مهمونی کم‌کم شلوغ‌تر شده بود.
صدای موسیقی از سالن پایین می‌اومد و مهمونا یکی‌یکی وارد می‌شدن.
من و مهسا کنار ورودی ایستاده بودیم و مسئول گرفتن وسایل مهمونا بودیم.
هر کسی که وارد می‌شد، وسایلش رو تحویل می‌داد و ما هم مرتبشون می‌کردیم.
مهسا خم شد و زیرلب اظهار کرد:
مهسا: ـ اون یارو رو متوجه شدی؟
الاله: ـ کدوم؟
مهسا: ـ همونی که تتوی دستش تا گردنش راهی شده.
یه نگاه بهش انداختم.
الاله: ـ وای، تتوهاشو ببین!
مهسا: ـ بسیار خفنه.
الاله: ـ اما قیافه‌ش یه جوریه انگار مثلا مافیاست.
مهسا ریز خندید.
مهسا: ـ اون دختره رو ببین.
الاله: ـ کدوم؟
مهسا: ـ همونی که موهاشو این‌طوری بسته.
نگاهش کردم.
الاله: ـ لباشو ببین!
مهسا: ـ خیلی آرایش کرده.
الاله: ـ ولی قشنگه.
چند ثانیه بعد، یه نفر دیگه وارد شد.
مهسا: ـ این یکی به‌شدت متین راه میره.
الاله: ـ آره، اصلاً یه مقلب دیگه‌ست.
مهسا آروم زد به بازوم.
مهسا: ـ اون پسره رو ببین!
نگاهش کردم.
الاله: ـ وای…
مهسا: ـ بسیار کراشه؟
الاله: ـ بد نیست.
مهسا: ـ «بد نیست» یعنی آره.
الاله: ـ خفه شو!
هر دو زدیم زیر خنده.
چند ساعت گذشت.
تقریباً همه‌ی مهمونا داخل سالن بودن.
من هم بین سالن و روف‌گاردن در راهی شد‌ورسید بودم.
تا اینکه چشمم افتاد به آرمان.
از پله‌ها پایین اومد.
کت‌وشلوار مشکی پوشیده بود و به‌شدت شیک به نظر می‌رسید.
انگار یکی از همون آدمایی بود که توی فیلم‌ها وارد مهمونی می‌شن و همه برای چند ثانیه نگاهشون می‌کنن.
آرمان بسیار عادی با مهمونا احوال‌پرسی می‌کرد.
با یکی دست می‌داد، با یکی چند کلمه حرف می‌زد و بعد سراغ نفر بعدی می‌حرکت کرد.
چند ساعت گذشته بود که یه دختر مدام دوروبرش می‌چرخید.
تقریباً هر بار که آرمان جایی می‌ایستاد، اون هم خودش رو بهش نزدیک می‌کرد. یه پیجادهن دکلته هم پوشیده بود اگه همینم نمی پوشید سنگین تر بود. اسمش کاملیا بود.
من از دور نگاهشون می‌کردم و حرص می‌خوردم.
با خودم اضافه کردم:
«این چرا هی بهش می‌چسبه؟»
ولی چیزی که بیشتر حرصم می‌داد این بود که آرمان هم چیزی نمی‌اضافه کرد.
دختره بالاخره منو صدا زد.
کاملیا: ـ هی، تو دختر دهاتی! بیا اینجا.
برگشتم سمتش.
الاله: ـ بله؟
کاملیا: ـ یه نوشیدنی بیار.
با حرص تبسم زدم.
الاله: ـ چشم.
سفارش رو براش آماده کردن و بردم سمتش.
کاملیا لیوان رو گحرکت کرد، کمی مزه کرد و بلافاصله صورتش درهم حرکت کرد.
بعد همه‌ی نوشیدنی رو روی زمین ریخت و لیوان رو محکم روی میز کنارش گذاشت.
کاملیا: ـ این چیه؟ دختر لنگ دهاتی!
نگاهم افتاد به پام.
هنوز از ماجرای چند روز قبل درد داشتم و کمی می‌لنگیدم.
خم شدم، یه کف دستمال برداشتم و جلویش گراهی شدم.
الاله: ـ بفرمایید. خودتون تمیزش کنید.
کاملیا اول با تعجب نگاهم کرد.
بعد پوزخند زد و خندید.
من هم یه پوزخند زدم.
بعد برگشتم.
اما همون لحظه چرخیدم و در یک حرکت ناگهانی، سینی توی دستم رپ کوبیدم تو سینه اش
کاملیا تعاقلبش رو از کف دست داد و روی زمین افتاد.
چند ثانیه مات مونده بود؛ انگار نمی‌دونست اول به من فحش بده، قد بلند بشه یا حواسش به لباسش باشه.
الاله: ـ هه… نمی‌تونی خودتو جمع کنی؟
نگاهش کردم.
الاله: ـ دهاتی خودتی.
اعصابم حسابی خرد شده بود.
فکر کرده بود می‌تونه هر کاری قلبش تمایل داشت بکنه و هر حرفی تمایل داشت به من بزنه.
لیوانی از روی میز برداشتم و رفتم سمت حیاط.
هوای بیرون کمی خنک‌تر بود.
از حرکت ایستادم و چند لحظه نفسم رو تنظیم کردم.
ولی خبر نداشتم کسی از پشت سر دنبالم اومده.
آرش بود.
از همون اول مهمونی نگاه‌های هرزش رو حس کرده بودم.
توقف کردم.
کمی از نوشیدنی داخل لیوان رو مزه کردم.
آرش نزدیک‌تر شد.
آرش: ـ نه… خوشم اومد. از حقت دفاع می‌کنی.
چند قدم دیگه جلو اومد.
آرش: ـ حالا بیا یکم با هم حال کنیم.
—
«آرمان»
داخل سالن توقف کرده بودم که کاملیا با خشمگینت خودش رو به من رسوند.
کاملیا: ـ عزیزم، مشاهده کردی این دختره لنگ دهاتی چیکار کرد.
نگاهش کردم.
آرمان: ـ چی شده؟
کاملیا: ـ اون دختره…
با حرص شروع کرد ماجرا رو تعریف کردن و البته طبق معمول، چند برابرش کرد.
من از حرف‌هاش فهمیدم الاله باهاش درگیر شده.
کاملیا از شرکت مقابل بود؛ همون شرکتی که مدتی بود باهاشون قرار و ارتباط کاری داشتیم.
و از وقتی وارد مهمونی شده بود، بیش از حد به من نزدیک می‌شد.
برای همین حرف‌هاش چندان برام عجیب نبود.
ولی یک چیز توی ذهنم موند.
الاله.
دختر تازه‌واردی که کمتر از چند هفته بود وارد خونه شده بود و از روزگار اول برای خودش بار دیگر ماجرا درست می‌کرد.
نگاهم به سمت حیاط حرکت کرد.
با خودم اضافه کردم:
«بالاخره یه قلبیل درست‌وحسابی برای تنبیهش پیدا کردم.»
از سالن خارج شدم و به سمت حیاط راهی شدم.
اما همین که از در رد شدم، قدم‌هام متوقف شد.
نگاه‌هام گرد شد.
آرش…
همون کارمندی که بعید بود حتی از یه پشه‌ی ماده هم بگذره…
چهار کف دست‌وپا روی زمین افتاده بود.
لبش پاره شده بود و زیر چشمش هم کبود شده بود.
و الاله…
روی کمرش جای گرفته بود.
آرنج‌هاش رو روی زانوهاش گذاشته بود و خیلی خونسرد داشت از لیوانش می‌خورد.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
بعد با صدای سردی گفتم:
آرمان: ـ اینجا چه خبره؟
الاله حتی سرش رو هم درست قد بلند نکرد.
الاله: ـ هیچی.
نگاهم رفت سمت آرش.
آلاله با خونسردی گفت:
آلاله: ـ فقط این لاشی می‌خواست بهم تجاوز کنه!
چند لحظه سکوت کردم.
نگاهم مجدداً راهی شد سمت الاله.
این بار صوتی آرش بلند شد:
آرش: ـ خانم، غلط کردم!
الاله سرش رو به سمتش چرخوند.
الاله: ـ خفه ، حیوون.
من هنوز به صحنه خیره بودم.
چیزی که می‌متوجه شدم با چیزی که از الاله می‌شناختم فرق داشت.
اما از طرفی…
با شناختی که از آرش داشتم، حرفش درباره‌ی اینکه میل داشته تجاوز کنه چندان عجیب نبود.
نگاهم رو از آرش گحرکت کردم و به الاله دوختم.
آرمان: ـ الاله…
الاله: ـ جانم؟
آرمان: ـ از روی اون بلند شو.
الاله: ـ چرا؟
آرمان: ـ چراکه می‌خوام بدونم دقیقاً چه اتفاقی افتاده.
الاله با خونسردی لیوانش رو پایین آورد.
الاله: ـ اول اون شروع کرد.
نگاهی به آرش انداختم.
بعد بار دیگر به الاله.
آرمان: ـ این بار… از اول تعریف کن.
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۲۳ اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن