رمان از کینه تا آغوش پارت ۱

[به نام خدا]

عنوان: رمان از کینه تا آغوش
ژانر: عاشقانه، انتقامی
نویسنده: مهتا

*پارت اول*

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان اگه میتونی عاشقم کن

مشاهده و دانلود ←

موسیقی همه‌چیز را در تسخیر خودش دارد و تمام فضا را به لرزه درمی‌آورد.
لرزش از زیر پاهایم شروع می‌شود، از کفِ زمین می‌گذرد و به سقف می‌رسد؛ جایی که کف دستگاه‌های مه‌ساز، ابری از دود سفید را به جان اتاق می‌اندازند.
بیسِ آهنگ، ابتدا در استخوان‌های مچ پایم می‌پیچد، مثل یک جریان برق از ساق‌هایم بالا می‌خزد و در نهایت، ریتم ضربان دلم را با خودش تنظیم می‌کند.
نورهای سرخ و بنفش، بی‌ولین روی دیوارها می‌رقصند و در میان دست‌های بالارفته‌ی مردم، تصویرهای گنگ و متغیری می‌سازند؛ چهره‌هایی که با هر بار تابش نور، عوض می‌شوند و شکلی غریبه به خود می‌گیرند.
نیمی از این آدم‌ها برایم کاملا ناشناس‌اند.
هوای اطرافم سنگین و خفقان‌آور است؛ ترکیبی از بوی تند عطرهای گران‌قیمت، عرقِ بدن، الکل و رایحه‌ی ناخوشایند چیزی که گویی در گوشه و کنار، پنهانی دود می‌شود.
من اینجا، در دل این هیاهو، تنها ایستاده‌ام، برای غرق شدن در رقص، هیچ‌کس را کنار خودم نمی‌خواهم.
کف دست‌هایم را به سمت سقف می‌گیرم. با ریتمی شتاب‌زده که نفس را در سینه حبس می‌کند، بدنم را رها می‌کنم.
موهایم روی صورتم می‌ریزند و اهمیتی نمی‌دهم؛ حتی زحمتی برای کنار زدنشان نمی‌کشم.
زانوهایم با هر ضربه‌ی آهنگ خم و راست می‌شوند، کمرم در چرخشی مداوم است و سرم را به عقب پرتاب می‌کنم. پلک‌هایم را روی هم فشار می‌دهم تا جهان فقط به توده‌ای از دود و نورهای سرخی تبدیل شود که حتی از پشت پلک‌های بسته‌ام هم عبور می‌کنند.
برای لحظه‌ای، خودم را در این فضا گم می‌کنم؛ دقیقا همان‌جایی که این آهنگ از من می‌خواهد. نه خبری از فردای نامعلوم است و نه فکر کسی که در ذهنم باشد؛ فقط همین ضرب سنگین و همین نفس‌های گرم الکل که در معده‌ام می‌پیچد.
بدن‌های غریبه مدام از کنارم رد می‌شوند و شانه‌هایم را به بازی می‌گیرند.
آرنج کسی محکم به بازویم برخورد می‌کند، دیگری با فریادی کشیده، نامی را در میان آواهای بلند موزیک گم می‌کند.
کسی به من خیره شده؟
اهمیتی ندارد.
لیوان دیگری را از لبه‌ی میز برمی‌دارم و جرعه‌ای می‌نوشم.
طعم تلخ مایع، در گلویم سوزشی آشنا ایجاد می‌کند؛ سوزشی که حالا دیگر برایم عادی شده و شاید حتی، شیرین‌تر از قبل به نظر می‌رسد.
سرم سبک می‌شود، آن‌قدر سبک که حس می‌کنم وزنم را، بار تمام دغدغه‌هایم را، پشت درِ ورودی این سالن جا گذاشته‌ام.
در میان یکی از همان نورهای بنفش او را می‌بینم… ماهان است.
از میان دود و دست‌های رقصان مردم، با قدم‌هایی استوار مستقیم به سمت من می‌آید.
لبخند روی لب‌هایم، بی‌اختیار واقعی‌تر می‌شود؛ نه از آن لبخندهای تصنعی و همیشگی که برای گذران شب به غریبه‌ها تحویل می‌دهم، بلکه تبسمی که مشاهده کردن یک آشنای میل داشتنی روی صورت می‌نشاند.
کف دستش که به کف دستم می‌رسد، بی‌درنگ انگشتانم را در انگشتانش گره می‌زنم و اجازه می‌دهم مرا به سمت خودش بکشد.
بوی عطرش، در میان بوی سریع دود و الکل، برایم آشنا و آرامش‌بخش است.
سرش را نزدیک گوشم می‌آورد و زمزمه‌ای می‌کند.
کلماتش در هیاهوی موسیقی گم می‌شوند، اما من باز هم می‌خندم؛ فقط به این قلبیل که حس نزدیک بودنش، لذت‌بخش است.
دستش دور کمرم حلقه می‌شود و من، بی‌هیچ مقاومتی، با ریتم آهنگ خودم را به او نزدیک‌تر می‌کنم.
گاهی دستش روی کمرم می‌لغزد و گاهی پشت کف دستم را می‌گیرد و میان جمعیت می‌چرخاندم. خنده‌هایمان، بلند و بی‌پرواتر از همیشه، در میان صوتی موسیقی گم می‌شود. انگار برای چند ساعت، هیچ‌کداممان دل‌مشغاما‌ای نداریم؛ فقط می‌خواهیم از همین لحظه لذت ببریم.
پاهایم زیر تنم سست می‌شود، تعاقلبم را به‌سختی حفظ می‌کنم و خنده‌ام هر بار بلندتر از قبل از گلویم بیرون می‌ریزد.
یک‌بار که سر می‌چرخانم، دیگر ماهان را میان جمعیت نمی‌بینم.
چشم‌هایم را میان آدم‌های در حال رقص می‌گردانم، اما پیش از آن‌که پیدایش کنم، پسری با لبخندی کوتاه از میان جمعیت به سمتم می‌آید. لیوان یک‌بارمصرفی را مقابلم می‌گیرد و با آوایی که به‌سختی از میان موسیقی می‌شنوم، می‌گوید:
_ بخور، بهتر می‌شی.
زیاد فکر نمی‌کنم. تبسم کم‌جانی می‌زنم و لیوان را از دستش می‌گیرم.
اینجا همه‌چیز درهم‌ریخته است؛ نورها، دود، موسیقی و آدم‌هایی که هرکدام انگار در جهانی خودشان غرق‌اند.
این لیوان هم برایم یکی از همان چیزهاست. نه بوی ناخوشایندی دارد و نه ظاهرش چیزی در من برمی‌انگیزد که به آن شک کنم.
فقط سرد است و کمی تلخ؛ آن‌قدر که با نخستین جرعه، ابروهایم ناخودآگاه در هم می‌رود.
_ مرسی.
می‌خواهم کمی حالم را جا بیاورم. شاید واقعا چیزی شامگاهیه آبمیوه باشد، یا نوشیدنی‌ای که سرگیجه‌ام را کمتر کند.
صداها از هر طرف دورم را گراهی شده‌اند و ذهنم آن‌قدر آشفته است که نمی‌توانم روی هیچ‌چیز درست تمرکز کنم. چند جرعه می‌نوشم.
اول، طعمش چندان عجیب نیست؛ ولی کمی بعد، مزه‌ای ناآشنا ته زبانم می‌ماند.
اندکی سریع و گرم است. با خودم فکر می‌کنم شاید الکلی که پیش‌تر نوشیدم، طعم‌ها را برایم عوض می‌کند؛ شاید هم این نوشیدنی ترکیبی از چند چیز مختلف است.
شانه‌ای بالا می‌اندازم و دوباره لیوان را به لب‌هایم نزدیک می‌کنم…بی‌فکر و بی‌احتیاط، مثل کسی که هنوز باور ندارد ممکن است دردسر از یک لیوان ساده شروع شود.
پسر همان‌جا کنارم می‌ایستد و نگاه گذرایی به من می‌اندازد؛ نگاهی مبهم، چیزی میان حواس‌پرتی و تبسم.
من هم فقط سری تکان می‌دهم و بیشتر از آن به راهی شدارش فکر نمی‌کنم. در این مهمانی، دست بسیار‌ها لیوانی است و مدام چیزی به دیگران تعارف می‌کنند؛ برای همین هیچ زنگ هشداری در ذهنم به صدا درنمی‌آید.
نمی‌دانم چند دقیقه از آن جرعه‌های مسموم گذشته است… شاید هم چند ساعت؛ گذر مدت از کف دستم در راهی شده.
سرم مثل گوی سربیِ سنگینی است که روی گردنم تاب می‌خورد.
دنیا دور سرم می‌چرخد، تار و موج‌دار؛ انگار زیر آب نفس میکشم کند و سنگین.
به صورتِ آدم‌ها نگاه می‌کنم، ولی خطوط چهره‌شان در هم می‌رود و همه شامگاهیه به یکدیگر می‌شوند؛ یک توده‌ی بی‌شکل.
قلبم ماهان را می‌خواهد؛ جای خالی‌اش کنارم مثل یک حفره در سینه‌ام دهان باز کرده و آزارم می‌دهد.
دیده می‌گردانم، میان دود و رقص نورهای شتاب‌زده، میان پیکرهای لرزانی که دورم می‌چرخند، اما او نیست…هیچ‌جا نیست… فقط سایه است و نور.
کف دست‌هایم می‌لرزد. بطری آب معدنی را چنگ می‌زنم و تا ته سر می‌کشم.
منتظرم خنکی‌اش هوشیارترم کند، ولی انگار روغن در آتش ریخته‌ام.
بی‌فایده است… باقی آب را روی صورتم می‌پاشم… قطرات سرد از گونه‌هایم به گلویم می‌چکد، ولی باز هم هیچ.
سم‌گونه‌ای رقیق در رگ‌هایم می‌دود و من را در حال بدم حبس می‌کند.
تلوتلوخوران میانِ جمعیت پیش می‌روم. درست در آستانه‌ی تاریکی، به سینه‌ای پهن و سفت برخورد می‌کنم.
گرمای تنش، نگاه‌های نیمه‌بسته و تب‌دارم را فریب می‌دهد.
سرم را به سختی بالا می‌آورم، مردمک‌هایم روی صورتش می‌لرزند.
کف دست‌های بی‌رمقم را بالا می‌آورم و روی گونه‌های ناآشنایش می‌نشانم.
لحن کلامم در اثر آن مواد لعنتی، کش‌دار و بی‌ضابطه است:
_ کجا بودی؟ دنبالت می‌گشتم… بغلم کن… وای حالم بده ماهان
خودم را جلو می‌کشم؛ لب‌هایم تشنه‌ی بوسیدن اوست، که ناگهان کف دست‌های محکمش روی شانه‌هایم می‌نشیند و با فشاری ناگهانی، من را از خودش جدا می‌کند.
_ هی، چیکار می‌کنی؟!
تکانی می‌خورم. کلماتش مثل آب یخ روی تنم می‌ریزد. تاریکی برای لحظه‌ای پس می‌رود و چهره‌اش در نور بنفش سالن شفاف‌تر می‌شود؛ نگاه‌های قهوه‌ای تیره، ابروهای کشیده‌ و شتاب‌زده، و بینی استخوانی.
این مرد ماهان نیست.
ردی از مستی در نگاهش هست، اما نه شبیه به من؛ او بر خودش مسلط است.
نگاهی به حالم می‌اندازد، خنده‌ی کوتاهی می‌زند و با لحنی کنایه‌آمیز می‌گوید:
_ جنبه نداری کمتر بخور.
داغی شرم روی پوستم می‌دود.
کف دست‌هایم را پس می‌کشم. قلبم از وحشت و حقارت، در سینه می‌کوبد.
بی‌آنکه کلامی بگویم، بین جمعیت مخفی می‌شوم. باید فرار کنم؛ باید از این لجن‌زار بیرون بزنم.
دستم را به دیوار راه‌پله می‌گیرم و با پاهای سنگینم قدم‌هایم را بالا می‌کشم.
به طبقه‌ی بالا می‌رسم، همان‌جا که لباس‌هایم را گذاشته بودم. تنها چیزی که می‌خواهم، رهایی از این صوتها و نورهاست.
در اتاق را باز می‌کنم. دیده‌هایم به زور باز می‌مانند؛ کیفم را میان لباس‌ها جست‌وجو می‌کنم، کف دست‌هایم می‌لرزد و بالاخره کیفم را حس می‌کنم.
صدای جیرجیر لولای در، حکم صدای کشیده شدن چاقو روی پوست تنم را دارد؛ تیز، ناهنجار و کشنده.
دو سایه‌ی درشت، با اندام هایی که در هاله‌ی نورِ راهرو کش آمده و هیولاوار روی دیوار می‌افتد.
در را پشت سرشان قفل می‌کنند و با یک حرکت، انگار تمام هوای اتاق را می‌بلعند.
نگاه‌هایم که حالا انگار پشت شیشه‌ای کدر و کثیف گیر کرده، مدام میان تاریکی و روشنایی نوسانی، تغییر حالت می‌دهد.
سرم آن‌قدر سنگین است که نگه داشتن گردنم روی شانه‌هایم، نبردی نابرابر و خسته‌کننده شده. عقب‌عقب می‌روم؛ پشتم به دیوار سرد و سنگی می‌خورد.
یکی از آن‌ها جلو می‌آید. بوی گند عرق مانده و سیگارِ کهنه، پیش از آن‌که حتی کف دستش به من برسد، معده‌ام را زیر و رو می‌کند.
می‌خندد؛ خنده‌ای که به دریدن شامگاهیه‌تر است تا مسروری.
_ اومدیم یه کم بهت حال بدیم، کوچولو…
سرم را به طرفین تکان می‌دهم…نه؛ این تنها کلمه‌ای است که در تمام وجودم فریاد می‌کشم، اما زبانم در دهانم مثل تکه‌ای چوب خشک، از کار افتاده.
پسر دوم، با همان خونسردی ترسناک، دستی به موهایش می‌کشد و با لحنی که انگار دارد درباره‌ی یک بازی صحبت می‌کند، رو به ااما می‌گوید:
_ خودش اون نوشیدنی رو گرفت… مگه قانون رو نمی‌دونه؟ وقتی اون لیوان رو می‌گیری، یعنی چراغ سبز نشون دادی.
این جمله‌ی لعنتی مثل تیر به مغزم می‌کوبد. همان پسر است؛ همان که کنار میز توقف کرده بود و با آن نگاه آهسته و بی‌تفاوت، زهر حیات‌ام را دستم داده بود.
با لکنت می‌گویم:
_ من… من… نمی‌دونستم…
پسرِ اول قهقهه می‌زند؛ صوتیی که در اتاق کوچک، هزار بار می‌پیچد و در گوشم زوزه می‌کشد.
_ حالا دیگه می‌دونی… قول میدم بهت خوش بگذره. فقط شل کن…
به سمتم هجوم می‌آورد. می‌خواهم جیغ بزنم، ولی قبل از اینکه صوت از گلویم بیرون بزند، کف دست پهن و سردش روی دهانم می‌نشیند.
فشار انگشت‌هایش روی لب‌هایم، نای نفس کشیدن را می‌برد.
تقلا می‌کنم، دست‌هایم را به سینه‌اش می‌کوبم، اما بدنم جان ندارد؛ بی‌رمق و بی‌حس.
صدایش کنار گوشم می‌پیچد؛ گرم و چندش‌آور:
_ این کف دست و پا زدن‌ها فایده نداره. دوست نداری خودت هم لذت ببری؟ تا حالا با دو نفر بودی؟ هر کی بوده راضی بوده.
دلم می‌خواهد بالا بیاورم. تنفر، مثل اسید در رگ‌هایم می‌جوشد.
تمامِ حسم را در فکم جمع می‌کنم و با آخرین رمق وجودم، کف دستش را گاز می‌گیرم؛ آن‌قدر محکم که طعم شور خون را در دهانم حس می‌کنم.
دادش هوا می‌رود. برای یک لحظه عقب می‌کشد. اما همان لحظه، سیلی سنگینی که به صورتم می‌خورد، دنیا را برایم سیاه می‌کند.
حالا دیگر وحشی شده‌اند.
هق‌هقم را نمی‌شنود، التماس‌هایم را نمی‌بیند؛ او فقط یک شکارچی است که طعمه‌اش را گیر انداخته.
خیمه می‌زند روی تنم. دست‌هایش با خشونت تاپم را از تنم بیرون می‌کشد.
سردی هوای اتاق مثل تیغ روی پوست تنم می‌نشیند.
ضجه می‌زنم، نام ماهان را در ذهنم فریاد می‌زنم.
کجایی؟ ماهان! کجایی؟
صوتی پسر دوم از دور، مثل صدای کسی که زیر آب حرف می‌زند، به گوشم می‌رسد:
_ توقع داری بین این‌همه صدای موسیقی، صدای جیغ‌ت بره پایین؟
کف دستش روی موهایم می‌لغزد؛ لمسی که از هر ضربه‌ای برایم بدتر است.
انگار دارند با لاشه‌ی یک موجود مرده بازی می‌کنند.
همان لحظه، انگار جهان از حرکت می‌ایستد.
صدای وحشتناک شکستن در، مثل انفجار بمب، خاموشی هولناک اتاق را می‌شکافد.
نور زرد و ضعیف‌ جادهرو از چارچوب در به داخل می‌ریزد و روی قامت مردی می‌افتد که میان چهارچوب از حرکت ایستاده است.
همه‌چیز در کسری از ثانیه رخ می‌دهد؛ آن‌قدر به‌سرعت که مغز کرخت و وحشت‌زده‌ام توان درک درستش را ندارد.
دستی بزرگ و بی‌رحم از دل تاریکی بیرون می‌آید، یقه‌ی پسری را که روی تنم خیمه زده می‌گیرد و مثل تکه‌پارچه‌ای بی‌وزن، به گوشه‌ی اتاق پرتش می‌کند.
صوتی برخورد کمرش با دیوار، نفسم را در سینه حبس می‌کند.
پسر دوم با خشم و وحشت به سمت مرد خیز برمی‌دارد، ولی هنوز قدم دوم را برنداشته که صوتی سرد و فلزی کشیدن گلنگدن میخکوبش می‌کند.
لوله‌ی سیاه اسلحه درست میان پیشانی‌اش نشانه می‌رود.
کف دست‌های هر دو پسر، با لرزشی حقیرانه، بالا می‌رود.
مرد با صدایی که از شدت خشم دورگه می‌شود می‌غرد:
_ حروم‌زاده‌های بی‌ناموس… می‌میل داشتین چه گهی بخورین، ها؟
پلک‌های سنگینم را به‌زور از هم باز می‌کنم. نگاهم از روی اسلحه می‌لغزد و روی صورت او می‌نشیند؛ خط فک منقبض، بینی استخوانی و دیده‌های قهوه‌ای تیره‌ای که حالا به‌جای مستی، جنون خالص در آن‌ها می‌جوشد.
خودش است؛ همان غریبه‌ای که پایین، میان جمعیت، می‌تمایل داشتم به‌جای ماهان ببوسمش. شرم و ترس با هم در وجودم گره می‌خورند، ولی فرصت اندیشیدن به آن لحظه را ندارم.
مرد بی‌نام، بی‌آنکه اسلحه را پایین بیاورد، لگد سنگینی به پهلوی پسری می‌کوبد که روی زمین افتاده است.
ناله‌ی پسر بلند می‌شود. مرد با لحنی که سرمای مرگ در آن موج می‌زند، می‌گوید:
_ لباستو دربیار.
پسر با نگاه‌هایی درشت شده، ناباورانه به او زل می‌زند؛ انگار هنوز نمی‌فهمد چه می‌شنود.
مرد پوزخندی می‌زند؛ پوزخندی که مو بر تنم سیخ می‌کند.
_ می‌دونی من کی‌ام دیگه… مگه نه؟
پسر با وحشتی که تمام جانش را می‌لرزاند، سریعشتاب‌زده سر تکان می‌دهد.
_ می‌دونی می‌تونم همین‌جا بکشمت و هیچ‌کس…هیچ‌کس نمی‌تونه جلومو بگیره؟
اشک از چشم‌های پسر سرازیر می‌شود. بار دیگر سر تکان می‌دهد و آب دهانش را به‌سختی قورت می‌دهد.
_ پس لباستو دربیار!
آوایش این بار آن‌قدر کشیده می‌شود که من هم سرِ جایم می‌لرزم.
پسر با دست‌هایی که از شدت ترس رعشه می‌گیرد، شروع به درآوردن لباس‌هایش می‌کند. میان هق‌هق‌های حقیرانه‌اش، فقط ناله می‌کند:
_ غلط کردم، آقا… گه خوردم… تو رو خدا کاری باهام نداشته باش…
مرد مثل صخره‌ای یخی می‌ایستد و حتی پلک نمی‌زند. لوله‌ی اسلحه را به سمت پسر دوم می‌چرخاند.
_ تو هم دربیار.
پسرِ دوم هم با گریه و زاری لباس‌هایش را از تنش بیرون می‌کشد.
حالا هر دو با بدن‌هایی که از ترس و تحقیر می‌لرزد، کاملا برهنه گوشه‌ی اتاق از حرکت ایستاده‌اند؛ حقیرترین موجوداتی که در تمام عمرم می‌بینم. بااین‌همه، ترس هنوز از وجودم بیرون نمی‌رود. بدنم جمع می‌شود و نگاهم میان آن‌ها و مردی که اسلحه به دست دارد، سرگردان می‌ماند.
مرد بالاخره نگاهش را از آن‌ها می‌گیرد و به طرفِ من می‌چرخاند.
با متوجه شدن نگاه‌هایش، ناخودآگاه خودم را بیشتر در خودم جمع می‌کنم. کف دستانم را جلوی بدن نیمه‌برهنه‌ام میگیرم.
اما او اسلحه‌اش را پایین می‌آورد.
خم می‌شود، بازویم را میان پنجه‌های داغ و محکمش می‌گیرد و از روی زمین سرد بلندم می‌کند.
تاپِ مچاله‌شده‌ام را از روی زمین برمی‌دارد و در کف دست‌های بی‌جانم می‌چپاند:
_ بپوش.
فقط یک کلمه است، ولی مسیری برای مقاومت باقی نمی‌گذارد.
انگشت‌هایم از شدت شوک و مستی قفل می‌شوند و نایِ حرکت ندارند. بااین‌حال، لباس را به‌زور روی تنم می‌کشم.
پالتوم را هم بین لباس ها پیدا میکنم و میپوشمش.
همین که لباس روی تنم می‌نشیند، کف دستم را محکم می‌گیرد و از آن جهنم بیرونم می‌کشد.
در راهرو، مردی غول‌پیکر با کت‌وشلوار مشکی مثل کوهی ایستاده است.
ناجی من حتی نگاهش هم نمی‌کند و با صوتیی خشک و بی‌رحم کف دستور می‌دهد:
_ کارشونو برس…
مکث کوتاهی می‌کند و بعد کلماتی می‌گوید که لرزه به تن آن دو کثافت می‌اندازد:
_ حتما فیلم هم بگیر.
صدای ضجه و التماس دو پسر کشیده می‌شود.
مثل حیواناتی که در تله افتاده‌اند، به کف دست‌وپای مرد غول‌پیکر می‌افتند.
اما مرد ناجی حتی لحظه‌ای درنگ نمی‌کند؛ مرا با خودش می‌کشد و از آن‌ها دور می‌کند.

هوای مسیررو به صورتم می‌خورد، اما ریه‌هایم دیگر توان نفس کشیدن ندارند. زهر آن نوشیدنی و فشاری که از سر می‌گذرانم، حالا اثرش را نشان می‌دهد.
سرگیجه‌ای وحشتناک مثل گردابی دورم می‌پیچد و مرا به درون خودش می‌کشد.
کف دستم را محکم‌تر دور کف دست او گره می‌زنم، اما پاهایم دیگر به من تعلق ندارند.
به اامان پله که می‌رسیم، زانوهایم کاملا خالی می‌کنند. نفسم بند می‌آید و حس می‌کنم در دره‌ای عمیق سقوط می‌کنم.
اما پیش از آن‌که بدنم به زمین برسد و روی پله‌ها بیفتم، کف دستی دورم حصار می‌شود.
یک دستش زیر پاهایم می‌رود و دست دیگرش دور کمرم حلقه می‌شود.
مرا از زمین قد بلند می‌کند و میان زمین و آسمان در آغوش می‌گیرد.
سرم روی سینه‌اش می‌افتد. بوی تلخ عطرش آخرین چیزی است که از آن شامگاه مرگبار حس می‌کنم و سیاهی مطلق همه‌چیز را می‌بلعد.

نوشته رمان از کینه تا آغوش پارت ۱ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←