دلنواز | پارت پنجم
هنوز کف دستم روی پیشونیم بود.
جایی که کیان چند لحظه قبل بوسیده بود.
باورم نمی‌شد همون مردی که همواره با سردی نگاهم می‌کرد، حالا این‌طوری حرکت کردار کرده بود.
کیان چند قدم ازم فاصله گرفت و دکمه‌ی سرآستینش رو مرتب کرد؛ انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود.
نورا:
تو واقعاً عجیبی!
کیان:
این رو قبلاً هم بیان کردی.
نورا:
زیرا هنوز هم عجیبی!
کیان نگاهی بهم انداخت.
کیان:
بهتره بری استراحت کنی. امروزگار به اندازه‌ی کافی خسته شدی.
نورا:
شما همیشگی همین‌طوری از جواب دادن فرار می‌کنید؟
کیان:
من از چیزی فرار نمی‌کنم.
نورا:
پس چرا هیچ‌وقت جواب درست نمی‌دید؟
کیان چند لحظه نگاهم کرد، ولی چیزی نبیان کرد.
بعد به سمت اتاق کارش راهی شد.
همین که در پشت سرش بسته شد، نفس عمیقی کشیدم.
نورا:
واقعاً که…
کف دستم رو دوباره روی پیشونیم گذاشتم و صورتم از خجالت داغ شد.
نمی‌دونستم باید ازش عصبانی باشم یا از اینکه برای چند لحظه اون‌قدر نزدیکم شده بود، مسرور.
اما چیزی که بیشتر از همه آزارم می‌داد، همون نگاهش بود.
انگار هزار تا حرف برای گفتن داشت، ولی ترجیح می‌داد همه‌شون رو توی دلش نگه داره.
نیم ساعت بعد، خدمتکار برای شام آوام زد.
وقتی وارد سالن غذاخوری شدم، کیان پشت میز قرار گرفته بود و مشغول بررسی چند برگه بود.
صنقلبی رو عقب کشیدم و جای گرفتم.
چند لحظه بعد، خدمتکار غذاها رو روی میز گذاشت و از سالن بیرون راهی شد.
نگاهی به کیان انداختم.
نورا:
شما همیشگی موقع غذا خوردن هم کار می‌کنید؟
کیان بدون اینکه سرش رو کشیده کنه، جواب داد:
کیان:
وقتی کار داشته باشم، آره.
نورا:
حتی یه بار هم نمی‌تونید مثل آدم‌های عادی شام بخورید؟
کیان سرش رو کشیده کرد.
کیان:
منظورت از آدم‌های عادی چیه؟
نورا:
یعنی آدم‌هایی که موقع غذا خوردن به جای برگه و گوشی، به آدم روبه‌روشون توجه می‌کنن.
کیان برگه‌ها رو روی میز گذاشت.
کیان:
خب، الان دارم بهت توجه می‌کنم. حرفت رو بزن.
نگاه‌هام رو ریز کردم.
نورا:
اصلاً بی‌خیال!
کیان:
خودت شروع کردی.
نورا:
شما واقعاً اعصاب ندارید؟
کیان:
ظاهراً این جمله رو خیلی دوست داری.
با حرص قاشقم رو برداشتم.
نورا:
چون به‌شدت خوب بهتون میاد!
کیان چیزی ناضافه کرد و مشغول غذا خوردن شد.
چند دقیقه خاموشی بینمون برقرار بود.
بالاخره نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
نورا:
کیان؟
کیان:
هوم؟
نورا:
می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
کیان:
بپرس.
نورا:
اگه یه روزگار بفهمید تمام حیات‌تون بر اساس یه دروغ ساخته شده، چی کار می‌کنید؟
قاشق توی کف دستش برای لحظه‌ای متوقف شد.
بعد به آرومی روی میز گذاشتش.
کیان:
بستگی داره اون دروغ چی باشه.
نورا:
اگه درباره‌ی خانواده‌تون باشه چی؟
چند لحظه نگاهم کرد.
کیان:
حقیقت همیشگی اون چیزی نیست که آدم دلش می‌خواد بشنوه.
نورا:
ولی حق داره حقیقت رو بدونه.
کیان:
آره. حق داره.
نگاهش کردم.
نورا:
پس چرا بعضی‌ها حقیقت رو پنهون می‌کنن؟
کیان چند ثانیه خاموشی کرد.
کیان:
گاهی فکر می‌کنن با پنهون کردنش، از یکی محافظت می‌کنن.
نورا:
و اگه همون پنهون‌کاری باعث بشه بیشتر آسیب ببینه چی؟
کیان نگاهش رو ازم گراهی شد.
کیان:
اون‌وقت اشتباه کردن.
برای چند لحظه چیزی نگفتم.
جوابش عجیب بود.
انگار داشت درباره‌ی چیزی حرف می‌زد که خودش هم تجربه‌اش کرده بود.
ولی قبل از اینکه بتونم سؤال دیگه‌ای بپرسم، دوباره برگه‌هاش رو برداشت.
درک کردم که اظهار کرد‌وگو تموم شده.
—
بعد از شام به اتاقم برگشتم.
روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
حرف‌های کیان هنوز توی ذهنم می‌چرخیدن.
«گاهی فکر می‌کنن با پنهون کردنش، از یکی محافظت می‌کنن.»
یعنی خودش هم چیزی رو ازم پنهون می‌کرد؟
دیده‌هام رو بستم.
همون لحظه گوشیم لرزید.
یه پیام از شماره‌ی ناشناس بود.
با تعجب گوشی رو برداشتم.
«نورا راد، اگه می‌خوای حقیقت ازدواجت با کیان تهرانی رو بدونی، فردا ساعت هشت صبح، کافه‌ی آفتاب. تنها بیا.»
چند لحظه به صفحه خیره موندم.
دلم شتاب‌زدهتر زد.
ازدواج من با کیان؟
یعنی چی؟
مگه ممکن بود همچین چیزی وجود داشته باشه و من خبر نداشته باشم؟
به‌سرعت جواب دادم:
«شما کی هستید؟»
چند ثانیه بعد پیامم متوجه شده شد.
منتظر موندم.
اما هیچ جوابی نیومد.
بار دیگر نوشتم:
«از کجا اسم من رو می‌دونید؟»
این بار هم هیچ پاسخی دریافت نکردم.
گوشی رو روی تخت گذاشتم و کف دستم رو روی پیشونیم کشیدم.
نورا:
این دیگه چه مسخره‌بازیه؟
اما یه چیزی توی وجودم می‌اضافه کرد باید برم.
شاید بالاخره می‌تونستم جواب سؤال‌هایی رو پیدا کنم که مدت‌ها بود ذهنم رو درگیر کرده بودن.
به ساعت نگاه کردم.
یازده شب بود.
گوشی رو برداشتم و پیام رو مجدداً خوندم.
فردا ساعت هشت.
تصمیمم رو گرفتم.
می‌حرکت کردم.
حتی اگه مجبور می‌شدم این کار رو از کیان پنهون کنم.
—
صبح روزگار بعد
با صدای زنگ ساعت دیده‌هام رو باز کردم.
چند لحظه طول کشید تا یادم بیاد امروزگار چه روزگاریه.
بعد یک‌باره از جام کشیده شدم.
قرار ساعت هشت بود!
به‌سرعت به ساعت خیره شدم.
هفت صبح بود.
از تخت پایین اومدم و به سمت کمد حرکت کردم.
یه مانتوی ساده پوشیدم و موهام رو مرتب کردم.
کیفم رو برداشتم و مدارک شناسایی‌ام رو داخلش گذاشتم.
هنوز نمی‌دونستم قراره با چه کسی روبه‌رو بشم، ولی نمی‌میل داشتم فرصتی رو که شاید تنها مسیر متوجه شدن حقیقت بود، از کف دست بدم.
در اتاقم باز شد.
از جا پریدم.
کیان جلوی در ایستاده بود.
کیان:
صبح به این زودی کجا می‌ری؟
سعی کردم خونسرد باشم.
نورا:
یه کاری دارم.
کیان:
چه کاری؟
نورا:
شخصیه.
چشم‌هاش روی کیفم ثابت موند.
کیان:
از کی تا حالا کارهای شخصیت رو این‌قدر زود انجام می‌دی؟
نورا:
از وقتی که درک کردم لازم نیست همه‌چیز رو به شما توضیح بدم.
اخمش کمی بیشتر شد.
کیان:
نورا، امروزگار حوصله‌ی بحث ندارم.
نورا:
منم ندارم.
کیان چند لحظه نگاهم کرد.
کیان:
تا قبل از ظهر برگرد.
نورا:
سعی می‌کنم.
کیان:
این جواب من نبود.
نورا:
ولی جواب منه.
از کنارش رد شدم و از اتاق بیرون حرکت کردم.
آوای کیان رو پشت سرم شنیدم.
کیان:
نورا!
توقف کردم، ولی برنگشتم.
کیان:
بیان کردم قبل از ظهر برگرد.
نورا:
متوجه شدم.
بعد بدون اینکه منتظر جوابش بمونم، از پله‌ها پایین رفتم.
ساعت هشت صبح
وارد کافه‌ی آفتاب شدم.
کافه نسبتاً خلوت بود.
نگاهی به اطراف انداختم، اما کسی رو نمتوجه شدم که منتظرم باشه.
روی میز کنار پنجره، یه پاکت قهوه‌ای‌رنگ قرار داشت.
روی پاکت اسم من نوشته شده بود.
با احتیاط به سمتش حرکت کردم و روی صنقلبی قرار گرفتم.
پاکت رو باز کردم.
چند برگ کپی از اسناد قدیمی و یک نامه داخلش بود.
اامان برگه رو بیرون آوردم.
عنوانش باعث شد دلم برای لحظه‌ای از حرکت بایسته.
«توافق خانوادگی میان خانواده‌های راد و تهرانی»
با کف دست‌های لرزون شروع به خوندن کردم.
چند بند اول درباره‌ی املاک، سهام شرکت‌ها و سهم ارث دو خانواده بود.
ولی چند خط پایین‌تر، جمله‌ای دیدم که نفسم رو بند آورد.
«ازدواج نورا راد و کیان تهرانی، مطابق توافقی که در دوران کودکی طرفین میان خانواده‌ها صورت گراهی شده، اجرا خواهد شد.»
برگه رو نزدیک‌تر بردم.
چند بار جمله رو خوندم.
نورا راد.
کیان تهرانی.
اسم خودم و اسم کیان کنار هم نوشته شده بود.
با ناباوری برگه‌ی بعدی رو برداشتم.
این یکی سند رسمی ازدواج بود.
اسم‌ها واضح بودن.
تاریخ ثبت وجود داشت.
مهر رسمی هم پایین سند مشاهده کرده می‌شد.
دستم شروع به لرزیدن کرد.
نورا:
نه… نه، امکان نداره…
سند رو روی میز گذاشتم و دستم رو جلوی دهنم گراهی شدم.
من و کیان ازدواج کرده بودیم؟
یعنی تمام این مدت، من زن مردی بودم که حتی نمی‌دونستم شوهرمه؟
چطور ممکن بود؟
چطور خانواده‌هامون همچین تصمیمی برای زندگی ما گحرکت کرده بودن و هیچ‌کس چیزی بهم نگفته بود؟
اشک توی نگاه‌هام جمع شد.
نامه‌ی داخل پاکت رو باز کردم.
«نورا،
تو حق داری حقیقت رو بدونی.
ازدواج تو و کیان از دوران کودکی، به‌عنوان بخشی از توافق میان دو خانواده تعیین شده بود. این تصمیم ارتباط مستقیمی با حفظ منافع مالی و سهم ارث خانواده‌های راد و تهرانی داشت.
مدارکی که در اختیارت قرار گرفته، واقعی هسشتاب‌زده.
اما تمام حقیقت هنوز آشکار نشده.
قبل از اینکه به کسی اعتماد کنی، تمام اسناد رو با دقت بخون.
تو باید خودت تصمیم بگیری که با زیستن‌ات چه کار می‌کنی.»
پایین نامه هیچ اسمی نبود.
فقط یک جمله نوشته شده بود:
«گذشته هنوز زنده است.»
با تعجب به جمله خیره شدم.
منظورش چی بود؟
نگاهم به آخرین عکس داخل پاکت افتاد.
پدرم کنار آرمان از حرکت ایستاده بود.
همون مردی که فکر می‌کردم مرده.
عکس رو برگردوندم.
پشتش تاریخ قدیمی‌ای نوشته شده بود.
و زیرش چند کلمه:
«قبل از امضای قرارداد.»
دلم سریعتر زد.
نورا:
آرمان… تو از چی خبر داشتی؟
عکس رو داخل پاکت گذاشتم.
ذهنم پر از سؤال شده بود.
ولی بین تمام اون سؤال‌ها، یک چیز از همه دردناک‌تر بود.
کیان از این ازدواج خبر داشت.
اون می‌دونست من زنشم.
اما حتی یک بار هم بهم ناضافه کرده بود.
وقتی به خونه رسیدم، ساعت از نه و نیم گذشته بود.
در رو باز کردم و وارد سالن شدم.
کیان کنار پنجره از حرکت ایستاده بود و با گوشی صحبت می‌کرد.
به محض اینکه منو دید، تماسش رو قطع کرد.
کیان:
کجا بودی؟
کیفم رو روی مبل گذاشتم.
نورا:
بیرون.
کیان:
این رو که خودم می‌دونم. کجا بودی؟
نورا:
به شما مربوط نیست.
چشم‌هاش تیره شد.
کیان:
نورا، داری با من بازی می‌کنی؟
نورا:
نه. اتفاقاً تازه دارم می‌فهمم چه بازی‌ای با زندگی من شده.
مدارک رو از کیفم بیرون آوردم و روی میز انداختم.
نگاه کیان روی برگه‌ها ثابت موند.
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد سرش رو کشیده کرد.
کیان:
این‌ها رو از کجا آوردی؟
نورا:
مهم نیست. چیزی که مهمه اینه که چرا بهم نگفتی!
کیان:
همه‌شون رو خوندی؟
نورا:
آره.
کیان کف دستش رو روی صورتش کشید.
کیان:
پس دیگه می‌دونی.
با ناباوری نگاهش کردم.
نورا:
چی رو می‌دونم؟ اینکه زن توام؟ اینکه خانواده‌هامون از بچگی برای ازدواج ما تصمیم گرفتن؟!
کیان:
آره.
اشک توی نگاه‌هام جمع شد.
نورا:
و تو از اول می‌دونستی؟
کیان:
بله.
نورا:
چطور تونستی؟!
کیان:
نورا، این ازدواج به خاطر قرارداد خانواده‌ها بود.
نورا:
منم به خاطر قرارداد به دنیا اومده بودم؟! منم یه بخشی از معامله بودم؟!
کیان سکوت کرد.
نورا:
جواب بده!
کیان:
نمی‌میل داشتم قبل از اینکه شرایط مشخص بشه، چیزی رو پیچیده‌تر کنم.
با ناباوری خندیدم.
نورا:
زندگی من رو پیچیده‌تر کردی، کیان! تو حتی حق نداشتی همچین چیزی رو ازم پنهون کنی!
کیان:
می‌دونم.
نورا:
نه، نمی‌دونی!
اشک‌هام روی صورتم می‌ریختن.
نورا:
تو نمی‌دونی چه حسی داره که آدم بفهمه تمام زیستن‌اش بر اساس تصمیم بقیه ساخته شده! نمی‌دونی چه حسی داره که بفهمی مردی که هر روز می‌بینیش، شوهرته و حتی یک بار هم بهت ناظهار کرده!
کیان چند لحظه نگاهم کرد.
بعد با صدایی سرد اضافه کرد:
کیان:
این ازدواج انتخاب من نبود.
خاموشی کردم.
نورا:
ولی قبولش کردی.
کیان:
چون مجبور بودم به قرارداد پایبند بمونم.
نورا:
پس من چی؟ منم مجبور بودم؟!
کیان جوابی نداد.
لب‌هام لرزید.
نورا:
یه سؤال دیگه دارم.
کیان:
بپرس.
با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، جویا شدم:
نورا:
تو هیچ‌وقت… حتی یه ذره… به من حسی داشتی؟
کیان چند لحظه نگاهم کرد.
بعد اضافه کرد:
کیان:
نه.
همین یک کلمه کافی بود تا تمام امیدی که ته قلبم مونده بود، از بین بره.
نورا:
پس اون روز چی؟
کیان:
کدوم روز؟
نورا:
روزی که گریه می‌کردم و بغلم کردی.
کیان خاموشی کرد.
نورا:
اون بوسه‌ای که روی پیشونیم زدی چی بود؟
کیان نگاهش رو ازم گراهی شد.
کیان:
نمی‌میل داشتم غمگین ببینمت.
نورا:
یعنی هیچ معنایی نداشت؟
کیان:
نه.
احساس کردم قلبم شکست.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد سرم رو پایین انداختم.
نورا:
باشه.
کیان:
نورا…
نورا:
نه. دیگه چیزی نگو.
مدارک رو جمع کردم و داخل کیفم گذاشتم.
کیان:
داری چی کار می‌کنی؟
نورا:
می‌رم اتاقم.
کیان:
هنوز حرفمون تموم نشده.
نورا:
اما برای من تموم شده.
از کنارش رد شدم و به سمت اتاقم راهی شدم.
وقتی در رو بستم، دیگه نتونستم جلوی گریه‌ام رو بگیرم.
روی زمین نشستم و صورتم رو بین کف دست‌هام پنهون کردم.
من هیچ‌وقت از کیان نتمایل داشته بودم باهام ازدواج کنه.
هیچ‌وقت ازش نخواسته بودم دوستم داشته باشه.
ولی وقتی درک کردم زنشم، یه گوشه‌ی کوچیک از دلم امیدوار شده بود.
شاید این ازدواج، با تمام اجبارش، یه روزگار به چیزی واقعی تبدیل بشه.
شاید اون بوسه نشونه‌ی چیزی بود که خودش هم نمی‌تونست به زبون بیاره.
ولی اشتباه می‌کردم.
کیان هیچ حسی بهم نداشت.
و من نمی‌میل داشتم بیشتر از این توی خونه‌ای بمونم که حتی نمی‌دونستم جایگاهم توش چیه.
ساعت یازده شب
کیفم رو روی تخت گذاشتم و شروع کردم به جمع کردن وسایلم.
چند دست لباس، مدارک شخصی و وسایل ضروری‌ام رو داخلش گذاشتم.
گوشی‌ام رو برداشتم و خاموشش کردم.
نمی‌خواستم کیان بتونه باهام تماس بگیره.
نمی‌میل داشتم دوباره صوتی سردش رو بشنوم.
در اتاق رو باز کردم و به جادهرو نگاه کردم.
ساکت بود.
صدای تلویزیون از سالن می‌اومد.
کیان هنوز بیدار بود.
باید صبر می‌کردم تا به اتاقش بره.
چند دقیقه بعد، صوتی بسته شدن در اتاق کارش رو متوجه شدم.
آروم از اتاق بیرون اومدم.
کیفم رو برداشتم و از پله‌ها پایین راهی شدم.
دلم شتاب‌زده می‌زد.
هر قدمی که برمی‌داشتم، احساس می‌کردم ممکنه کیان صوتم کنه.
اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
به در ورودی رسیدم.
کف دستگیره رو پایین کشیدم و بیرون رفتم.
در رو به‌آرومی پشت سرم بستم.
چند لحظه به خونه نگاه کردم.
نورا:
دیگه نمی‌ذارم کسی برای حیات من تصمیم بگیره…
اشک‌هام رو پاک کردم و مسیر افتادم.
این بار، بدون اینکه حتی یک بار برگردم.
صبح روزگار بعد
کیان از اتاقش بیرون اومد و نگاهی به ساعت انداخت.
طبق معمول انتظار داشت نورا رو توی سالن ببینه.
اما خونه ساکت بود.
به سمت اتاق نورا حرکت کرد و چند ضربه به در زد.
کیان:
نورا؟
جوابی نیومد.
دستگیره رو پایین کشید و وارد اتاق شد.
همین که دیدهش به تخت خالی افتاد، اخم کرد.
کیان:
نورا؟
به سمت حمام راهی شد.
خالی بود.
مجدداً وارد اتاق شد و کمد رو باز کرد.
چند کف دست لباس سر جاشون نبود.
کیف کف دستی نورا هم روی میز نبود.
چشم‌هاش تیره شد.
گوشی‌اش رو بیرون آورد و شماره‌ی نورا رو گرفت.
خاموش بود.
بار دیگر تماس گرفت.
باز هم خاموش.
کیان با خشمگینت گوشی رو پایین آورد.
کیان:
لعنتی، نورا!
با قدم‌های سریع از اتاق بیرون راهی شد و به سمت سالن حرکت کرد.
کیان:
کسی نورا رو مشاهده کرده؟!
خدمتکار با عجله از آشپزخونه بیرون اومد.
خدمتکار:
نه آقا. اندیشیدیم هنوز توی اتاقشون هستن.
کیان:
یعنی چی اندیشیدید؟!
خدمتکار:
آقا، ما واقعاً خبر نداریم.
کیان کف دستش رو روی میز کوبید.
کیان:
دوربین‌های ورودی رو بررسی کنید. همین الان!
چند دقیقه بعد، یکی از کارکنان وارد سالن شد.
کارمند:
آقا، خانم دیشامگاه حدود ساعت یازده از خونه خارج شدن.
کیان:
تنها؟
کارمند:
بله آقا. یه کیف هم همراهشون بود.
کیان چند لحظه بی‌حرکت موند.
بعد با عصبانیت کف دستش رو توی موهاش فرو برد.
کیان:
یعنی فرار کرده؟!
کارمند خاموشی کرد.
کیان:
به تمام جاهایی که ممکنه راهی شده باشه زنگ بزنید! می‌خوام پیداش کنید!
کارمند:
چشم آقا.
همین که کارمند از سالن خارج شد، کیان گوشی‌اش رو برداشت و شماره‌ی یکی از افرادش رو گراهی شد.
کیان:
می‌خوام نورا رو پیدا کنید.
مرد:
دیده آقا. از کجا شروع کنیم؟
کیان:
از هر جایی که ممکنه راهی شده باشه. ترمینال، هتل، خونه‌ی آشناهاش… همه‌جا رو بگرمشاهده کرد.
مرد:
متوجه شدم.
کیان:
و تا وقتی پیداش نکرمتوجه شد، به من گزارش بدید.
تماس رو قطع کرد.
چند لحظه به اتاق خالی نورا خیره موند.
هنوز نمی‌تونست باور کنه نورا بدون اینکه حتی یک کلمه براش بذاره، از خونه حرکت کرده بود.
با برآشفتهت زیر لب اضافه کرد:
کیان:
فکر کردی می‌تونی از کف دستم فرار کنی، نورا راد؟
گوشی‌اش رو محکم توی کف دستش فشرد.
کیان:
پیدات می‌کنم. هر جا که باشی.
ولی زیر تمام این عصبیت، احساس دیگه‌ای هم وجود داشت.
مضطربی.
برای اولین بار، نمی‌دونست نورا کجاست.
نمی‌دونست حالش خوبه یا نه.
و نمی‌دونست آیا اصلاً قصد داره برگرده یا برای همیشه از زیستن‌اش راهی شده.
کیان مجدداً شماره‌اش رو گحرکت کرد.
گوشی خاموش بود.
چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید.
کیان:
فقط امیدوارم بلایی سرت نیومده باشه…
اما حتی خودش هم نمی‌دونست چرا این جمله رو گفته.
مگه خودش نگفته بود هیچ حسی به نورا نداره؟
مگه این ازدواج رو فقط به خاطر قرارداد قبول نکرده بود؟
پس چرا حالا که نورا حرکت کرده بود، خونه براش این‌قدر خالی به نظر می‌رسید؟
چرا نمی‌تونست حتی برای چند دقیقه هم به کارهاش فکر کنه؟
کیان با عصبانیت از سالن بیرون راهی شد.
هنوز نمی‌دونست نورا کجاست.
و نمی‌دونست زنی که تمام این مدت فکر می‌کرد می‌تونه حضورش رو نادیده بگیره، حالا تبدیل به بزرگ‌ترین دلواپسی زیستن‌اش شده.
از طرف دیگه، نورا کیلومترها از اون خونه فاصله گرفته بود.
مدارک داخل کیفش بود و گوشی‌اش خاموش.
اون فقط می‌تمایل داشت از همه‌چیز دور بشه.
از قرارداد.
از دروغ‌ها.
و از مردی که با یک جمله، تمام امیدش رو شکسته بود.
ولی نورا هنوز نمی‌دونست کسی که حقیقت ازدواجش رو براش فرستاده، آرمان بوده.
مردی که همه فکر می‌کردن سال‌هاست مرده.
و این تازه شروع رازهایی بود که قرار بود زندگی نورا و کیان رو برای همیشگی تغییر بده.
نوشته رمان دلنواز پارت پنجم اولین بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن