصاب… من دیوونه شدم… دارم بهت آسیب می‌زنم. تو مریضی، من دارم نابودت می‌کنم…
اما او دست‌های لرزانم را توی کف دست‌های مردانه‌اش گحرکت کرد، پیشانی‌ام را بوسید و با همان لحن قاطع و بی‌بروبرگردش بیان کرد: حاضر نیستم حتی یک لحظه هم تنهات بذارم. جات همین‌جاست، پیش من.
آن روزگارهای سخت و نفس‌گیر هم بالاخره گذشت.
حالا دو سال از آن روزگارها می‌گذرد.
دو سالی که بعضی روزهایش سخت بود و بعضی روزگارهایش آسان. بعضی روزگارها را با هم اشک ریختیم و بعضی روزگارها را از ته قلب لبخند زدیم.
حافظه‌ی من هیچ‌وقت به‌طور کامل برنگشت؛ مثلاً من هنوز هم روز عروسیمان را یادم نمی‌آید.
عکس‌هایش را می‌بینم، خودم را توی آن لباس سفید تماشا می‌کنم، اما حسی از آن مراسم در ذهنم نیست.
ولی در عوض، شامگاه عروسیمان را وقتی خسته و بی رمق به خونه برگشتیم و برسام با حوصله و تک‌به‌تک گیره‌ها را از لابه‌لای موهایم درمی‌آورد به خاطر می‌آورم.
یادم نمی‌آید چطور اامان بار عاشق شدنش را اعتراف کرد…اما آن بوسه‌ی پرحرارت در آسانسور را یادم وارد شد.
آرین را هم اولش یادم نمی‌رسید. اما یک روز، برسام دستم را گراهی شد و مرا برد جلوی بوم‌های نقاشی که در اتاق گوشه‌ی خونه چیده شده بود. گفت: این‌ها رو تو کشیدی لاوین. مردم برای مشاهده کردن کارات توی گالری صف می‌کشن.
باورم نشد. فکر کردم دارد برای قلبخوشی من دروغ می‌گوید.
اما وقتی قلم‌مو را کف دست گحرکت کردم، انگار انگشتانم خودشان مسیر حرکت را بلد بودند؛ تکنیک‌ها و رنگ‌ها توی خونم جریان داشتند.
شروع کردم به کشیدن و با شروع مجدداً‌ی نقاشی، آن اعتماد و شناختم نسبت به آرین هم کم‌کم برگشت.
همانطور که به من قول داده بود آنقدر خاطره های شیرین برایم ساخت، که دیگر اهمیتی نداشت چهار ماه حیات مشترک را به یاد بیاورم یا نه.
شکمم روزگاربه‌روز بزرگ و بزرگ‌تر شد تا اینکه وقت زایمان فرا رسید.
آن روزگار تمام خانواده پشت در اتاق عمل منتظر بودند.
سودا بعدها برایم تعریف کرد که برسام مثل شیر زخمی، تمام مدت از این سو به آن سوی مسیررو قدم می‌زده و ثانیه‌ها را می‌شمرده؛ با آن دل پیوندی‌اش، استرسی را تحمل می‌کرده که برایش سم بود. ولی وقتی دکتر از اتاق عمل بیرون رسید و گفت: مادر و دختر هر دو سالمند…برای اامان بار فرو ریخت.
وقتی بالای سرم ایستاد، برای نخستین بار بغض را در دیده‌هایش مشاهده کردم.
دستش را با احتیاط جلو آورد و روی صورت نوزادی که داشت از شیره‌ی وجودم می‌مکید، کشید. لب‌هایش می‌لرزید، ولی تمام تلاشش را کرد که بغضش جلوی من نشکند.
اسم دخترمان را گذاشتیم “نورا”.
همانطور که اسمش می‌گفت، نورا با خودش نور و روشنایی به زندگی خاکستری ما آورد.
عجیب بود، اما انگار با قدم گذاشتنش به این جهان، تمام کابوس‌های شبانه‌ی من هم برای همیشه تمام شدند و تاریکی جایش را به آهستهش داد.
حالا، من ایستاده‌ام وسط یک سالن بزرگ و پرنور؛ سالنی پر از آدم‌های مختلف که با عینک‌ها و لباس‌های اتوکشیده‌شان دور تابلوهای نقاشی من چرخ می‌زنند.
بعضی‌ها تعریف می‌کنند، بعضی‌ها با دقت و وسواس انتقاد می‌کنند و من با تبسم به حرف‌هایشان گوش می‌دهم.
نگاهم به در ورودی گالری می‌افتد.
برسام از در وارد می‌شود.
پالتوی مشکی‌اش را روی دستش انداخته و با کف دست دیگرش، دختر کوچکمان را محکم در آغوش فشرده است.
صورت دخترکم خیس از اشک است و تا دیدهش در میان شلوغی جمعیت به من می‌افتد، گریه‌اش شمتوجه شدتر می‌شود و کف دست‌های کوچکش را به سمتم دراز می‌کند.
بلافاصله از میان مهمان‌ها عذرخواهی می‌کنم و به سمتشان قدم تند می‌کنم.
نورا را از آغوش برسام می‌گیرم و روی سینه‌ام می‌فشارم.
_چی شده؟ چرا گریه می‌کنه؟
برسام نفس خسته‌ای می‌کشد، موهای نورا را نوازش می‌کند و با لحنی کلافه ولی مهربان می‌گوید:
_بهونه‌ی تو رو می‌گحرکت کرد. هر کاری کردم آروم نشد که نشد… مجبور شدم بیارمش بالا.
لپ نرم و سفید دخترکم را می‌بوسم و با تبسم رو به برسام می‌گویم:
_اشکال نداره… من که از اول اضافه کردم اگه پیش خودم باشه بهتره.
چانه‌ام را روی سر نورا می‌گذارم، لحنم را بچگانه می‌کنم و می‌گویم:
_مامان‌جون… بابایی رو اذیت کردی؟
نورا هق‌هقش بند می‌آید. تبسم شیرینی می‌زند، دست‌هایش را دور گردنم حلقه می‌کند و سر خیسش را با خیال راحت روی شانه‌ام می‌گذارد. نگاهی به برسام می‌اندازم.
او هم با آن چشم‌های آرامش، به ما دو نفر خیره شده است؛ به زنی که از تاریکی نجاتش داده بود و به دختری که نور حیات‌مان شده بود.
……….
………..
روی کاناپه قرار گرفت؛ خستگی قلبپذیر امشب در بندبند تنش دویده بود.
سرش را به طرف من که در آشپزمنزل بودم چرخاند.
با آن نگاه‌های پر از ملایمش نگاهم کرد و گفت:
_چیکار میکنی؟
سینی به کف دست، در حالی که عطر ملایم گیاهی از لیوان‌ها قد بلند می‌شد، تبسم زدم:
_الان میام.
لیوان‌ها را با احتیاط روی میزِ مقابل کاناپه گذاشتم و کنارش جای گرفتم.
خودم را کمی به پهلویش چسباندم و با شیطنت به لیوان‌ها اشاره کردم:
_اینم دمنوش ترک سیگار!
آوای خنده‌ی کوتاهش در خاموشی خونه پیچید؛ خنده‌ای که خستگی کل روز را از تنم می‌شست. سرش را تکان داد و اظهار کرد:
_خیلی خوبه که هیچ‌کدوم دیگه سیگار نمی‌کشیم، اما دمنوش ترک سیگار رو می‌خوریم!
فنجانم را میان دو کف دست گرفتم تا گرمای آن به انگشت‌های سردم سرایت کند.
نگاهم را به بخارِ معلق روی دمنوش دوختم و با لحنی نرم اضافه کردم:
_من که قبلا بهت اظهار کردم علت سیگار کشیدنم چی بود… چراکه وقتی عطرش با بوی عطرت قاطی می‌شد، کاملا بوی تو رو می‌داد. انگار تو رو نفس می‌کشیدم.
کف دستش را دور گردنم انداخت. انگشت‌های گرمش را روی بازویم کشید و مرا محکم به خودش چسباند.
سرش را در گودی گردنم فرو برد و نفس عمیقی کشید.
طنین آوایش کمی لرزید، لحنی که توام با پشیمانی و دلدادگیی عمیق بود:
_منو ببخش که باعث شدم سه سال کنار هم نباشیم…
سرم را کمی بالا آوردم تا بتوانم دیده‌هایش را ببینم. کف دستم را روی دستش که روی شانه‌ام بود گذاشتم و گفتم:
_اون سه سال برای رشد کردنم لازم بود برسام.
چشم‌هایش را با تردید و شیطنت ریز کرد. نگاهش روی صورتم چرخید:
_یعنی من جلوی رشدتو می‌گیرم؟
لبخندی زدم و انگشتم را روی گونه‌اش کشیدم:
_نه… تو انقدر مثل یک بچه مراقبم بودی که خودم هم یادم حرکت کرده بود چند سالمه و می‌تونم رو پای خودم وایسم. تو زیادی پناهمی.
لبخند زد… سرش را نزدیک‌تر آورد و بوسه‌ی کوتاهی روی موهایم کاشت:
_آخه تو هنوزم کوچولوی منی… حتی با اینکه الان خودت مولین شدی.
کمی از دمنوشش را نوشید. گرمای فنجان در نگاهش هم دوید.
با لحنی که از اعماق قلبش می‌وارد شد، آرام گفت:
_به‌شدت خرسندم که اومدی تو زیستنم…
تپش‌های قلبش زیر پوستم حس می‌شد.
_همش دارم فکر می‌کنم اگه من توی یک آسایشگاه دیگه بستری می‌شدم چی می‌شد؟ بازم تو منو می‌مشاهده کردی؟ بازم عاشقم می‌شدی؟
فنجانش را روی میز گذاشت. هر دو کف دستش را قاب صورتم کرد .
به چشم‌هایم خیره شد، با همان اطمینان همیشگی و مردانه‌ای که در صوتیش بود اظهار کرد:
_تو برای من ساخته شدی و من برای تو… مطمئن باش پیدات می‌کردم لاوین… توی هر زمان و مکانی که بودی.
بغض شیرینی گلویم را فشرد. سرم را روی شانه‌ی پهن و امنش گذاشتم. عطر تنش را بلعیدم و در آغوشش رها شدم.
تو آمدی…
درست از میانِ شامگاه…
از پشتِ دیوارهای بلندِ تاریکی..
کف دستم را گحرکت کردی…
و من درک کردم…
حتی از عمیق‌ترین تاریکی‌ها هم…
می‌شود به خونه رسید…
ما معجزه نبودیم…
ما دو آدمِ زخمی بودیم…
که قصد کردیم…
کف دست‌های هم را رها نکنیم…
و عشق…
همین بود:
تو مرا نوازش کردی…
و من…
بار دگر به حیات برگشتم…
[ پایان ]
نوشته رمان نوازشگر پارت آخر اولین بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن