دلنواز
پارت اول
اسم من نوراست…
اسمم شاید معنی قشنگی داشته باشه، ولی حیات من هیچ شامگاهاهتی به اسمم نداره.
سال‌هاست هیچ نوری توی حیاتم نیست.
سال‌هاست فهمیدم توی خانواده‌ی «راد» یه آدم اضافه‌ام… یه نفر که بودن و نبودنش فرقی نداره.
به‌شدت وقته درک کردم ارزشی ندارم.
و فکر کنم همین، تلخ‌ترین حقیقت زندگی منه.
همین‌طور که توی فکر و خیال خودم غرق بودم، آوای خدمتکار رشته‌ی افکارم رو پاره کرد.
ـ خانم؟
سرم رو بلند کردم.
نورا: چی شده؟
خدمتکار: پدرتون بیان کردن برین پیششون.
یه نفس آروم کشیدم و سعی کردم بی‌تفاوت به نظر برسم.
نورا: باشه… برو، الان میام.
مثل همیشه.
حتماً باز هم یه کاری کردم که باید بابتش جواب پس بدم. یا شاید هم فقط دلش می‌خواست چند دقیقه‌ای تحقیرم کنه؛ کاری که توش هیچ‌وقت کم نمی‌آورد.
از جام قد بلند شدم و به سمت اتاق پدر راهی شدم.
وقتی در رو باز کردم، اولین چیزی که متوجه شدم چهره‌ی دلواپس مادرم بود.
ولی چیزی که بیشتر از همه عجیب بود…
همه اونجا بودن.
کل خانواده.
چرا؟
مگه پدر فقط با من کار نداشت؟
نگاهم رو بین صورت‌هاشون چرخوندم. هیچ‌کس حرفی نمی‌زد. خاموشی سنگینی روی اتاق افتاده بود؛ خاموشیی که بیشتر از هر حرفی منو می‌ترسوند.
پدر با صدای سرد همیشگیش گفت:
پدر: بشین، نورا.
آروم روی صنقلبی قرار گرفتم.
نورا: باشه…
نگاهش کردم و منتظر موندم.
چند ثانیه خاموشی کرد. بعد بالاخره حرفی زد که باعث شد برای چند لحظه حتی نتونم نفس بکشم.
حرفش توی سرم تکرار می‌شد.
چی؟
من…؟
نورا: چـ… چی؟
صدای خودم هم برام غریبه بود.
نورا: اما…
پدر حرفم رو برید.
پدر: اما و اگر نداریم.
با ناباوری نگاهش کردم.
پدر: برو وسایلت رو جمع کن.
چشم‌هام گرد شد.
نورا: وسایلمو… برای چی؟
پدر حتی پلک هم نزد.
پدر: زیرا قراره بری.
دلم یه لحظه توقف کرد.
بری؟
کجا؟
برای چی؟
و مهم‌تر از همه…
چرا من؟
نوشته رمان دلنواز پارت اول اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن