«الاله»
آرمان هنوز بالای سرمون از حرکت ایستاده بود و منتظر جوابم بود.
الاله: ـ گفتم می‌تمایل داشت بهم تجاوز کنه که به این روزگار افتاد.
آرمان چند ثانیه به آرش چشم دوخت.
آرمان: ـ آهان.
فقط همین.
نه تعجبی، نه دلواپسی‌ای.
از روی آرش قد بلند شدم.
قبل از اینکه بره، دو تا لگد بهش زدم.
الاله: ـ گمشو! دفعه‌ی دیگه تمایل داشتی تجاوز کنی، یاد این کتکا بیفت.
آرش چیزی ناضافه کرد.
دمش رو گذاشت روی کولش و از حیاط در حرکت کرد.
برگشتم سمتش.
با همون نگاه سردش نگاهم کرد.
آرمان: ـ حالا اون‌وقت به چه حقی دوست‌دختر منو اذیت کردی؟
دیده‌هاش گرد شد.
الاله: ـ بی‌احترامی کرد، بی‌احترامی دید.
آرمان: ـ خب. تنبیه می‌شی.
الاله: ـ چی؟
آرمان: ـ از فردا توی کارای شرکت کمکم می‌کنی. بایگانی، مرتب کردن اسناد و… همه با توئه.
الاله: ـ اوکی. مشکلی ندارم. فقط شرکت نمیام، تو خونه.
معلوم بود از این بی‌خیالیم حرصش گحرکت کرده، ولی چیزی ناظهار کردم.
آرمان: ـ باشه. توی اتاق کارم کار می‌کنی. بهت می‌گم چی کار کنی.
نگاهش کردم.
ارمان: ـ فقط زیاد نخور، مست شی و دوباره دردسر درست کنی.
تبسم کجی زد.
الاله: ـ من مثل بقیه سست‌عنصر نیستم. با سه تا لیوان هم مست نمی‌شم.
یه نگاه کوتاه بهم انداختم.
آرمان: ـ بسیار خوب. فقط بعداً نگی نگفتم.
برگشت سمت سالن.
الاله: ـ خیالت راحت، آقا آرمان.
—-
بالاخره مهمونی تموم شد.
اون دختره‌ی بیشعور هم تا آخر مهمونی هر جا منو می‌دید، یه چیزی می‌اضافه کرد و جلوی بقیه مسخره‌م می‌کرد.
دیگه حوصله‌ی جواب دادن نداشتم.
وقتی مهمونا حرکت کردن، لباس مخصوصم رو با لباس راحتی عوض کردم.
ساعت نزدیک سه‌ی صبح بود.
اما فردا جمعه بود و حداقل می‌تونستم راحت بخوابم.
رو تخت نشستم که متوجه شدم مهسا از کف دستشویی بیرون اومد.
همین که صورتش رو مشاهده کردم، توقف کردم.
چشم‌هاش قرمز و ورم‌کرده بود.
هیچی نجویا شدم.
فقط راهی شدم سمتش و بغلش کردم.
گاهی آدم‌ها واقعاً فقط به یه بغل احتیاج دارن، نه سؤال و جواب.
مهسا هم اول چند ثانیه ساکت موند.
بعد محکم بغلم کرد.
و به‌یک‌باره با صدای قد بلند زد زیر گریه.
دستم رو روی پشتش کشیدم.
الاله: ـ گریه کن… اشکال نداره.
چند دقیقه همون‌طور موندیم.
کمکم گریه‌ش آروم‌تر شد.
بعد با صدای گحرکت کرده شروع کرد:
مهسا: ـ الاله… منم آدمم.
ساکت موندم.
مهسا: ـ منم دلبسته شدم درس بخونم… کار کنم… کسی بشم برای خودم.
آوایش دوباره لرزید.
مهسا: ـ دفعه‌های پیش اگه کسی بهم تیکه می‌پروند یا مسخرم می‌کرد، دلخور نمی‌شدم. اما امروز…
نفس عمیقی کشید.
مهسا: ـ امروزگار سولین منو به دوستاش به عنوان نامزدش معرفی کرد. اونا تا می‌تونستن منو مسخره کردن، تیکه پروندن… اونم جلوی سولین.
محکم‌تر بغلش کردم.
مهسا: ـ سولینم به خاطر انتخابش مسخره کردن.
اشک‌هاش مجدداً سرازیر شد.
مهسا: ـ مگه من تمایل داشتم بابام ساقی باشه؟
آوایش شکست.
مهسا: ـ مگه من میل داشتم مواد بفروشم که تهش بابام بمیره اواره بشم برم خدمتکار بشم که پول تلبکارا رو بدم ؟
سرشررو روی شونه‌م گذاشت.
مهسا: ـ حالا این از شانس خوبم هست، آدمی مثل آقا آرمان پیدا بشه و بهم کار بده تازه پول تلبکارارم بده…
گریه‌ش قد بلندتر شد.
من فقط محکم‌تر بغلش کردم.
هیچ جوابی نداشتم که دردش رو از بین ببره.
فقط می‌تونستم کنارش باشم.
الاله: ـ مهسا… تو مسئول کارای بابات نبودی.
سرش رو کمی قد بلند کرد.
الاله: ـ هیچ‌کدوم از اون حرفایی که امشب متوجه شدی، ارزش تو رو تعیین نمی‌کنه.
دوباره سرش رو روی شونه‌م گذاشت.
چند دقیقه بعد، بالاخره آروم شد.
—
بالاخره خوابش برد.
پتو رو روش کشیدم و پیشونیش رو بوسیدم.
آروم از اتاق بیرون اومدم.
راهی شدم سمت اتاق مهمان.
سولین نبود.
احتمالاً توی روف‌گاردن بود.
دو تا چایی و یه پتوی مسافرتی برداشتم و رفتم بالا.
همون‌طور که حدس زده بودم، سولین اونجا بود.
لب دیوار نشسته بود، پاهاش رو دراز کرده بود و سیگار می‌کشید.
پتو رو روی شونه‌هاش انداختم و کنارش جای گرفتم.
الاله: ـ سولین جان؟
به خودش اومد.
یه نگاه به من انداخت.
بعد به پتو و چای‌ها نگاه کرد.
تبسم زد.
سولین: ـ همیشه مرد داستان برای دختره چایی و پتو نمیاره احیاناً؟
الاله: ـ چرا.
چای رو دستش دادم.
الاله: ـ ولی من آدم کلیشه‌ای نیستم.
سولین لبخندش رو محو کرد و نگاهم کرد.
الاله: ـ متوجه شدم چی شده.
چند لحظه خاموشی کردم.
الاله: ـ آفرین که از مهسا حمایت کردی.
نگاهش رو پایین انداخت.
الاله: ـ اما اون دختره قلبش شکسته.
سامان چیزی نبیان کرد.
الاله: ـ فردا ببرش بیرون. خرید کن براش. رستوران ببرش.
بعد یه جرعه از چاییم خوردم.
الاله: ـ اگه واقعاً می‌خوایش، ازش خواستگاری کن.
سامان با تعجب نگاهم کرد.
الاله: ـ با هم یه سال نامزد کنید تا همو دلنشین بشناسید.
چند لحظه خاموشی بینمون افتاد.
سولین: ـ الاله…
برگشتم سمتش.
الاله: ـ جانم؟
لبخند بسیار کوچیکی زد.
سولین: ـ مرسی که هستی.
تبسم زدم و شونه‌م رو آروم به شونه‌ش زدم.
الاله: ـ خواهش می‌کنم. اما همه اینا مفتی نیست باید جبران کنی ها.
سولین: ـ ما که نوکری بیش نیستیم.
الاله: ـ حالا شیرین نشو واسه ما قندون!
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۲۴ اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن