#پارت53
برگه‌ی لعنتی رو با کف دست‌های لرزونم گحرکت کردم و بارها خوندمش…
خط‌به‌خط، کلمه‌به‌کلمه، واو به واو…
خوندنش جوری چشمم رو، قلبم رو میسوز‌وند؛ که انگار داشتم سم خالص رو می‌خوندم.
چشمم روی تاریخ پایین صفحه، چندین بار قفل شد:
«دوازدهم فروردین سال گذشته!»
همه چیز مثل یک فیلم قدیمی که دور تندش رو پلی کرده باشن، توی ذهنم چرخید؛ همه‌ی خاطرت اون روزمون، مو به مو، لحظه‌به‌لحظه…
دوازده فروردین پارسال…
نم‌نم بارون توی خونه‌ی ویلایی کنار دریاچه‌ی زوریخ … صوتی خنده‌ی بابا شاهرخ که داشت به‌خاطر چتری‌های جدید آیلا، سر به سرش میذاشت…
دقیقا یادمه که آیلا اون روز لباس صورتی رنگ مورد‌علاقه‌ش رو پوشیده بود و بابا داشت با موبایلش از چهره‌ی اخموش عکس می‌گحرکت کرد.
باباشاهرخ تموم اون روز، از صبح تا شامگاهش، کنارمون بود. حتی یک لحظه هم آزمون جدا نشده بود که بخواد «بدهی» بالا بیاره، چه برسه به اینکه بخواد بره دفتر بهمنی و برای واگذاری اموالش امضا بزنه!
دلم جوری می‌تپید که انگار می‌خواست فرار کنه. کف دستم لرزید و برگه، روی میز جلوی کاناپه سر خورد و افتاد.
– آرمین… آرمین پاشو بیا اینو ببین!
آرمین که داشت محتویات یخچال رو زیر ورود میکرد، با تعجب به سمتم اومد.
– چیشده!؟ چرا این ریختی شدی یهو!؟
با کف کف دستم، روی برگه‌ی شوم زندگیمون کوبیدم.
– با این میشه ثابت کرد که بابای من اون‌روز تو قمار نباخته، اصلا قمار بازی نکرده.
آرمین با چهره‌ای که معلوم نبود از سر کلافگی از کف دست منه یا خستگی خودش، به طرفم اومد و برگه رو از روی میز برداشت.
یه نگاهی بهم انداخت و بعد زیر لب، نوشته‌ی داخلش رو خوند:
– واگذاری اسناد املاک نیاوران در مورخ دوازده فروردین…
دوباره نگاهش رو از برگه گحرکت کرد و به من دوخت.
– خب، با این چجوری میشه ثابت کرد!؟
سرم رو بین دو کف دستم گراهی شدم.
– ما اون روز اصلا ایران نبودیم!!! هممون کنار هم بودیم. بابام اون روزگار حتی پاشو از ویلا بیرون نذاشت، قشنگ یادمه هوا بارونی بود؛ ماهم موندیم تو ویلا! بعد چجوری اونهمه مسیر رو از سوئیس بیاد تهران و برای بهمنی سند وکالت امضا کنه!؟
آرمین برای چند لحظه، خاموشی کرد.
نگاهش چندباری بین من و کاغذ توی دستش، رد و بدل شد.
اون هیجان و شوخ‌طبعی همیشگیش، در یک آن محو شد. به جاش، سردرگمی توی چهره‌ش موج میزد!!
– مطمئنی؟ اشتباه که نمی‌کنی؟
– مطمئنم! مگه میشه یادگار به این مهمی رو آدم فراموش کنه، یا اشتباه یادش بمونه!؟
انگشتام رو لای موهام کشیدم.
– ما حتی عکس انداختیم اون‌روز… این اشتباه توی جعل تاریخ، مطمئنم میکنه که بقیه‌شونم جعلیه و واقعی نیست!!
کلافه از سر جام قد بلند شدم و کف دست به کمر وایسادم.
– وای خدااااااا… یعنی تموم این مدت داشتیم بازی میخوردیم!؟
آرمین دستی به صورتش کشید و با مضطربی به صورتم خیره شد؛ نزدیکتر اومد و کف دستش رو روی شونه‌ام گذاشت.
– حالا آیهان خونسرد باش… ببین میگی عکس داری، درسته!؟ با اون عکسا یا پاسپورت بابات اگه بتونی توی دادگاه ثابت کنی که اون روز ایران نبودین؛ کلاه‌بردار‌ی‌شون برملا میشه!!
به چشم‌هاش زل زدم و سرم رو با تاسف برای خودم تکون دادم. صدای خنده‌ی هیستریکیم، کل فضای اتاق رو پر کرده بود.
– آره عکس داشتیم… ولی گوشی من تو تصادف گم شد!! تو روز فوتشون هم اونقدری نمیدونستیم که یهو چه اتفاقی افتاده و چی به چیه!!! اصلا نفهمیدیم بعضی از مدارک‌های بابا و مولین، چه بلایی سرشون اومد!! نگاه باز مردیم دیدیم هیچی نداریم!
آرمین روی مبل نشست و تو فکر فرو راهی شد. بعد از چند دقیقه، بدون اینکه نگاهش رو از روی زمین بگیره، گفت:
– لابد کار خودشونه دیگه، متوجه شدن شما هوش و حواستون سر جاش نیست، موقعیت رو مناسب مشاهده کردن، مدارکی که میتونسته علیه‌شون باشه رو از بین بردن.
عقب عقب رفتم و به دیوار تکیه دادم؛ تموم این مدت، به بابای بامعحرکت کرد و باغیرت خودم، شک کرده بودم، فکر میکردم واقعا میخواسته مولین رو بده به اونا…
با آوای ضعیف و خش‌داری که به زور از ته حلقم بیرون میومد اضافه کردم.
– یعنی مولین و بابام رو این حرومی‌های کثافت کشتن!؟
با یادآوری غم اون روز، وقتی خبر مرگشون رو دادن…
با یادآوری تموم ذلالت هایی که تو این یه سال کشیدیم…
با یادآوری وقتی که انداختنم زندان…
با یادآوری اینکه آیلا طعم وحشت و دیوونگی رو چیشده…
هر دوتا کف دست‌هام مشت شدن، زیر لب با صدایی که بیشتر به یه غرش، خفه و بی‌صدا شامگاهاهت داشت گفتم:
– باید بفهمم!!
آرمین سرش رو بالا آورد و با ابروهای در هم حرکت کرده نگاهم کرد.
– چجوری میخوای بفهمی!؟
– نمیدونم… اما میفهمم، پیداشون میکنم.
از روی مبل قد بلند شد و نزدیکتر اومد.
– آیهان تو واقعا زده به سرت!؟
سعی کردم آوام رو کنترل کنم تا بالا نره؛ ولی همچنان، لحن و لرزش عصبی، درش موج میزد.
– آره زده به سرم!! تو هم اگه جای منو خواهرم بودی، میمتوجه شدی که این‌مقلبی زیستن کردن، چجوری باعث میشه که آدم بزنه به سرش!
دستش رو روی شونم گذاشت و با تبسم نگاهم کرد.
– داداش چرا عصبی میشی!؟ منظور من اینه که اون آدما بچه دبیرستانی نیستن که؛ خطرناکن! من نمشاهده کردمشون اما از اون سه نفری که اومده بودن تو بندمون معلومه که چجور آدمایی‌ان.
از روی دیوار سر خوردم همونجا تکیه‌بهش، روی زمین قرار گرفتم.
_ اما میدونی اونا چجوری آبرومون رو بردن!؟ میدونی با غرورمون چیکار کردن!؟ میدونی با جهانی بچگونه‌ی آیلا چیکار کردن!؟
بغض داشت خفه‌م میکرد.
– من میدونم که تنهایی نمیتونم با اونا در بیافتم؛ اما فقط میخوام یه مدرکی پیدا کنم که بشه ثابت کرد، اونا مقصر همه‌چیزن نه بابای من!!
آرمین هم روی پنجه‌ی پا، مقابلم نشست. دوتا کف دستش رو روی بازوهام گذاشت.
– هرکاری کنی، منم هستم رفیق.
سرم رو به نشونه‌ی منفی تکون دادم.
– نه… من نمیخوام تو هم درگیر این ماجراها شی…
چشماش برق زد و گوشه‌ی لبش بالا حرکت کرد.
– آیهان داداش، تو نمیدونی؛ اما من… دیوونه‌ی هیجانم.
با حرفی که زد، ناخودآگاه دلم گرم شد.
– خب… حالا از کجا میخوای شروع کنی!؟
کف دستم رو روی گردنم کشیدم.
– هنوز نمیدونم… اما ببین، میخوام برم پیش همون سردفترداره که مهر و امضاش پای برگه هست.
آرمین با چهره‌ی ناباور نگاهم کرد.
– ناد‌ونی چیزی هستی تو!؟… احمق فک میکنی الان بری پیش اون وکیله یا اون سردفتراره، همه‌چی رو میذارن کف دستت!؟ آخرشم میگن «جناب نیک‌‌پی، می‌موندین یه چایی تلخ ،در خدمتتون بودیم»!!!
کلافه ساعدم رو روی سرم گذاشتم.
– پس میگی چیکار کنم!؟
– فعلا نمیدونم؛ ولی یه مسیری پیدا میکنیم… حالا هم پاشو بریم سر کار، تاماد امروزگار زیاد بوده.
دم‌دم‌های اذان صبح بود؛ از سر شامگاه، هیچکدوممون یه کلمه هم حرف نزده‌بودیم.
چندتا کارتن بیشتر نمونده بود که کارمون تموم بشه؛ آرمین همینجوری که داشت بسته‌بندی‌های جمشاهده کرد رو جابه‌جا میکرد، بشکنی زد و گفت:
– آیهان، یه فکری زد به سرم.
– چی!؟
– تو اضافه کردی پدر و مادرت تصادف کردن دیگه درسته!؟
– آره
– شما ماشینش رو دیدین!؟
– نه ندیدیم، پلیس بهمون بیان کرد که «ماشین پرت شده تو دره و داغون شده»، اما چون دیگه همه‌ی اموال‌مون می‌رسید به بهمنی و دار و کف دسته‌ش، دیگه ما هم نیافتادیم دنبال کارای ماشین، چراکه دیگه مال ما محسوب نمیشد.
آرمین سر تکون داد و مقابلم از حرکت ایستاد.
– باید بریم اوراقی‌های شهر رو بگردیم، اگه لاشه‌ی ماشین هنوز مونده باشه، شاید یه چیزایی کف دستگیرمون شد!!
فکر بدی نبود، کافی بود فقط یه مدرک پیدا کنیم که نشون بده صحنه‌ی تصادف عمدی و ساختگی بوده!!
– به نظرت جواب میده!؟
نفس عمیقی کشید و شونه‌هاش رو بالا انداخت.
– باید امیدوار باشیم که هنوز اسقاطش نکرده باشن!!
– پس امروز شروع کنیم!؟
– من‌که مشکلی ندارم، بیکارم… اما تو!؟ کار رستورانت چی میشه!؟
– امروزگار میرم مرخصی می‌گیرم.
– فقط آیهان ببینم مطمئنی دیگه میخوای اینکارو انجام بدی!؟ مسیری که میخواییم بریم، مسیر کثیف و خطرناکیه ها!!
نمیدونم اینهمه نترس بودن رو از کجا آورده بودم. اما یه حسی درونم میبیان کرد که نباید یه‌جا ساکت بشینم.
– آره داداش، مطمئنم.
با خنده از اتاق آقای زارع بیرون اومدم.
وای خدا!! چرا من داشتم می‌ریز خندیدم!؟
متین با نگاه‌های متعجب نزدیکم شد.
– چرا مثل دیوونه‌ها میخندی!؟
اشک زیر چشمم رو پاک کردم و با یه سرفه، جواب دادم:
– اخراج شدم.
چشماش گسرخوش شدن.
– چییی!؟مگه چیکار کردی!؟
دیگه خنده‌هام ته کشیدن، کف دستی به صورتم کشیدم و نگاهی به اطراف انداختم.
– هیچی، فقط مرخصی میل داشتم ازش.
با حالت مسخره‌ای بهم زل زد و جمله‌م رو تقلید کرد.
– فقط مرخصی تمایل داشتم ازش!؟ والا منم رئیست بودم همین‌کارو میکردم! این چندوقته، مشتری‌های ثابت رو بیشتر از تو میبینیم.
با بیخیالی شونه بالا انداختم.
– حالا… مهم نیست!! اتفاقا بهتر شد؛ یه چندتا کار مهم دارم، اینجوری بدون دغدغه میافتم دنبالشون.
چشماش رو ریز کرد.
– چه کاری!؟
– حالا درست که شد میگم بهت… فعلا خدافظ.
به بازوش زدم و ازش دور شدم. اونم چیزی نگفت و فقط سر تکون داد.
به دم در خروجی که رسیدم، یهو وایسادم و برگشتم.
سارا وسط سالن بود و داشت زمین رو جارو میکشید.
– راستی میگم سارا… اگه با آیلا حرف زدی؛ در مورد اخراجم نگو بهش، مضطرب میشه… بعدا خودم میگم.
سارا با تعجب سمتم برگشت.
– چی!؟ مگه اخراج شدی!؟
– آره ، حالا تو یه فرصت مناسب حرف میزنیم… خیالم راحت؟ بهش نمیگی که!؟
متعجب سرش رو تکون داد.
– نه نمیگم.
– قربونت، پس فعلا دیگه!
نوشته رمان محبت و اجبار. پارت53 ( فصل‌دوم ) اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن