#پارت46
مدتی از وارد شدنمان گذشته بود که الیاس نگاهی به ساعتش انداخت.
ـ نور، من باید برم. یه کار دارم که نمی‌تونم عقبش بندازم.
امیر هم همان موقع از جایش قد بلند شد.
ـ منم باید برم سر کار.
نمی‌دانستم چرا، ولی با متوجه شدن رفتن الیاس قلبم کمی گراهی شد.
قد بلند شدم و همراهش تا جلوی در راهی شدم.
نورا و امیر در پذیرایی ماندند.
وقتی مقابل در رسیدیم، رو به الیاس توقف کردم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد بی‌اختیار جلو راهی شدم و خودم را در آغوشش انداختم.
کف دستم را دور کمرش حلقه کردم.
ـ الیاس… ازت ممنونم.
کف دستش را روی موهایم کشید و بوسه‌ای روی سرم زد.
ـ قربونت بشم.
لبخند زدم.
سرم را بالا آوردم و نگاهش کردم.
ـ شب خودم میام خونه.
الیاس فوراً بیان کرد:
ـ نه، خودم میام دنبالت.
ـ نه، خودم میام.
ابروهایش را بالا انداخت.
ـ نور…
ـ چی؟
ـ بحث نکن.
تبسم کمرنگی زد.
ـ میام دنبالت.
چند لحظه نگاهش کردم.
می‌دانستم وقتی این‌طور می‌گوید، دیگر فایده‌ای ندارد بحث کنم.
سرم را تکان دادم.
ـ باشه.
الیاس نگاهی به راهرو انداخت.
بعد بار دیگر به من چشم دوخت.
خم شد و محکم گونه‌ام را بوسید.
از شدت غافلگیری خندیدم.
ـ الیاس!
لبخند زد.
ـ برو، دیرت می‌شه.
ـ تو هم مواظب خودت باش.
سرش را تکان داد و از در بیرون رفت.
هنوز چند قدم بیشتر دور نشده بود که آوای قدم‌های امیر و نورا را شنیدم.
هر دو به سمت در رسیدند.
امیر کتَش را مرتب کرد و بیان کرد:
ـ منم باید برم.
نورا کنار در توقف کرد.
ـ مواظب خودت باش.
امیر لبخندی زد و خداحافظی کرد.
بعد از چند لحظه، او هم رفت.
در بسته شد.
خاموشی عجیبی منزل را گراهی شد.
چند ثانیه همان‌جا توقف کردم و به در چشم دوختم.
بعد ملایم برگشتم.
نورا روبه‌رویم توقف کرده بود.
نگاهمان به هم افتاد.
این بار دیگر الیاس نبود.
امیر هم نبود.
فقط من بودم…
و خواهرم.
نورا لبخند زد.
ـ خب…
آهسته به سمتم رسید.
ـ حالا که بالاخره تنها شدیم، فکر کنم وقتشه همه‌چیز رو برام تعریف کنی، نور.
لبخندم محو شد.
چراکه می‌دانستم پشت آن جمله، هزار سؤال منتظر جواب بود.
و من هم هزار سؤال از نورا داشتم.
مدت‌ها منتظر همین لحظه بودم.
حالا بالاخره…
**من و خواهرم تنها بودیم.**
نگاهش کردم و گفتم:
ـ اول تو همه‌چیو میگی، نورا… از اولش.
نورا چند لحظه فقط نگاهم کرد. بعد سرش را آهسته تکان داد و لبخند خیلی کمرنگی زد؛ ولی غمی توی چشم‌هایش بود که نمی‌توانستم نادیده‌اش بگیرم.
روی مبل‌ها نشستیم. نورا کمی خودش را جمع کرد و سرش را روی زانوهایش گذاشت. من هم دستم را زیر چانه‌ام گذاشتم و تمام حواسم را به او دادم.
چند ثانیه خاموشی بینمان افتاد.
انگار نورا داشت از جایی به‌شدت دور در ذهنش شروع می‌کرد…
نفس عمیقی کشید و بالاخره اظهار کرد:
ـ باشه نور… از اولش برات تعریف می‌کنم. از همون روزگاری که همه‌چیز شروع شد…
.
.
.
**۲۴۸ روزگار قبل**
**روایت نورا**
تمام بدنم درد می‌کرد.
دردی سنگین و عمیق که انگار از تک‌تک استخوان‌هایم بالا می‌حرکت کرد. به سختی نفس می‌کشیدم و حتی توان باز کردن چشم‌هایم را نداشتم.
با احساس تکان‌هایی ملایم، پلک‌هایم را از هم باز کردم.
اول همه‌چیز تار بود.
چند بار پلک زدم تا تصویر مقابلم واضح‌تر شود.
ـ نورا… نورا…
آوای لرزانش را شناختم.
نور.
دیده‌هایم کمکم به چهره‌اش افتاد. صورتش خیس اشک بود و کف دست‌هایش آن‌قدر می‌لرزید که نمی‌توانست لرزششان را پنهان کند.
مدام اسمم را آوا می‌زد.
ـ نورا… خواهش می‌کنم… یه چیزی بگو…
قلبم می‌تمایل داشت کف دستم را بالا بیاورم.
قلبم می‌تمایل داشت بغلش کنم، سرش را روی سینه‌ام بگذارم و همجادهش گریه کنم.
اما نتوانستم.
حتی برای تکان دادن کف دستم هم توان نداشتم.
قلبم درد می‌کرد و نفس کشیدن برایم سخت شده بود. انگار تمام توانم را از دست داده بودم و فقط چند کلمه برایم باقی مانده بود؛ چند کلمه‌ای که باید با همان‌ها نور را از اینجا دور می‌کردم.
لب‌هایم را به سختی تکان دادم.
ـ نور…
فقط همین.
نور فوراً خودش را به من نزدیک کرد.
ـ جانم؟ چی میگی؟
به سختی نفس کشیدم.
ـ برو…
چشم‌هایش بار دیگر پر از اشک شد.
ـ کجا برم؟
نگاهش کردم.
ـ از… اینجا… برو…
سرش را محکم تکان داد.
ـ نه.
صدایش می‌لرزید.
ـ من تنهات نمی‌ذارم.
می‌میل داشتم بار دیگر بگویم برود. می‌تمایل داشتم مجبورش کنم از آنجا دور شود، اما دیگر توان حرف زدن نداشتم.
نور کف دستم را گحرکت کرد و انگشت‌های سردش را دور کف دستم حلقه کرد.
ـ با هم میریم، نورا… می‌شنوی؟
دیده‌هایم را بستم.
نمی‌توانستم مخالفت کنم.
دیگر حتی توانش را نداشتم.
فقط بسیار آهسته سرم را تکان دادم.
اما همان لحظه اتفاق عجیبی افتاد.
تصویر نور مقابلم شروع کرد به محو شدن.
نگاه‌هایم بار دیگر تار شد.
پلک زدم.
یک بار…
دو بار…
چند بار پشت سر هم پلک زدم، اما هیچ فایده‌ای نداشت.
صدای نور را می‌گوش دادم که با عجله چیزی می‌اضافه کرد، ولی کلماتش دیگر واضح نبودند.
ـ نورا؟ نورا، نگام کن…
خواستم جوابش را بدهم.
خواستم بگویم که هستم.
ولی نتوانستم.
آخرین چیزی که دیدم، نور بود…
بعد همه‌چیز سیاه شد.
.
.
با صوتی بوق‌های ممتد و منظم کف دستگاه‌ها کمکم به هوش وارد شدم.
اول نمی‌دانستم کجا هستم.
پلک‌هایم را آرام باز کردم. نور سفیدی نگاه‌هایم را زد. چند لحظه فقط به سقف سفید بالای سرم خیره ماندم.
سرم سنگین بود.
آرام سرم را به سمت چپ چرخاندم.
چند کف دستگاه کنار تختم قرار داشت و سیم‌های زیادی به بدنم وصل بود. سرمی هم به دستم وصل شده بود و قطره‌قطره پایین می‌وارد شد.
نفس عمیقی کشیدم.
همه‌چیز برایم غریبه بود.
همان موقع متوجه مردی شدم که چند قدم آن‌طرف‌تر توقف کرده بود. پشتش به من بود و چیزی را روی میز نگاه می‌کرد.
نمی‌خبر داشتم کیست.
ترس آهستهی زیر پوستم دوید.
لب‌هایم را به سختی تکان دادم.
ـ آقا…؟
مرد مکث کرد.
بعد آرام برگشت.
همین که صورتش را متوجه شدم، انگار تمام بدنم یخ زد.
دیده‌هایم گرد شد.
**همان…**
همان مردی بود که آن شامگاه به خانه‌مان وارد شده بود.
همان مرد ساکت و مرموزی که حتی نگاهش هم برایم عجیب و ترسناک بود.
نفسم بند آمد.
خودم را کمی عقب کشیدم و قلبم شروع کرد به شتاب‌زده زدن.
ـ نه…
صوتیم می‌لرزید.
ـ نه…
مرد فوراً متوجه ترسم شد. چند قدم جلو آمد، ولی وقتی مشاهده کرد بیشتر هراسیده‌ام، همان‌جا توقف کرد.
کف دست‌هایش را کمی بالا آورد.
ـ باهات کاری ندارم… نترس.
ولی نمی‌دانم چرا قلبم آرام نمی‌گرفت.
اصلاً نمی‌توانستم حرفش را باور کنم.
نگاهم مدام بین او و در اتاق می‌چرخید.
تا اینکه ناگهان یاد نور افتادم.
**نور…**
دیده‌هایم را با عجله در اتاق چرخاندم.
هیچ‌جا نبود.
ـ نور؟
آوایم ضعیف بود.
دوباره قد بلندتر صدایش کردم.
ـ نور؟
مرد اظهار کرد:
ـ اینجا نیست…
ولی انگار آوایش را نمی‌شنیدم.
نگاهم همچنان دنبال کسی می‌گشت که نبود.
ـ نور کجایی؟
اشک دوباره نگاه‌هایم را پر کرد.
ـ نور؟
این بار با تمام توانم آوا زدم:
ـ آبجی جون؟
جوابی نیامد.
وحشت تمام وجودم را گحرکت کرد.
تمایل داشتم از روی تخت کشیده شوم.
کف دست‌هایم را به تشک تکیه دادم، ولی بدنم هنوز توان نداشت. همان لحظه مرد تند جلو آمد و دستم را گحرکت کرد تا نیفتم.
با لمس دستش، وحشت کردم.
انگار یک‌دفعه تمام ترس‌هایی که درونم جمع شده بود منفجر شد.
با تمام توانم جیغ کشیدم و خودم را به عقب پرت کردم.
ـ نکن!
اشک‌هایم روی صورتم ریخت.
ـ خواهش… می‌کنم…
مرد همان لحظه کف دستش را عقب کشید و هر دو کف دستش را بالا آورد.
صوتیش این بار آرام‌تر از قبل بود؛ آن‌قدر آرام که انگار می‌وحشت کرد حتی یک حرکت اضافه، ترسم را بیشتر کند.
ـ کاریت ندارم…
چند قدم از من فاصله گراهی شد.
ـ به خدا کاریت ندارم. فقط می‌تمایل داشتم نذاری از تخت بیفتی.
سرم را تکان می‌دادم و گریه می‌کردم.
هنوز بدنم می‌لرزید.
مرد با فاصله ایستاد و بار دیگر اضافه کرد:
ـ آروم باش… من بهت کف دست نمی‌زنم.
نگاه‌هایم را بستم.
نمی‌توانستم آرام شوم.
فقط یک چیز در ذهنم می‌چرخید…
**نور کجاست؟**
دوباره چشم‌هایم را باز کردم و با صدایی که از گریه می‌لرزید، پرسیدم:
ـ نور… کجاست؟
با گریه به مرد خیره شدم و با صدایی که از شدت هق‌هق به سختی متوجه شده می‌شد، بیان کردم:
ـ خواهش می‌کنم… بگو نور کجاست؟ خواهرم… کجاست؟
مرد چند لحظه نگاهم کرد و سرش را تکان داد.
ـ من نمی‌دونم کی رو میگی.
اشک‌هایم بیشتر شد.
ـ خواهرم… نور رو میگم… نورِ من…
دیگر نتوانستم جلوی گریه‌ام را بگیرم. صورتم از اشک خیس شده بود و نفس‌هایم بریده‌بریده بالا می‌رسید.
ـ نور… خواهرمه… اون کجاست؟
کشیدهبلند گریه می‌کردم و بین هق‌هق‌ها اسمش را تکرار می‌کردم.
مرد چند لحظه همان‌جا از حرکت ایستاد. انگار کلافه شده بود و نمی‌خبر داشت با من چه کار کند. بالاخره بدون حرف دیگری از اتاق بیرون حرکت کرد.
ولی راهی شدنش هم چیزی را عوض نکرد.
من همچنان گریه می‌کردم.
ـ نور…
کف دستانم را روی صورتم گذاشتم و میان هق‌هق‌ها اسم خواهرم را تکرار کردم.
چند دقیقه بعد صوتی باز شدن در آمد.
مردی وارد اتاق شد.
ـ سلام…
جوابی ندادم. صورتم را بیشتر میان کف دست‌هایم پنهان کردم و اشک ریختم.
از صوتی قدم‌هایش فهمیدم نزدیکم شده.
مردی که روپوش سفید به تن داشت، نگاهی به مرد دیگری که داخل اتاق بود انداخت و آرام اضافه کرد:
ـ شما می‌تونی بری بیرون.
مرد بدون حرف از اتاق خارج شد.
چند لحظه بعد صدای بسته شدن در رسید.
آهسته کف دست‌هایم را از روی صورتم پایین آوردم.
سرم را بالا گرفتم.
دکتر روی صنقلبی روبه‌رویم قرار گرفته بود و با نگاه ساکتی نگاهم می‌کرد.
چند ثانیه چیزی ناظهار کرد.
بعد به‌شدت آرام بیان کرد:
ـ هر وقت حالت بهتر شد، می‌تونیم با هم صحبت کنیم.
نگاهش کردم.
برای اامان بار بعد از بیدار شدن، حس کردم شاید کسی واقعاً حاضر است حرفم را بشنود.
ملایم سرم را تکان دادم.
چشم‌هایم مجدداً پر از اشک شد.
لب‌هایم لرزید.
ـ کمکم کن…
دکتر کمی به جلو خم شد.
ـ حتماً.
صدایم از شدت گریه می‌لرزید.
ـ نور… خواهرم رو برام پیدا می‌کنی؟
چند لحظه سکوت کرد.
بعد با اطمینان اظهار کرد:
ـ هر کاری از کف دستم بربیاد، انجام می‌دم.
همین یک جمله…
همین چند کلمه ساده…
مثل نور کوچکی وسط تاریکی قلبم روشن شد.
شاید هنوز امیدی بود.
شاید نور هنوز جایی بود.
شاید هنوز می‌توانستم پیدایش کنم.
برای اامان بار بعد از آن همه ترس، **امید کوچکی در قلبم جوانه زد.**
نوشته تاوان فرار پارت46 اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن