موضوع اصلی رمان برج سرطان
کیا شایسته، تنها فرزند پسر خاندان شایسته، با گوش دادن صوتی جیغ زنی از باغ متروکه‌ی انتهای کوچه، همجاده دوستش به آنجا راهی شد. اما با مشاهده کردن دختری که ملکه‌ی شب بود، شگفت‌زده شد… از آن پس، مرگ به تعویق افتاد! همه‌چیز تغییر کرد… در طالعش چنین آمد: «به برج سرطان موکول می‌شود! پس صبور باش؛ ستارگان در کنار تو خواهند بود!»
مقداری از متن رمان برج سرطان:
جلوی پرسنلم دلم نمی‌خواست برم منت‌کشی مالی چی رو بکنم که برگرد و بشنو! من و سهند کاسه‌کوزه یکی بودیم. سر سفره‌ی هم بزرگ شده بودیم… حالا برای من نطق نون‌بری می‌کرد؛ پروژه‌ی من بود… من قانعشون کرده بودم که امنیت کیف پول دیجیتالشون رو به ما بسپارن! اون تایم، به متاستاز بیماریم خورد و حالا من سرپام، خوبم، اینجام. چرا نباید کارمو پس می‌گراهی شدم! نون‌بری! واقعاً مسخره بود… روزگار اول کاری جدا شیرین بود!… سوار ماشین شدم و تا رسیدن به مقصد فقط آهنگ Bohemian Rhapsody بود که توی ماشین پلی شده بود… خیلی طول نکشید که سر و کله‌اش پیدا شد. با یه دست لباس اداری تمام طوسی از پله‌ها با سرعت نور پایین می‌اومد. واقعاً سریع بود. با سرعت نور داشت جلو می‌اومد و اگر این لحظه رو از کف دست می‌دادم، جدا حوصله‌ی پیاده شدن رو نداشتم… اگر توی جهانی مارول بهش نقش می‌دادن، می‌تونست سوپرگرل باشه! مقنعه‌ی طوسی کم‌رنگش با مانتو شلوار و کیف و کفش!
واقعاً سرسام‌آور بود؛ مثل یه مداد طوسی متحرک داشت از در میله‌ای خارج می‌شد و من می‌تونستم از لابه‌لای میله‌ها حرکت قدم‌هاشو پیش‌بینی کنم که کی به من می‌رسه! در و براش باز کردم که جیغ زد: هوی! – هوی تو کلاهت! بشین ببینم… از تعجب چشم‌هاش دو تا توپ پینگ‌پونگ شده بود. وحشت‌زده اضافه کرد: خودتی؟ کیا خودتی؟ سر خورد و فوراً روی صنقلبی شاگرد نشست و به‌یک‌باره پرید و بغلم کرد… نگاه‌هاشو روی شانه‌ام چسبوند و محکم با پنجه‌های ظریفش پشت کتفم رو به خودش فشار می‌داد. شونه‌های نحیفش شروع کردن به لرزیدن! کف دستمو آروم روی کمرش گذاشتم و با اشاره‌ی خفیفی گفتم: اگر از روم بلند شی می‌تونم حرکت کنم! – وای خدا لعنتت کنه! خنده‌ای کردم و گفتم: چطوری… اشک‌هاشو پاک کرد و روشو ازم گحرکت کرد. – بابا مف‌مف «ت» رو جمع و جور کن! به سمتم چرخید. به پهنای صورت اشک می‌ریخت. متوجه شدم نمی‌شه رانندگی کرد
به اامان جایی که می‌شناختم برای توقف کردن پیچیدم و زیر سایه‌ی کاجی نگه داشتم و بیان کردم: ببینمت بسه دیگه چرا آبغوره گحرکت کردی! چرا شما زن‌ها آبغوره گراهی شدن‌هاتون تمومی نداره… کف دستمالی از توی داشامگاهورد بهش دادم و اظهار کردم: آروم باش می‌خوام باهات حرف بزنم. – در ذهنش گذراندم می‌خوای منو ببری یه ناهاری چیزی بهم بدی! – ناهارم بهت می‌دم عسلم دیگه چی می‌خوای! – کوفت کاری. بی‌تربیت. زبونت باز شد… – دوست داشتی همون‌طور زبون‌بسته بمونم؟! شماها چتونه؟! چرا هر وقتی یه رنگی دارید. خندید و با سرخوشی اضافه کرد: دوست داری چه رنگی باشیم عزیزم؟ بگو همون‌جور مستقیم بریم تو خم رنگ‌رزی! کف دستمو پشت صنقلبیش گذاشتم و راحت به سمتش مایل شدم و بیان کردم: خب تعریف کن چه خبر… – خبرها که پیش توئه! سایه‌ی ملکوت اعلا رو دیگه ملاقات نکردی! چه اسم باشکوهی… سایه‌ی ملکوت اعلا! به روبه‌رو خیره شدم و اظهار کردم: نه… – پس هنوز نمی‌دونیم مثال فقهی راجع بهش وجود داره یا نه!
– مثال فقهی؟ – چه می‌دونم، مثال بچسبونمش به احکامِ «نجاسات» یا «مباحات»؟ شاید هم باید فتوا داد که اصلاً وجود خارجی داره یا فقط توهم یه ذهنِ خسته است. – منظورت چیه که توهم؟ – منظورم اینه که بعضی چیزها رو اون‌قدر با کلماتِ گنده صدا می‌زنیم که یادمون میره ممکنه اصلاً وجود نداشته باشن… فقط یه سایه‌ان، همین. پوزخندی زدم: پس تو هم خیال می‌کنی من توهم زدم… – نه کیا جون خیال نمی‌کنم. حالا بگو چی شده یاد رفیق قدیمی کردی… نگاهی به اطراف انداختم، یه فست‌فود اون کف دست خیابون بود و رو بهش گفتم: اگر گرسنه‌ای به یه غذای نه‌چندان سالم دعوتت کنم. رد نگاهم رو دنبال کرد و گفت: اگر برای من سیر و استیک سفارش می‌دی میام! – اونم به دیده، پیاده شو… به محض اینکه از ماشین پایین اومدم، احساس کردم چشم‌هام یه لحظه ارتباط رو با دنیا از کف دست دادند. همه‌جا سیاه شد و بعد مجدداً تصویر برگشت. از مکثم مضطرب پرسید: هی حالت خوبه؟ سرت گیج راهی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن