پارت ۳
اتاقی که بهم داده بودن بزرگ بود.
بسیار بزرگ‌تر از اتاق خودم.
وقتی وارد شدم، چند لحظه همون‌جا توقف کردم و به اطرافم نگاه کردم.
تخت بزرگ و مرتبی وسط اتاق بود، کمد دیواری بزرگی کنار دیوار قرار داشت و یک پنجره‌ی قدی، اتاق رو روشن کرده بود.
همه‌چیز شیک و مرتب بود.
همه‌چیز زیادی خوب بود.
ولی برای من هیچ حسی نداشت.
زیرا هیچ‌کدومشون مال من نبود.
روی تخت نشستم.
چمدونم هنوز کنار در افتاده بود و حتی حوصله‌ی باز کردنش رو نداشتم.
دلم برای اتاق خودم تنگ شده بود.
برای کتاب‌هایی که نصفه‌نیمه روی قفسه چیده بودم.
برای چراغ کوچیکی که شامگاه‌ها روشن می‌کردم.
برای پنجره‌ای که هر شب ازش بیرون رو نگاه می‌کردم.
برای آوای آشنای خونه.
حتی برای دیوارهایی که شاهد تمام گریه‌هام بودن.
اشک از گوشه‌ی دیدهم پایین افتاد.
با عصبیت پاکش کردم.
نورا: قرار نبود گریه کنی…
اما مجدداً دیده‌هام پر شد.
کیفم رو باز کردم و عکس مادرم رو بیرون آوردم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
نورا: چرا منو فرستادی اینجا؟
جوابی نبود.
فقط خاموشی.
نورا: من اینجا رو نمی‌خوام…
صدام لرزید.
عکس رو آروم کنار گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم.
باید خودمو جمع می‌کردم.
از جام بلند شدم و از اتاق بیرون حرکت کردم.
پایین، آوین روی مبل نشسته بود.
تا منو متوجه شد، تبسم زد.
آوین: بیا بشین.
کنارش جای گرفتم.
چند ثانیه خاموشی کردم.
بعد گفتم:
نورا: یه سؤال.
آوین: بپرس.
نورا: کیان همیشگی این‌قدر بداخلاقه؟
آوین زد زیر خنده.
آوین: این تازه اولشه.
نورا: با همه؟
آوین: آره.
نورا: حتی خانواده‌ش؟
آوین: مخصوصاً خانواده‌ش.
همون لحظه آوای کیان از پشت سرمون قد بلند شد.
کیان: چی زر می‌زنید؟
هر دو ساکت شدیم.
آوین: هیچی.
کیان: پس این‌همه پچ‌پچ واسه چی بود؟
آوین: درباره‌ی تو نبود.
کیان: دروغ نگو.
آوین: خب، بود.
کیان: به‌شدت بامزه‌ای.
آوین: ممنون، می‌دونم.
کیان نگاهش رو از آوین گرفت و به من خیره شد.
کیان: شام ساعت هشته.
نورا: باشه.
کیان: دیر نکنی.
نورا: مگه مدرسه‌ست؟
کیان: نه.
نورا: پس چرا باید سر ساعت باشم؟
کیان با اخم نگام کرد.
کیان: زیرا من اضافه کردم.
از جام قد بلند شدم.
نورا: چه قلبیل قانع‌کننده‌ای.
کیان: نورا…
نورا: بله؟
کیان: رو اعصابم نرو.
نورا: ولی شما خودتون شروع کرمشاهده کرد.
کیان چند لحظه خیره نگام کرد.
کیان: خیلی پررویی.
نورا: شما هم بسیار بداخلاقید.
فک کیان منقبض شد.
کیان: با من بحث نکن. حوصله‌ی این مسخره‌بازی‌ها رو ندارم.
نورا: منم حوصله‌ی کف دستور شنیدن ندارم.
کیان: پس یاد بگیر گوش بدی.
نورا: شما هم یاد بگیر درست حرف بزنید.
آوین سریع بینمون رو چشم دوخت.
آوین: خب… من فکر کنم بهتره—
کیان: تو دخالت نکن.
آوین ساکت شد.
کیان بار دیگر به من نگاه کرد.
کیان: شام ساعت هشته. یه دقیقه هم دیر کنی، خودت می‌دونی.
نورا: باشه، رئیس.
کیان با حرص نفسش رو بیرون داد و رفت.
آوین چند ثانیه ساکت موند.
بعد زیر لب بیان کرد:
آوین: تو واقعاً دنبال دردسری.
نورا: مگه چی اضافه کردم؟
آوین: هیچی.
مکث کرد.
آوین: فقط امیدوارم زنده بمونی.
ساعت هشت سر میز نشستم.
کیان روبه‌روم بود.
صورتش مثل همواره سرد و اخمو بود.
چند نفر دیگه هم حضور داشتن.
مردی که سمت راست کیان قرار گرفته بود نگاهی به من انداخت.
مرد: این همون دختر خانواده‌ی راده؟
کیان حتی سرش رو بلند نکرد.
کیان: اسم داره.
مرد: فقط جویا شدم.
کیان: خب جویا شدی. جوابتم گراهی شدی.
مرد ساکت شد.
چند ثانیه بعد دوباره گفت:
مرد: به‌شدت جوونه.
کیان این بار قاشقش رو روی میز گذاشت.
کیان: مشکلیه؟
مرد: نه.
کیان: پس خفه شو و غذاتو بخور.
مرد چیزی نبیان کرد.
نگاهم رو پایین انداختم.
کیان متوجه شد.
ولی چیزی ناضافه کرد.
فقط بار دیگر شروع به خوردن کرد.
همون لحظه فهمیدم…
این آدم حتی وقتی می‌تمایل داشت از کسی دفاع کنه هم بلد نبود مهربون باشه.
بعد از شام از سر میز کشیده شدم.
آوین هنوز مشغول صحبت با بقیه بود.
من هم به سمت پله‌ها رفتم.
کف دستم رو روی نرده گذاشتم و شروع کردم پایین رفتن.
هنوز چند پله بیشتر نرفته بودم که پام روی لبه‌ی پله سر خورد.
نورا: وای!
تعادلم رو از کف دست دادم.
قبل از اینکه بیفتم، کف دستی محکم دور کمرم پیچید و منو عقب کشید.
پشتم به سینه‌ی کسی خورد.
دلم از ترس فرو ریخت.
صوتی کیان بالای سرم پیچید:
کیان: لعنتی، مگه کوری؟!
سرم رو بالا آوردم.
کیان بود.
اخم عمیقی روی صورتش نشسته بود.
یک کف دستش هنوز دور کمرم بود.
نورا: پام سر خورد…
کیان: متوجه شدم پات سر خورد! لازم نیست توضیح بدی.
نورا: چرا سر من داد می‌زنید؟ خودم که نمیل داشتم بیفتم!
کیان با عصبانیت نگام کرد.
کیان: چون نزدیک بود کله‌ات بخوره به پله‌ها!
نورا: اما نیفتادم.
کیان: زیرا من گرفتمت، دختر لجباز!
ساکت شدم.
تازه متوجه شدم هنوز توی بغلشه.
نگاهم برای یک لحظه با نگاهش گره خورد.
کیان هم انگار تازه متوجه شد کف دستش دور کمرمه.
آروم کف دستش رو کنار کشید و یک قدم عقب رفت.
کیان: دفعه‌ی بعد حواست رو جمع کن.
نورا: ممنون که گرفتینم.
کیان: لازم نکرده.
نورا: فقط تشکر کردم.
کیان: خب نکن.
نورا: چرا؟
کیان: چراکه اعصاب ندارم.
با حرص از کنارم رد شد.
چند قدم پایین حرکت کرد، ولی ناگهان از حرکت ایستاد.
بدون اینکه برگرده بیان کرد:
کیان: و دفعه‌ی بعد با اون کفش‌های مسخره روی پله‌ها راه نرو.
به کفش‌هام نگاه کردم.
نورا: کفشام چه مشکلی دارن؟
کیان برگشت و با اخم نگام کرد.
کیان: بیان کردم مشکل دارن.
نورا: شما همیشگی باید کف دستور بدید؟
کیان: آره.
نورا: چرا؟
کیان: چون ظاهراً یکی باید حواسش بهت باشه.
چند ثانیه نگام کرد.
بعد انگار از حرف خودش پشیمون شده باشه، اخمش رو بیشتر کرد.
کیان: حالا برو بالا قبل از اینکه بار دیگر یه بلایی سرت بیاری.
و راهی شد.
من همون‌جا موندم.
کف دستم رو روی دلم گذاشتم.
هنوز سریع می‌زد.
نمی‌دونستم از ترس افتادن بود…
یا از اینکه مردی که حتی بلد نبود یک جمله رو بدون اخم و غر زدن بگه، چند لحظه قبل محکم منو توی آغوشش گحرکت کرده بود.
نوشته رمان قلبنواز پارت سوم اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن