آوایِ تقه‌یِ ساکت ولی قاطع به درِ حمام، مثلِ تیرِ خلاصی بود که در خاموشیِ سنگینِ اتاق پیچید. قلبم از حرکت از حرکت ایستاد. نفسم در سینه حبس شد و کف دست‌هایم ناخودآگاه لبه‌یِ حوله‌یِ سپید را چنان چنگ زد که بندِ انگشتانم سفید شد. در کنجِ حمام، دور از نگاهِ هر کسی که پشتِ در بود، کز کردم. ترس، مثلِ خزه‌ای سرد رویِ ستونِ فقراتم می‌خزید؛ فکرِ اینکه او پشتِ در باشد، بندِ بندِ وجودم را به لرزه می‌انداخت. چند ثانیه گذشت، صدایِ ظریف و آشنایی از پشتِ در آمد: ـ خانم؟ میترا هستم.
نفسِ عمیقی که کشیدم، ریه‌هایم را سوزاند؛ انگار بعد از یک غواصیِ طولانی به سطحِ آب رسیده باشم. وقتی در را باز کردم، میترا با چهره‌ای که سعی داشت بی‌تفاوت بماند، بسته‌یِ لباس را به سمتم گراهی شد.
– آقا اضافه کردن این‌ها رو بپوشید. پایین منتظرتون هستن.
سری تکان دادم و از کف دستش گرفتم ، با رفتن میترا ،از حمام بیرون وارد شدم، لباس را رویِ تخت انداختم. حتی از همین فاصله هم می‌شد برقِ پارچه‌یِ گران‌قیمتِ لباس را متوجه شد؛ . برایِ من که دیگر چیزی از معنایِ «جذابیی» نمی‌فهمیدم، این تجملات، زرق‌وبرقِ یک قفسِ طلایی بود. با بی‌حوصلگی موهایم را خشک کردم و همان‌طور ساده، پشتِ سرم بستم. در آینه‌یِ قدیِ اتاق، زنی را متوجه شدم که دیگر «من» نبود؛ شامگاهحی که در لباسِ سرمه‌ای‌رنگ، رنگ‌باخته‌تر به نظر می‌رسید. قلبم سیاه می‌خواست؛ سیاهی‌ای که با درونِ متلاطم و خاکسترشده‌ام هم‌خوانی داشته باشد. به چشم‌هایم خیره شدم؛ جایی که روزگارگاری دریایی از شوق بود، حالا دو حفره‌یِ تاریک و بی‌روح بود که تنها به اجبارِ طبیعت، نفس می‌کشید. روحم انگار مدت‌ها پیش پرواز کرده بود و تنها کالبدی از من باقی مانده بود که در این عمارتِ لعنتی اسیر بود. وقتی از اتاق بیرون رسیدم، عطرِ قهوه‌یِ تازه و صدایِ کارد و چنگالِ تابش در فضا پر بود. مشغولِ صبحانه خوردن بود، با چنان اشتهایی که انگار در این خونه هیچ غمی وجود ندارد. با متوجه شدنم، قاشق را زمین گذاشت. نگاهش رویِ لباسم چرخید، نگاهی تحسین‌آمیز و کثیف که مثلِ زالو به پوستم می‌چسبید. با دست به صنقلبیِ کنارِ میز اشاره کرد ، نحرکت کردم. بی‌اعتنا به دعوتش، کف دست‌هایم را دورِ بازوهایم پیچیدم و همان‌جا، کنارِ پله‌ها به دیوار تکیه دادم. فاصله‌ام را حفظ کردم تا بویِ تعفنِ این فضایِ ساختگی کمتر به مشامم برسد. سکوتِ من، مثلِ دشنه‌ای رویِ اعصابش کشیده شد. چهره‌اش در هم رفت و یک‌باره آوایِ فریادش در فضایِ منزل پیچید:
– اون رویِ سگِ منو بالا نیار! همین الان میای می‌شینی مثلِ آدم صبحونه می‌خوری. درک کردی؟
از آوایِ یک‌بارهی‌اش، شانه‌هایم از ترس پرید. بغض، مثلِ خنجری زنگ‌زده در گلویم قرار گرفت و جادهِ نفسم را بست. دیده‌هایم را بستم تا اشک‌هایِ حقارت نریزند؛ که اگر می‌ریختند، او پیروز می‌شد. قدم‌هایِ لرزانم را به سمتِ میز برداشتم، رویِ صنقلبی افتادم و تکه نانی را به دهان بردم که طعمِ خاک می‌داد.
تمامِ ذهنم رویِ یک نقطه متمرکز بود: آراد. تهِ قلبم مثلِ یک چراغِ کم‌سو، این امیدِ احمقانه سوسو می‌زد که شاید همه‌یِ این‌ها دروغ باشد؛ که شاید آراد، همان آرادی که می‌شناختم، هنوز در گوشه‌ای از این شهر نفس می‌کشد. این خیالِ خام، تنها دارایی‌ام در این روزهایِ تاریک بود.صدایِ گوش‌خراشِ تابش، این حبابِ خیالی را ترکاند و به واقعیتِ تلخِ میزِ صبحانه پرتم کرد. با همان لحنِ تحکم‌آمیز و بی‌رحمانه‌اش اظهار کرد:
ـ امروز می‌برمت دفترخونه. نبینم کولی‌بازی در بیاری؛ هر چی گذاشتن جلوت، بی‌کلام امضا می‌کنی. شیرفهم شدی؟
حرص، مثلِ زهر در رگ‌هایم می‌دوید. دلم می‌میل داشت فریاد بزنم و تمامِ نفرتم را نثارش کنم، ولی سایه‌یِ «ماه‌بانو» جلویِ دیده‌هایم رسید. اگر دهان باز می‌کردم، اگر سرکشی می‌کردم، ممکن بود بلایی که سرِ آراد رسیده بود، دامنِ او را هم بگیرد. ترس، مثلِ غل و زنجیر دورِ دست‌وپایم پیچیده بود.تابش که سکوتم را مشاهده کرد، دوباره صدایش در مغزم پیچید:
ـ مگه با تو نیستم؟ کری؟
دندان‌هایم را روی هم ساییدم. انگار بخشی از وجودم در آن لحظه درونم مُرد. برخلافِ میلِ باطنی‌ام، با آوایی که سعی کردم نلرزد، اضافه کردم:
ـ باشه… قبوله.
تابش خنده‌یِ چندش‌آور و پیروزمندانه‌ای کرد که انگار فضایِ خونه را مسموم کرد:
ـ آفرین… حالا شد.
بدون اینکه اجازه دهم تغییرِ شدیدی در چهره‌ام نمایان شود، لیوانِ چای را برداشتم و جرعه‌ای نوشیدم؛ شاید هم فقط می‌میل داشتم گرمایِ مایع، لرزشِ درونیِ کف دست‌هایم را پنهان کند.
***
وقتی ماشین متوقف شد، دستم را از زیر چانه‌ام برداشتم و با بی‌حوصلگی، شالم را که روی شانه‌هایم افتاده بود، مرتب کردم. راننده درِ کشویی را باز کرد. بدون اینکه نگاهی به تابش بیندازم، با قدم‌هایی که سعی می‌کردم استوار باشند، از ماشین پیاده شدم و پیش‌قدم شدم.در نزدیکیِ آسانسور، سر به زیر، با اخم‌هایی که از شدتِ خشم گره خورده بود، توقف کردم و صبر کردم. وقتی تابش با تکبری خاص، روی دکمه‌یِ آسانسور فشار آورد، من هم پشتِ سرش واردِ محفظه‌یِ فلزی شدم. سنگینیِ نگاهِ خیره‌یِ تابش، مثلِ نیشِ عقرب، تمامِ تنم را اذیت می‌کرد.
در آن لحظه‌یِ سکوتِ سنگین، ناگهان تصویرِ آراد از ذهنم گذشت؛ یادِ آن روزگاری افتادم که در آسانسور، از شدتِ ترس به او چسبیده بودم. یادِ آن امنیتِ کاذب، تبسمِ تلخ و غمناکی را بر لبانم نشاند؛ تبسمی که بیشتر شامگاهیه به یک زخم بود تا شادی. ولی بلافاصله، با حرکتِ به‌یک‌بارهیِ تابش، آن لبخند کمرنگ، جای خودش را به خشمی فروخورده داد.کف دستانِ زمختش را روی گونه‌ام نشاند؛ لمسی که بیشتر شامگاهیه به تصاحب بود تا نوازش. با حالتی که انگار چندش‌آورترین اتفاقِ ممکن است، کف دستش را پس زدم. خواست چیزی بگوید، ولی همان لحظه، آسانسور با آوایِ خشنی ایستاد؛دوباره پشت سر تابش مسیر افتادم. وقتی وارد دفتر شدیم، اامان چیزی که جلب توجه کرد، نگاهِ کنجکاو و براندازگرِ منشی بود؛ انگار می‌تمایل داشت با دقت تمام، من را در کنار تابش اندازه‌گیری کند. تابش با مرد جوانی که کمی از او کوچک‌تر به نظر می‌رسید، کف دست داد و با اشاره‌ای کوتاه، از من خواست بنشینم. سپس هممسیر آن مرد، وارد اتاق شد و این بار، برخلاف دفعات قبل، مرا بدون هیچ تهمتوجه شد یا تنشی، تنها رها کرد. او خوب می‌خبر داشت که جانِ ماه بانو، برای من به اندازه جان خودم ارزش دارد.در حالی که تنها مانده بودم، چشمم به منشی افتاد که با تردید و دوقلبی، انگار می‌تمایل داشت چیزی بپرسد اما زبان باز نمی‌کرد. بالاخره سکوتش را شکست:
ـ قشنگم، پدرتون بودن؟ ماشاالله چقدر پرابهت و دلربا! خدا حفظشون کنه.
پوزخند محوی روی لبم جای گرفت؛ تلخیِ کلامم را با لحنی سرد در جوابش رها کردم:
ـ نه، متاسفانه شوهرم هستن!
لحن منشی در لحظه تغییر کرد. نگاهش از تحسین به براندازیِ تحقیرآمیز بقلب شد. با لحنی که رگه‌هایی از کنایه داشت، گفت:
ـ پس شوگر ددیه!
بدون توجه به تیکه‌اش، نگاهم را به سویی دیگر دوختم که به‌یک‌باره صوتی فریاد تابش، ملایمشِ کاذبِ محیط را در هم شکست. در با شدت باز شد؛ تابش با چهره‌ای برافروخته بیرون می‌آمد و مردی که حالا می‌درک کردم وکیل اوست، سعی می‌کرد با تضرع، او را آهسته کند. تابش با خشمی که بند نمی‌رسید، غرید:
ـ دِنَ دِه! بز حاضر، شیر حاضر! چه مرگته؟ اون همه پول رو واسه چی گرفتی؟ بیان کردی یه جلسه ای حله! من عمراً به اون زن التماس کنم بیاد؛ تازه بعید می‌دونم حتی التماس هم کارساز باشه!
وکیل برای حفظ ظاهر و بازگرداندن آرامش به او، با صدایی کنترل‌شده گفت:
ـ آقای بزرگمهر، من باز هم می‌گم، کار شما با یک جلسه حل می‌شه؛ اما اگر امضای همسرِ مرحوم نباشه، هیچ سندی ثبت نمی‌شه. می‌خواید من با خانم صحبت کنم؟ شاید راضی شد!
تابش، نگاهی شتاب‌زدهی به من انداخت. من هم در میانه‌ی آن نگاه خشمگین، خیره به او ماندم. تابش بدون اینکه پاسخ بدهد، رو به من گفت:
ـ بریم!
در حالی که قد بلند می‌شدم، وکیل با اضطراب پرسید:
ـ آقای تابش، مسئله‌ای هست که من ازش بی‌اطلاعم؟
ولی تابش، بدون ذره‌ای مکث و با خشمِ مهارناپذیری، پاسخِ کوتاه و کوبنده‌ای داد:
ـ نه!
و با کشیدنِ دست من، از اتاق بیرون زد.
تا نزدیکی ماشین، دستم را کشان‌کشان با خودش برد. انگار تمام حرصش را سر کف دست‌های من خالی می‌کرد. هرچه سعی کردم دستم را از چنگش بیرون بکشم، فایده‌ای نداشت. بالاخره وقتی هر دو سوار ماشین شدیم، کف دستم را رها کرد.
مچ سرخ‌شده‌ام را مالیدم و سعی کردم سوزشش را نامتوجه شده بگیرم. آوای راننده از جلو بلند شد:
ـ آقا، کجا برم؟
تابش نگاه پرمعنایی به من انداخت و بیان کرد:
ـ عمارت بزرگمهر.
با متوجه شدن اسم عمارت، ضربان دلم سریع شد. از بحثی که بین او و وکیلش در دفتر متوجه شده بودم، متوجه شده بودم هنوز به ماه‌بانو نیاز دارد؛ آن هم درست وقتی که جان دردانه‌ی او را گرفته بود.
صوتی خونسرد تابش رشته‌ی افکارم را برید:
ـ ماه‌بانو رو راضی می‌کنی بیاد پای اون برگه رو امضا کنه.
هه! پس برای همین می‌میل داشت من واسطه بشم. واقعاً چه‌قدر وقیح بود.
صاف توی چشم‌های بی‌شرمش نگاه کردم و گفتم:
ـ کاش فقط یه ذره، اندازه‌ی نوک سوزن، انسانیت داشتی.
از حرفم حسابی داغ کرد. صوتیش را بالا برد و غرید:
ـ اونی که مرام و معرفت رو قربونی پول کرد، الان زیر خاکه. حالا تو از من می‌خوای انسانیت به خرج بدم و از حقم بگذرم؟
نمی‌دانستم بین او و فریبرز دقیقاً چه گذشته بود؛ ولی این حق ما نبود که تقاص ندانم‌کاری‌های آن‌ها را پس بدهیم. نگاهی به تابش انداختم. سرش را به شیشه تکیه داده بود و نفس‌های عمیق می‌کشید. ملایم سؤال کردم:
ـ مگه نمی‌گی حقته؟ پس چرا از مسیر قانونی پیگیری نمی‌کنی؟ اصلاً تو که خوب بلدی نقطه‌ضعف آدم‌ها رو پیدا کنی، چرا به اسم من؟ چرا به اسم خودت نمی‌زنی؟
صاف قرار گرفت و با حالتی تمسخرآمیز، چند بار برایم کف دست زد.
ـ باهوشی، ولی قد نخود مغز داری. به نظرت اگه می‌تونستم از مسیر قانونی حلش کنم، این‌همه سال صبر می‌کردم؟ من و فریبرز مثل دوتا روح توی یه بدن بودیم. سر یه شراکت، همه‌چی رو به اسم فریبرز زدم. داداشم بود؛ از چشمام بیشتر بهش اعتماد داشتم. قرار بود معامله به نفع هر دومون تموم بشه. قرار بود نصف شرکت به اسم من بشه، اما وقتی از سفر برگشت، همه‌چی عوض شد. هی امروزگار و فردا کرد و آخرش فقط یه درصد کوچیکی از سهام رو به اسمم زد. رکب بزرگی ازش خورده بودم. بینمون یه دیوار آهنی افتاد. هیچ مدرکی هم نداشتم که بتونم چیزی رو ثابت کنم… تا اینکه یه روز…
حرفش را خورد. من که منتظر ادامه‌ی حرفش بودم، نگاهش کردم؛ ولی او رو به راننده پرسید:
ـ چقدر مونده برسیم؟
راننده نگاهی از آینه به او انداخت و اظهار کرد:
ـ اگه ترافیک نباشه، بیست دقیقه‌ای می‌رسیم.
تابش گفت:
ـ خوبه.
بعد مجدداً به خیابان خیره شد؛ خیابانی که حال‌وهوای عید توی آن موج می‌زد. نتوانستم جلوی زبانم را بگیرم.
ـ خب، تا اینکه یه روزگار چی؟
تابش انگار با یادآوری آن روزگار، دور خودش حصاری کشید. نفسش را با فشار بیرون داد، چشم‌هایش را ریز کرد و سؤال کرد:
ـ خیلی کنجکاوی بدونی چه بلایی سر بابات اومده؟
آب دهانم را قورت دادم. کف دست‌هایم، بی‌اختیار و پنهانی، شروع به لرزیدن کردند. با ناباوری و آوایی بریده‌بریده اظهار کردم:
ـ نکنه تو… تو فریبرز رو…؟
میان حرفم پرید:
ـ معلومه که نه! فقط…
ـ فقط چی؟
چند لحظه سکوت کرد و بعد اظهار کرد:
ـ فقط اون روز بحثمون بالا گراهی شد. می‌دونستم مشکل دلی داره، ولی توجهی نکردم… همون‌طور که اون منو کنار گذاشت.
از متوجه شدن حرف‌هایش خشکم زده بود. دست‌هایم را روی صورتم گذاشتم و آه قد بلندی کشیدم. بعد با برآشفتهت گفتم:
ـ اون فقط سهمتو ازت گراهی شد، اما تو جونشو گحرکت کردی! پس دم از رفاقت نزن… البته بعید می‌دونم حرفات درباره‌ی فریبرز راست باشه.
صورتم را برگرداندم. نمی‌میل داشتم دیگر حتی نگاهش کنم؛ ولی حرفی که زد، عرق سردی روی کمرم نشاند:
ـ اگه حرفام درباره‌ش راست نبود، تو الان به‌جای فریبرز، بابا صوتش می‌زدی. غیر از اینه؟
خشمی که تمام وجودم را گراهی شده بود، راهی جز کف دست‌هایم برای بیرون‌ریختن پیدا نکرد. ناخن‌هایم را توی بازویم فرو بردم و از شدت درد دیده‌هایم را بستم. قطره‌ای اشک از گوشه‌ی نگاهم پایین لغزید. پیش از آنکه تابش متوجه شود، تند با آستین پاکش کردم.باقی جاده را هر دو در سکوت گذراندیم. دیگر قلبم نمی‌خواست حتی یک کلمه با او حرف بزنم. چه‌قدر وقیح و پررو بود که به‌راحتی از کسی حرف می‌زد که خودش را مسبب مرگش می‌خبر داشت.به‌محض توقف ماشین، بی‌آنکه به تابش نگاه کنم، پیاده شدم. نگاهم که به عمارت افتاد، نفس عمیقی کشیدم. حسی داشتم شبیه کسی که بعد از سال‌ها به وطنش برگشته باشد؛ جایی که با وجود تمام خاطرات تلخش، هنوز چیزی از گذشته را در خودش نگه داشته بود.
دست‌های تابش روی کمرم جای گرفت و لرزش نامحسوسی به جانم انداخت. میل داشتم کف دست‌هایش را پس بزنم، ولی کف دست دیگرش را از پشت دورم حلقه کرد و دست‌هایم را گرفت. لب‌هایش را نزدیک گوشم آورد و ملایم گفت:
ـ اینجا رو دوست داری؟ می‌تونیم بیایم همین‌جا حیات کنیم. نظرت چیه؟
بی‌آنکه بخواهم نگاهش کنم، جواب دادم:
ـ نظرت چیه گورتو از حیات من گم کنی و بری بیرون؟
تابش سرش را توی گردنم فرو برد و بوسه‌ای روی پوستم نشاند.
ـ مواظب زبونت باش، دخترجون. من همیشگی این‌قدر صبور نیستم.
«هه» آهستهی گفتم؛ آن‌قدر به‌آرامی که مطمئن شوم از گوشش دور نمی‌ماند. کمی از من فاصله گرفت، اما من حتی نگاهش هم نکردم. جاده افتادم و از پله‌های عمارت بالا راهی شدم.
نوشته رمان |دَر حِصارِ نِگاه| پارت29 اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن