رمان عشق و اجبار

رمان عشق و اجبار. پارت۵۴ ( فصل‌دوم )

#پارت54

کامران با احتیاط، منو از پله‌ها بالا کشید و کمکم کرد که روی تختم دراز بکشم.
بوی ‌همون عطر‌ تلخ و آشنای خونه، توی بینی‌م می‌پیچید؛ بویی که چند وقتی بود که منو یاد یه چیز‌ گم‌شده مینداخت.
کامران یه لیوان‌ آب روی میز کنار تخت گذاشت و با لحنی که سعی می‌کرد خیلی آروم و کم آوا باشه، اظهار کرد:
– بخواب پارسا. فردا اگه حالت بهتر بود، میای با هم صبحونه می‌خوریم.
و بعد روی پیشونیم رو بوسید و رفت.
نیمه‌‌شامگاه بود که با یه لرزش ناگهانی بیدار شدم. بدن و صورتم، تمولیً خیس عرق بود.
صوتی پایی از پشتِ در می‌اومد. به‌شدت آروم، مثل یه سا‌یه‌ی لغزنده!!
آوای باز شدن در اتاقم رو شنیدم و چشمام رو نیمه‌باز کردم. نور کم مسیررو، یه سایه‌ی قد بلند و باریک رو روی دیوار اتاق انداخته بود.
اندیشیدم کامرانه؛ یا شاید هم مولین…
ولی نه… ظریف‌تر و دخترونه‌تر بود…
وقتی اون سایه، نزدیک تختم شد، دلم برای یه لحظه وایساد.
این فرشته‌ی بالای سرم؛ آیلا نبود!؟
آره خودش بود؛ شاید هم فقط… خیالش بود!!
اما من عطر تنش رو میشناختم؛ عطری که الان، ‌وجب به وجبِ وجودم رو نوازش می‌کرد.
دست نرم و لطیفش، روی پیشونیم قرار گرفت و صوتی لرزون و آرومش، توی گوشم پیچید.
– چرا اینجوری کردی با خودت!؟
از زیر پتو، با ناتوانی سعی کردم خودم رو بلند کنم؛ اما نتونستم.
– آیلا…؟
آوام اونقدر ضعیف و بی‌جون بود که بعید میدونم اصلا تونسته باشه بشنوه!!
پلک‌هام مدام، باز و بسته می‌شدن.
بین آوای نفس‌کشیدن‌های منظمش که تو اتاق پیچیده بود؛ حس کردم که نزدیکتر شده!!
صدم ثانیه از این حسم نگذشته بود که ‌کنار لبم، روی ته‌ریشم، داغ شد.
هزار و یک…
هزار و دو…
هزار و سه…
هزار و چهار…
هزار و پنج…
هزار و…
با تپش وحشتناک دلم، شمارش ثانیه‌ها از دستم در رفت.
نمیدونم چقدر!؟ فقط اینو متوجه شدم که اون، طولانی و عمیق، من رو بوسید!!
– همیشگی خوب باش…
تا به خودم اومدم و نگاهام رو کامل باز کنم، حرکت کرده بود!
یعنی من… توهم زده بودم!؟
پس چرا عطر تنش، همچنان توی مشامم بود!!؟
چرا گرمی لب‌هاش، هنوز روی صورتم بود!؟
حتی اگه تو هپروت هم بوده باشم، مستی امشامگاهم؛ با ارزش‌ترین هدیه‌ی عمرم رو بهم داد…
همینقدر گران‌بها…
همینقدر واقعی…