زنگ در را فشردم. هنوز در باز نشده بود که «تابش» سایه‌وار پشت سرم قرار گحرکت کرد. به محض آنکه لنگه‌ی در کنار رفت، نگاهم در نگاه موشکاف و کنجکاو «مونا» گره خورد. بی‌آنکه کلامی بر زبان بیاورم، از کنارش گذشتم و وارد شدم. آوای تابش را گوش دادم که با لحنی طلبکارانه سؤال کرد:
ـ خانم هستن؟
مونا نیم‌نگاهی به من انداخت و بیان کرد:
ـ بالا تو اتاقشونن. باز میگرنشون عود کرده.
با گوش دادن این حرف، ناخودآگاه نگاهم به سمت پله‌ها کشیده شد. قلبم هری پایین ریخت؛ نگرانِ ماه بانو بودم. مونا تمایل داشت قدم به پله‌ها بگذارد که با صدایم متوقف شد:
ـ صبر کن، من میرم.
تابش چند قدمی نزدیک‌تر شد و با صوتیی که بیشتر به دستور شامگاهیه بود، به‌آرامی بیان کرد:
ـ برو مولین‌جونتُ راضی کن. من همین‌جا منتظرت می‌مونم.
بعد، رو به مونا که گوش‌هایش را تیز کرده بود و با نفرت نگاهم می‌کرد، گفت:
ـ برام یه قهوه‌ی تلخ بیار.
مونا سر به زیر انداخت و با احترامِ اجباری اظهار کرد:
ـ نگاه آقا.
زیر سنگینیِ نگاهِ سرد تابش، از پله‌ها بالا راهی شدم. پشت در اتاق ایستادم؛ چند ضربه‌ی ملایم زدم و وارد شدم. اتاق در تاریکیِ غلیظی فرو راهی شده بود. ماه بانو پشت به من، قرار گرفته بود و با فشار کف دست، شقیقه‌هایش را ماساژ می‌داد. متوجه حضورم نشد. قدمی جلو راهی شدم و پشت سرش ایستادم؛ کف دستانم را ساکت روی پیشانی‌اش گذاشتم و شروع به ماساژ دادن کردم. در اولین لحظه، بدنش منقبض شد و از حرکت ایستاد، اما وقتی کف دستانم را حس کرد، ملایم گراهی شد و دستش را روی دستان من گذاشت. با صدایی خسته زمزمه کرد:
ـ اومدی دورت بگردم؟!
به سمتم چرخید. کف دستانم از روی سرش جدا شد و در هوا معلق ماند. دیگر نتوانستم خودم را نگه دارم؛ بغضم مثل سدی شکسته، راه گلویم را بست و ناخودآگاه خودم را در آغوش ماه بانو پنهان کردم. کف دست نوازشگرش روی موهایم قرار گرفت. آوایش، همچنان ملایمش‌بخش‌ترین مسکنی بود که در تمام این روزگارهای پرآشوب به آن نیاز داشتم.
ـ گریه نکن قربونت برم، حیفِ دیدهای دلنشینت نیست؟
سرم را بالا آوردم و به نگاهان خوش‌رنگش نگریستم. اشک‌هایم را با نوک انگشت پاک کرد و تبسم کمرنگی زد. لب زدم:
ـ آراد…
هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که انگشتش را به حالت خاموشی روی لبانم گذاشت و با چشمانی دلواپس گفت:
ـ هیس… همجادهِ تابش اومدی؟
سرم را به نشانه تأیید تکان دادم. ماه بانو ملایم، طوری که به سختی شنیده می‌شد، پرسید:
ـ اذیتت که نکرده؟
منظورش را خوب می‌فهمیدم؛ شرمگین سر به زیر انداختم و اظهار کردم:
ـ نه.
ماه بانو آهی کشید، کف دستانم را در دستانش گرفت و با لحنی قاطع بیان کرد:
ـ خب گوش کن… من می‌دونم برای چی اینجا اومدین. می‌ری به تابش می‌گی من پیشنهادش رو قبول می‌کنم. اگه تعجب کرد و سوال‌پیچت کرد، بگو فقط به خاطر اینکه آسیبی به تو نزنه، این تصمیم رو گحرکت کردم؛ درک کردی؟
مبهوت مانده بودم؛ از اینکه او از تمام نقشه‌های پشت‌پرده خبر داشت، سرگیجه گرفته بودم.آرام اضافه کردم:
ـ من اصلاً درک نمی‌کنم، آراد…
ماه بانو با آهستهشی که انگار از جای دیگری آب می‌خورد، دیدهانش را بست و باز کرد. با مهربانی گفت:
ـ آرادم زنده‌ست.
این شیرین‌ترین و لذت‌بخش‌ترین جمله‌ای بود که در تمام عمرم شنیده بودم. در حالی که دیدهانم از شدت مسروری دو دو می‌زد، دوباره خودم را در آغوشش انداختم و با آوای نسبتاً قد بلندی گفتم:
ـ خدایا شکرت! به خدا تهِ تهِ قلبم می‌دونستم آرادم هنوز نفس می‌کشه.
ماه بانو خندید، مرا از خودش جدا کرد و آهسته گفت:
ـ هیس دخترم! ساکت… نباید تابش بفهمه.
تبسم از لب‌هایمان پاک نمی‌شد، ولی سعی کردم آهستهشم را حفظ کنم. اظهار کردم:
ـ نگاه، حواسم هست.
ماه بانو انگار چیزی یادش وارد شده باشد، با نگاهی موشکافانه نگاهم کرد و با لحنی شیطنت‌آمیز اظهار کرد:
ـ چند لحظه قبل چی اظهار کردی؟
کمی اندیشیدم؛ چیز عجیبی ناظهار کرده بودم. خودش با خنده اظهار کرد:
ـ از کی تا حالا پسرِ من شده «آرادِ تو»؟!
از خجالت صورتم گُر گحرکت کرد. گوشه‌ی لبم را به دندان گحرکت کردم و نگاهم را دزمشاهده کردم. ماه بانو قهقهه‌ای زد و به‌سرعت با دست جلوی دهانش را گحرکت کرد تا آوایش کشیده نشود.
ـ خدای من! ببین چطور سرخ شده! از کی قلبت پیشش گیر کرده که من خبر ندارم؟
سر به زیر گفتم:
ـ توروخدا خجالتم نده ماه بانو.
چانه‌ام را با نوک انگشتانش بالا آورد. برقِ خرسندی در نگاهانش موج می‌زد:
ـ بهم بگو مولین.
اشک در نگاهانم حلقه زد؛ نتوانستم جلوی ریزش‌شان را بگیرم. یک‌دفعه متوجه شدم که اشک‌های ماه بانو هم مثل مروارید روی گونه‌هایش لغزید. به‌سرعت گونه‌اش را پاک کردم:
ـ نه، نه! گریه نکن، ببخشید… نمی‌خواستم اشکت رو دربیارم.
ماه بانو چهره‌اش را جدی کرد و گفت:
ـ این مرتیکه چقدر پرروئه! بعد از اون بلایی که سر بچم آورد، چطور روش می‌شه پاش رو تو این خونه بذاره؟
منظورش تابش بود. او نمی‌خبر داشت که من در همین مدت کوتاه، عمقِ وقیح بودنِ تابش را چشیده‌ام؛ آن‌قدر که نه تنها کف دست‌بردار نیست، بلکه مدام مرا با جانِ ماه بانو تهدید می‌کند. مصمم گفتم:
ـ ولش کن ماه بانو… الان مهم‌تر از هر چیزی، جونِ آراده که تو خطره.
ماه بانو با تأیید سری تکان داد و بیان کرد:
ـ برو پایین، بهش بگو میام و امضا می‌کنم.
در لحظه خداحافظی ، دوباره همدیگر را در آغوش کشیدیم. با کنجکاوی جویا شدم:
ـ یعنی واقعاً می‌خواید شرکت رو دو کف دستی تقدیم تابش کنید؟
ماه بانو کف دستش را روی شانه‌ام گذاشت، آرام فشرد و اظهار کرد:
ـ شرکت رو به تابش نه… به دخترم می‌دم.
از حرفش قند توی دلم آب شد. به‌یک‌باره یاد آراد افتادم:
ـ آراد کجاست؟!
ماه بانو نزدیک‌تر رسید و دمِ گوشم زمزمه کرد:
ـ یه جای امن. فقط یه مدت این مردک رو تحمل کن تا به سزای عملش برسه.
آرام گفتم:
ـ چشم. فقط توروخدا به آراد بگو هر کاری می‌کنه، عجله کنه.
ماه بانو غمگین نگاهم کرد:
ـ دخترکِ نازم! ببخش مولین… اگه دست من بود، همین الآن هم نمی‌ذاشتم بری. اما برای اجرای نقشه‌ی آراد، به تو نیاز داریم. به موقعش خودش همه چیز رو برات توضیح می‌ده.
گونه‌ام را با محبت بوسید و به سمت در هدایتم کرد؛ انگار می‌ترسید تابشِ شکاک به چیزی پی ببرد. با نگاهمان از هم خداحافظی کردیم. در که بسته شد، از پله‌ها پایین راهی شدم. از همین حالا مشتاق دیدارِ تمامِ لحظاتی بودم که در این خانه با ملایمش گذشته بود. مونا در حالِ پیش‌خدمتی برای تابش بود. قدم‌هایم را به‌سرعت‌تر کردم و رو به تابش گفتم:
ـ بریم.
نوشته رمان |دَر حِصارِ نِگاه| پارت۳۰ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن