دلنواز | پارت ۲
اون شامگاه تا صبح خوابم نبرد.
هر بار که دیده‌هام رو می‌بستم، صدای پدر توی سرم می‌پیچید؛ همون لحن سرد و جدی‌ای که از دیشب حتی یک لحظه هم از ذهنم بیرون نراهی شده بود.
«فردا صبح حرکت می‌کنی.»
همین.
نه بیشتر توضیح داده بود، نه بیان کرده بود قراره کجا برم و نه حتی اجازه داده بود درست و حسابی ازش سؤال کنم.
نمی‌دونستم قراره کجا برم.
نمی‌دونستم چرا من.
نمی‌دونستم اون خونه چه جور جاییه و آدم‌هایی که اونجا حیات می‌کنن چه شکلی‌ان.
فقط می‌دونستم فردا صبح باید از خونه‌ای برم که سال‌ها توش بزرگ شده بودم.
خونه‌ای که با وجود تمام خاطراتی که توش داشتم، هیچ‌وقت واقعاً حس نکرده بودم خونه‌ی منه.
تمام شب بین خواب و بیداری بودم و هر چند دقیقه یک‌بار به سقف خیره می‌شدم.
گاهی هم از جام قد بلند می‌شدم و کنار پنجره می‌ایستادم.
خیابون ساکت بود و چراغ‌های بیرون یکی‌یکی خاموش می‌شدن، ولی ذهن من هنوز پر از سؤال بود.
بیشتر از همه، راهی شدار مادرم اذیتم می‌کرد.
از وقتی پدر گفته بود باید برم، یه حالت عجیبی پیدا کرده بود.
انگار از چیزی می‌ترسید.
ولی از چی؟
نمی‌دونستم.
صبح، وقتی دیده باز کردم، چند ثانیه طول کشید تا بفهمم امروز چه روزیه.
نگاه‌هام رو مالیدم و به سقف خیره شدم.
بعد نگاهم به گوشه‌ی اتاق افتاد.
چمدونم اونجا بود.
همون چمدونی که شامگاه قبل بسته بودم.
آروم از جام کشیده شدم و چند لحظه لبه‌ی تخت جای گرفتم.
قلبم نمی‌میل داشت آماده بشم.
قلبم می‌خواست مدت متوقف بشه و مجبور نباشم از اون اتاق بیرون برم.
اما بالاخره بلند شدم.
لباس ساده‌ای پوشیدم، موهام رو شونه کردم و بالای سرم یه گوجه‌ای بستم.
چمدونم رو برداشتم و از اتاق بیرون اومدم.
هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که مادرم رو جلوی در متوجه شدم.
همون‌جا از حرکت ایستاده بود و نگام می‌کرد.
چشم‌هاش قرمز بود.
معلوم بود دوباره گریه کرده.
آروم نزدیکش شدم.
مادر: آماده‌ای؟
نورا: آره.
چند ثانیه فقط نگام کرد.
انگار می‌خواست صورتم رو برای آخرین بار به خاطر بسپره.
بعد جلو اومد و کف دستم رو گرفت.
مادر: نورا…
نورا: هوم؟
آواش آروم و لرزون بود.
مادر: هر چیزی که اونجا متوجه شدی، باورش نکن.
با تعجب بهش خیره شدم.
نورا: مامان، تو داری منو می‌ترسونی.
لبخند افسردهی زد.
مادر: فقط مراقب باش.
نورا: از چی؟
ساکت شد.
منتظر جوابش موندم، ولی هیچ چیزی ناظهار کرد.
نگاهش رو ازم گرفت و فقط کف دستم رو محکم‌تر فشار داد.
همون لحظه صدای پدر از پایین بلند شد.
پدر: نورا!
مادرم دستم رو رها کرد.
مادر: برو.
نورا: مولین…
مادر: برو دخترم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد جلو رفتم و محکم بغلش کردم.
قلبم نمی‌تمایل داشت رهاش کنم.
یه حس عجیبی ته دلم می‌اضافه کرد این خداحافظی با همواره فرق داره.
انگار قرار بود بعد از امروز، دیگه هیچ چیز مثل قبل نباشه.
بالاخره ازش جدا شدم و یه نگاه آخر به صورتش انداختم.
بعد چمدونم رو برداشتم و پایین رفتم.
پدر کنار در ایستاده بود.
همین که منو دید، فقط بیان کرد:
پدر: سوار شو.
ابروهام کمی جمع شد.
حتی یه «مواظب خودت باش» هم نگفت.
انگار نه انگار دخترش رو داشت می‌فرستاد یه جای نامعلوم.
سوار ماشین شدم و در رو بستم.
ماشین حرکت کرد.
سرمو به شیشه تکیه دادم و از پنجره به خونه چشم دوختم.
مادرم هنوز پشت پنجره بود.
اون هم دستش رو بالا آورد.
چند ثانیه بعد، خونه از جلوی نگاهم محو شد.
و برای اامان بار حس کردم واقعاً تنها شدم.
سه ساعت بعد، ماشین جلوی یه عمارت بزرگ توقف کرد.
وقتی ماشین متوقف شد، سرمو از روی شیشه کشیده کردم و به ساختمون روبه‌روم خیره شدم.
عمارت به‌شدت بزرگ بود.
دیوارهای بلند، پنجره‌های بزرگ و حیاطی وسیع داشت.
از بیرون به‌شدت باشکوه و حتی دلربا به نظر می‌رسید، ولی یه چیزی توی فضا وجود داشت که باعث می‌شد حس خوبی نداشته باشم.
یه حس سرد و سنگین.
انگار خود ساختمون هم نمی‌خواست کسی واردش بشه.
در ورودی باز شد.
چند لحظه بعد، مردی از داخل عمارت بیرون اومد.
اامان چیزی که مشاهده کردم قد کشیدهش بود.
لباس کاملاً مشکی پوشیده بود و موهای تیره‌ش کمی روی پیشونیش ریخته بود.
چهره‌ش جدی و سرد بود.
نه تبسمی روی لب داشت و نه حتی ذره‌ای هیجان توی صورتش دیده می‌شد.
چند قدم به سمت ماشین اومد.
من هنوز داشتم نگاش می‌کردم.
با خودم گفتم:
«واووو… چه دلپذیره.»
همون لحظه خودم از فکرم خجالت کشیدم.
یعنی من الان وسط این همه استرس، به دلپذیریت طرف فکر می‌کردم؟
تند نگاهم رو ازش گراهی شدم.
اما چند ثانیه بعد، بار دیگر یواشکی نگاهش کردم.
خب…
واقعاً دلپذیر بود.
از اون دلپذیریت‌هایی که احتیاج به تبسم و رفتار صمیمی نداشت.
چهره‌ی سردش، چشم‌های تیره‌ش و اون حالت بی‌تفاوتی‌ای که توی رفتارش بود، بیشتر جلب توجه می‌کرد.
با خودم اضافه کردم:
«فقط زیادی مغروره.»
مرد جلوی ماشین ایستاد.
نگاهش مستقیم روی من قرار گراهی شد.
من هم برای چند لحظه بی‌اختیار توی نگاه‌هاش خیره شدم.
بعد بالاخره اضافه کرد:
کیان: نورا؟
با صدای سردش از فکر بیرون اومدم.
نورا: بله.
کیان: بیا.
فقط همین.
در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم.
چند لحظه نگاش کردم.
انتظار داشتم حداقل یه سلام ساده بکنه.
نورا: سلام هم نمی‌کنید؟
نگاه‌هاش روی صورتم ثابت موند.
کیان: سلام.
لحنش اون‌قدر خشک بود که نزدیک بود خنده‌م بگیره.
نورا: به‌شدت گرم بود.
کیان: قرار نیست گرم باشه.
چند ثانیه با تعجب نگاهش کردم.
«چه آدم خشکیه.»
کیان برگشت و بدون هیچ حرف دیگه‌ای به سمت عمارت حرکت کرد.
چمدونم رو برداشتم و پشت سرش مسیر افتادم.
زیر لب بیان کردم:
نورا: چه آدم عجیبی…
وقتی وارد سالن شدم، چند نفر اونجا قرار گرفته بودن.
سالن بزرگ و شیک بود، اما با وجود وسایل گرون‌قیمت و دکور زیبایی که داشت، باز هم همون حس سنگین رو به من منتقل می‌کرد.
هنوز نمی‌دونستم باید کجا وایستم که یه دختر از جاش بلند شد.
دختر با تبسم به سمتم اومد.
دختر: تو نورایی؟
نورا: آره.
دختر: من آوینم.
نورا: خوشبختم.
آوین تبسم زد و تمایل داشت چیزی بگه که صوتی کیان از پشت سرمون کشیده شد.
کیان: آوین.
آوین برگشت.
آوین: چیه؟
کیان: قرار بود با من بیای.
آوین: خب میام.
کیان: الان.
آوین زیر لب غر زد:
آوین: چقدر غر می‌زنی.
کیان بدون اینکه حتی حالت صورتش تغییر کنه، اظهار کرد:
کیان: متوجه شدم.
آوین: خب بشنو.
کیان فقط یه نگاه سرد بهش انداخت.
همون یه نگاه کافی بود که آوین ساکت بشه.
نتونستم جلوی خنده‌م رو بگیرم.
یه خنده‌ی کوتاه از لبم خارج شد.
کیان بلافاصله نگاهش رو سمت من چرخوند.
کیان: چیزی خنده‌داره؟
لبخندم جمع شد.
نورا: نه.
کیان: پس نخند.
ابروهام بالا راهی شد.
نورا: شما با همه همین‌طوری حرف می‌زنید؟
کیان: آره.
نورا: عجبا.
کیان: اتاقت رو نشونت می‌دن.
بعد بدون هیچ حرف اضافه‌ای برگشت و از پله‌ها بالا رفت.
چند لحظه به رفتنش خیره موندم.
با خودم گفتم:
«این آدم حتی بلد نیست یه جمله رو با لحن معماما بگه؟»
آوین کنارم اومد و آروم گفت:
آوین: آزرده نشو.
نورا: از چی؟
آوین: کیان کلاً همینه.
نورا: همیشگی؟
آوین تبسم کوچیکی زد.
آوین: بعضی وقتا بدتر.
ریز خندیدم.
اما خنده‌م بسیار زود محو شد.
چون بار دیگر حرف مادرم یادم افتاد.
«هر چیزی که اونجا دیدی، باورش نکن.»
نگاهم رو به اطراف سالن چرخوندم.
یه چیزی درباره‌ی این خونه درست نبود.
نمی‌دونستم چی.
نمی‌دونستم چرا.
فقط حسش می‌کردم.
و وسط تمام این فکرها، یه سؤال بیشتر از همه توی ذهنم می‌چرخید:
چرا منو آورده بودن اینجا؟
و چرا مادر از این خونه می‌وحشت کرد؟
نمی‌دونستم قرار بود چه چیزی در انتظارم باشه.
فقط می‌دونستم از لحظه‌ای که وارد اون عمارت شدم، زندگی قبلیم دیگه تموم شده بود.
نوشته رمان دلنواز پارت دوم اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن