دلنواز پارت چهارم
صبح روزگار بعد، هنوز درست و حسابی از خواب بیدار نشده بودم که صدای در اتاقم بلند شد.
چشم‌هام رو به سختی باز کردم و چند لحظه به سقف خیره موندم.
خدمتکار:
خانم، آقا اضافه کردن پایین باشید.
پتو رو کنار زدم و با خواب‌آلودگی جای گرفتم.
نورا:
الان؟
خدمتکار:
بله خانم. اضافه کردن منتظرتون هستن.
چند لحظه چیزی ناظهار کردم.
این‌همه صبح زود، کیان با من چی کار داشت؟
دیشامگاه هم که با اون حرکت کردار سردش، ذهنم رو حسابی درگیر کرده بود.
آروم از تخت پایین اومدم.
نورا:
باشه. میام.
خدمتکار از اتاق بیرون راهی شد.
من هم آماده شدم و بعد از چند دقیقه از اتاق بیرون اومدم.
از پله‌ها پایین رفتم.
همین که وارد سالن شدم، چشمم افتاد به کیان.
کنار در توقف کرده بود و کلید ماشین رو توی کف دستش گرفته بود.
مثل همیشگی مرتب و بی‌نقص.
نگاهش که به من افتاد، فقط چند لحظه نگاهم کرد.
نه سلامی.
نه توضیحی.
نه حتی یک جمله درباره‌ی اینکه چرا این‌قدر زود منو میل داشته.
نورا:
کجا می‌ریم؟
کیان:
با من میای.
ابروهام رو بالا انداختم.
نورا:
کجا؟
کیان در ماشین رو باز کرد.
کیان:
وقتی رسیدیم می‌فهمی.
با حرص نفس کشیدم.
نورا:
شما همواره همین‌طوری جواب می‌متوجه شد؟
کیان:
آره.
نورا:
به‌شدت رو اعصابید.
کیان بدون اینکه حتی تبسم بزنه اظهار کرد:
کیان:
می‌دونم. لزومی نداره بگی.
نگاه‌هام رو ریز کردم.
نورا:
به‌شدت هم خوب.
سوار ماشین شدم.
کیان هم پشت فرمون قرار گرفت و ماشین رو روشن کرد.
چند دقیقه‌ی اول هیچ‌کدوم حرفی نزدیم.
من به خیابون نگاه می‌کردم و سعی داشتم بفهمم چرا کیان منو با خودش آورده.
هر چند دقیقه یک‌بار نگاهم بهش می‌افتاد.
ولی صورتش هیچ چیزی رو نشون نمی‌داد.
کاملاً ملایم بود.
انگار نه انگار چیزی برای پنهان کردن وجود داشت.
بالاخره خاموشی رو شکستم.
نورا:
حداقل بگید قراره کجا بریم.
کیان:
بیان کردم وقتی برسیم می‌فهمی.
نورا:
خب من الان می‌خوام بدونم.
کیان:
صبر کن.
با حرص به صندلی تکیه دادم.
نورا:
باشه.
دیگه حرف نزدم.
حدود نیم ساعت بعد، ماشین وارد یه خیابون قدیمی شد.
با تعجب به اطراف نگاه کردم.
خیابون خلوت بود و بیشتر خونه‌ها قدیمی و بزرگ بودن.
چند لحظه بعد، کیان جلوی یه خونه‌ی قدیمی توقف کرد.
ماشین رو خاموش کرد.
من به ساختمون روبه‌روم خیره شدم.
دیوارها قدیمی و رنگ‌ورورفته بودن.
پنجره‌ها چوبی و بیشترشون بسته بودن.
نورا:
اینجا کجاست؟
کیان کمربندش رو باز کرد.
کیان:
پیاده شو.
نگاهش کردم.
نورا:
جواب منو ندادی.
کیان:
بعداً.
باز هم همون کلمه.
بعداً.
همواره بعداً.
از ماشین پیاده شدم.
کیان جلوتر از من به سمت در راهی شد.
در قدیمی رو باز کرد.
صدای جیرجیر در توی خاموشی کوچه پیچید.
وارد خونه شدیم.
داخل تاریک و سرد بود.
بوی قدیمی چوب و خاک توی فضا پیچیده بود.
چند قدم جلوتر، نگاهم به چند جعبه افتاد.
گوشه‌ی اتاق روی هم چیده شده بودن.
کیان به سمتشون راهی شد.
من هم پشت سرش حرکت کردم.
همین که نزدیک شدم، دیدهم روی یکی از جعبه‌ها ثابت موند.
روی جعبه با حروف درشت نوشته شده بود:
«راد»
قلبم برای لحظه‌ای فرو ریخت.
آروم جلو رفتم.
نورا:
این‌ها چیه؟
کیان:
وسایل قدیمی.
نگاهش کردم.
نورا:
وسایل خانواده‌ی من؟
کیان چیزی ناضافه کرد.
کف دستم رو روی جعبه گذاشتم.
حس عجیبی داشتم.
انگار یه چیزی درونم می‌گفت چیزی که اینجاست، قرار نیست فقط چند تا وسیله‌ی قدیمی باشه.
در جعبه رو باز کردم.
چندین عکس قدیمی داخلش بود.
شروع کردم به کنار زدن عکس‌ها.
یکی از اون‌ها رو برداشتم.
همین که نگاهش کردم، نفسم بند اومد.
مادرم بود.
پدرم هم کنارش توقف کرده بود.
اما یه مرد دیگه هم توی عکس بود.
مردی که نمی‌شناختم.
عکس رو نزدیک‌تر بردم.
نورا:
این کیه؟
کیان چند لحظه به عکس نگاه کرد.
کیان:
آرمان.
نورا:
آرمان کیه؟
کیان:
شریک قدیمی پدرت.
با تعجب نگاهش کردم.
نورا:
شریک؟
کیان:
آره.
نورا:
پس چرا من هیچ‌وقت اسمش رو نمتوجه شدم؟
کیان خاموشی کرد.
همین خاموشیش باعث شد بیشتر شک کنم.
عکس رو برگردوندم.
پشت عکس نوشته‌ای وجود داشت.
همین که خط رو دیدم، دلم لرزید.
کف دست‌خط مادرم بود.
با دقت جمله رو خوندم.
«نورا نباید بفهمد.»
چند لحظه حتی پلک هم نزدم.
انگار مغزم نمی‌تونست چیزی رو که می‌مشاهده کردم باور کنه.
اسم خودم روی پشت یه عکس قدیمی.
با کف دست‌خط مادرم.
نورا:
چرا…
صدایم آروم و لرزان بود.
نگاهم رو از عکس گراهی شدم و به کیان خیره شدم.
نورا:
چرا اسم من اینجاست؟
کیان جلو اومد.
نگاه‌هاش روی عکس ثابت موند.
کیان:
عکس رو بده.
عکس رو محکم‌تر توی کف دستم گرفتم.
نورا:
چرا؟
کیان:
بده نورا.
نورا:
اول بگو چی شده.
کیان:
الان وقتش نیست.
با غمگینی خندیدم.
نورا:
من از این جمله متنفرم.
کیان:
بهش عادت کن.
نگاهش کردم.
نورا:
چرا باید عادت کنم؟
کیان چیزی نگفت.
نورا:
هر بار یه چیزی می‌پرسم، یا می‌گی «بعداً» یا می‌گی «الان وقتش نیست».
سکوت کرد.
نورا:
پس کی وقتشه؟
باز هم جوابی نداد.
نورا:
کیان، من حق دارم بدونم.
کیان نگاهش رو ازم گحرکت کرد.
نورا:
این عکس‌ها برای چی اینجاست؟
هیچ جوابی نداد.
فقط کف دستش رو داخل جعبه برد و یه برگه بیرون آورد.
نگاهم ناخودآگاه روی برگه افتاد.
عنوانش رو مشاهده کردم.
«توافق میان خانواده‌های راد و تهرانی»
چشم‌هام روی اسم «تهرانی» ثابت موند.
کیان بسیار سریع برگه رو تا کرد.
نورا:
اون چی بود؟
کیان:
هیچی.
نورا:
من دیدمش.
کیان:
چیزی نیست.
نورا:
دروغ نگو.
کیان:
گفتم هیچی!
آوایش بالا راهی شد.
از جا پریدم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
دلم تند می‌زد.
کیان تا حالا این‌طوری با من حرف نزده بود.
لب‌هام رو روی هم فشار دادم.
نمی‌تمایل داشتم گریه کنم.
اصلاً نمی‌خواستم جلوی اون اشکم دربیاد.
ولی بغضی که از چند دقیقه قبل توی گلوم جمع شده بود، دیگه قابل کنترل نبود.
سرم رو پایین انداختم.
اشکم روی صورتم افتاد.
سریع پاکش کردم.
ولی اشک بعدی هم اومد.
بعد یکی دیگه.
بی‌صدا گریه می‌کردم.
کیان ساکت شده بود.
هیچ چیزی نمی‌گفت.
چند ثانیه گذشت.
منتظر بودم حداقل چیزی بگه.
اما فقط گفت:
کیان:
بریم.
لبم رو گاز گحرکت کردم.
نورا:
باشه.
عکس رو همون‌جا گذاشتم.
از کنار کیان رد شدم و از خونه بیرون رفتم.
تمام راه برگشت، حتی یک کلمه هم حرف نزدم.
به شیشه‌ی ماشین خیره شده بودم.
اشک‌هام رو پاک می‌کردم و بار دیگر برمی‌گشتن.
کیان هم خاموشی کرده بود.
فقط صوتی حرکت ماشین گوش داده می‌شد.
ولی ذهن من مدام همون جمله رو تکرار می‌کرد.
«نورا نباید بفهمد.»
وقتی به خونه رسیدیم، به‌سرعت از ماشین پیاده شدم.
کیان هم پیاده شد.
من بدون اینکه منتظرش بمونم به سمت در راهی شدم.
نمی‌خواستم باهاش حرف بزنم.
نمی‌میل داشتم حتی نگاش کنم.
ولی هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که آوای کیان از پشت سرم اومد.
کیان:
نورا.
ایستادم.
اما برنگشتم.
نورا:
چی؟
چند ثانیه سکوت شد.
بعد صوتی قدم‌هاش رو متوجه شدم.
آروم نزدیک می‌شد.
نورا:
اگه مجدداً می‌خوای بگی چیزی نیست، حوصله ندارم.
کیان چیزی ناضافه کرد.
یک لحظه بعد، دستش دور شونه‌هام قرار گحرکت کرد.
قبل از اینکه حتی بفهمم چی شده، منو به سمت خودش کشید.
خشکم زد.
کیان بغلم کرده بود.
نگاه‌هام از تعجب باز موند.
اصلاً انتظارش رو نداشتم.
نه از اون.
نه بعد از راهی شداری که چند دقیقه قبل باهام داشت.
دست‌هام کنار بدنم خشک شده بود.
نورا:
کیان…؟
آوایم لرزید.
کیان هنوز چیزی نمی‌گفت.
فقط محکم نگهم داشته بود.
اشک‌هام دوباره سرازیر شد.
نورا:
چرا…
نتونستم ادامه بدم.
کیان بعد از چند لحظه خیلی آرام بیان کرد:
کیان:
ببخش.
همین یک کلمه باعث شد بغضم بشکنه.
صورتم رو روی سینه‌اش گذاشتم و شروع کردم به اشک ریختن.
کیان چیزی نبیان کرد.
فقط دستش رو آروم روی سرم گذاشت.
من هنوز شوکه بودم.
نمی‌درک کردم چرا کسی که همیشه این‌قدر سرد و دور از منه، حالا داره منو توی آغوشش نگه می‌داره.
با آوای گرفته بیان کردم:
نورا:
تو عجیبی…
کیان:
می‌دونم.
نورا:
یه لحظه سرم داد می‌زنی…
نفسم لرزید.
نورا:
یه لحظه بعد بغلم می‌کنی.
کیان خاموشی کرد.
سرم رو کمی بالا آوردم و بهش چشم دوختم.
چشم‌هاش هنوز سرد بود.
ولی این بار چیزی پشت اون نگاه پنهان شده بود.
چیزی که نمی‌تونستم بفهممش.
نورا:
من باید بالاخره بفهمم تو چی می‌خوای.
کیان چند لحظه نگاهم کرد.
بعد خیلی ساکت اظهار کرد:
کیان:
فعلاً فقط می‌خوام آروم بشی.
چند لحظه فقط به هم خیره شدیم.
نمی‌دونستم چرا قلبم این‌قدر تند می‌زد.
کیان کف دستش رو از روی موهام برداشت.
ولی هنوز فاصله‌اش با من بسیار کم بود.
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم موند.
بعد آرام خم شد و یک بوسه‌ی کوتاه روی پیشونیم گذاشت.
خشکم زد.
نگاه‌هام از تعجب باز موند.
حتی برای چند ثانیه یادم راهی شد گریه کنم.
کیان خیلی ملایم ازم فاصله گراهی شد.
انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده.
من فقط نگاهش می‌کردم.
نورا:
تو…
صوتم درنمی‌اومد.
کیان:
چی؟
نورا:
تو منو…
دستپاچه شدم.
نورا:
بوسیدی؟
کیان چند ثانیه نگاهم کرد.
کیان:
آره.
با ناباوری خیره موندم.
نورا:
چرا؟
کیان نگاهش رو برای لحظه‌ای ازم گرفت.
کیان:
چون گریه می‌کردی.
نورا:
این چه ربطی داره؟
کیان جواب نداد.
فقط مجدداً نگاهم کرد.
همون نگاه سرد همیشگی.
اما این بار نمی‌تونستم مثل قبل معنی‌ش رو بفهمم.
من هنوز ماتش بودم.
کف دستم رو آروم روی پیشونیم گذاشتم.
دلم هنوز سریع می‌زد.
و بدتر از همه این بود که نمی‌دونستم باید از این رفتار کیان آزرده باشم…
یا از اینکه برای اامان بار، سردی همیشگی‌اش برای چند لحظه کنار حرکت کرده بود، شاد.
فقط یک چیز رو می‌دونستم.
راز خانواده‌ی راد و تهرانی هنوز سر جاش بود.
و حالا یک سؤال جدید هم به تمام سؤال‌های قبلیم اضافه شده بود:
کیان تهرانی واقعاً چه حسی نسبت به من داشت؟
نوشته رمان قلبنواز پارت چهارم اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن