رمان از کینه تا آغوش پارت ۲

پلک‌هایم را که از هم فاصله می‌دهم، نور شتاب‌زده و ناآشنای اتاق مثل سوزن توی مردمک‌هایم فرو می‌رود.
با ناله‌ای خفه، مجدداً نگاه‌هایم را می‌بندم.
سرم به طرز وحشتناکی نبض می‌زند؛ انگار وزنه‌ای صد کیلویی را روی جمجمه‌ام گذاشته‌اند. اینجا کجاست؟ این بوی ملحفه‌ی ناآشنا، این تخت…
با گیجی و رخوتی که هنوز در تنم مانده نیم‌خیز می‌شوم.
هیچ‌چیز از دیشامگاه یادم نمی‌آید. یک پرده‌ی سیاه و ضخیم روی تمام خاطراتم کشیده شده است. پاهایم را از لبه‌ی تخت پایین می‌اندازم و تلوتلوخوران از اتاق بیرون می‌روم.
فضای آپارتمان بوی قهوه‌ی تلخ می‌دهد.
نگاهم به آشپزخونه می‌افتد و با متوجه شدن مردی که آنجا از حرکت ایستاده و فنجان قهوه در کف دستش است، به‌یک‌باره آن پرده‌ی سیاه چاک می‌خورد.
تصاویر دیشامگاه مثل یک فیلم روی دور سریع به ذهنم هجوم می‌آورند: رقص نورها، صدای کرکننده‌ی آهنگ، الکل، آن لیوان لعنتی که آن پسر کف دستم داد… تاریکی اتاق، حمله‌ی آن دو پسر، و در نهایت… ورود همین مرد!
سرم چنان گیج می‌رود که دستم را محکم به لبه‌ی کمد جادهرو می‌گیرم تا زمین نخورم.
مرد متوجه حضورم می‌شود. نگاهش را از قهوه‌اش می‌گیرد و روی صورت رنگ‌پریده‌ام می‌چرخاند.
تبسم کج و تمسخرآمیزی گوشه‌ی لبش می‌نشیند:
— بیدار شدی بدمست؟
هنوز گیج و منگم. آب دهانم را به سختی قورت می‌دهم و با صوتیی که از ته چاه می‌آید می‌گویم:
— من…چجوری اومدم اینجا؟
نگاهش خونسرد و بی‌تفاوت است:
— من آوردمت.
وحشت مثل یک مار زنگی دور دلم می‌پیچد. صدایم می‌لرزد:
— چرا منو آوردی اینجا؟ باهام چیکار کردی؟
مرد پوزخندی می‌زند و با قدم‌های شمرده کمی جلو می‌آید
— باهات چیکار کردم؟ نجاتت دادم…آوردمت اینجا چراکه از حال راهی شدی؛ آدرس خونه‌تم که بلد نبودم.
نگاهم وحشت‌زده به ساعت دیواری می‌افتد. عقربه درست روی یازده است! یازده صبح؟!
نفس در سینه‌ام حبس می‌شود. با کف دستپاچگی رو به او می‌گویم:
— موبایلم کجاست؟!
— من چه میدونم
با همان منگی و پاهای لرزان به سمت اتاق می‌دوم.
کیفم را چنگ می‌زنم و گوشی را بیرون می‌کشم. با متوجه شدن صفحه‌ی گوشی، مغزم سوت می‌کشد. بیست تماس بی‌پاسخ از مولین!
یخ می‌کنم. جرأت ندارم به او زنگ بزنم.
بدتر از آن… قرار ملاقاتم! همان قراری که از بچگی تمام روزگارهایم را به امید رسیدنش گذرانده بودم و برایم از تمام حیات‌ام مهم‌تر بود. از کف دستش دادم…
نگاهی به آینه‌ی قدی گوشه‌ی اتاق می‌اندازم. تصویرم وحشتناک است. ریمل زیر چشم‌هایم پخش شده و هاله‌ای سیاه ساخته، چشم‌هایم گود افتاده و صورتم بی‌روح است.
با دو کف دست محکم به سرم می‌کوبم.
گند زدم… خدایا گند زدم!
نمی‌توانم با این وضع بروم. پالتوم را که روی صندلی کنار تخت آویزان شده، با عجله تنم می‌کنم.
با همان صورت به‌هم‌ریخته و موهای آشفته از اتاق بیرون می‌زنم.
مرد هنوز همان‌جا از حرکت ایستاده و نگاهم می‌کند. فکری مثل خوره به جانم افتاده که باید جوابش را بگیرم.
قدم سریع می‌کنم و می‌پرسم:
— دیشب… دیشامگاه که اتفاقی بین ما…
هنوز جمله‌ام تمام نشده که میان حرفم می‌پرد.
با همان لحن سرد و بی‌تفاوتش می‌گوید:
— مضطرب نباش. به‌شدت تلاش کردی یه اتفاقی بیفته، اما… تو تایپَم (سلیقَم) نیستی.
حرص کل وجودم را می‌گیرد. دندان‌هایم را روی هم می‌فشارم.
دلم می‌تمایل داشت فریاد بزنم “اگر مست نبودم که عمراً نزدیکت نمی‌وارد شدم!”
ولی او ناجی‌ام بود و من آدم نمک‌نشناسی نبودم.
به سمت در خروجی می‌روم، ولی کف دستگیره را که می‌گیرم، مجدداً به سمتش برمی‌گردم
—با اون پسرا چیکار کردی؟
نگاهش تاریک می‌شود:
— همون کاری که می‌خواستن با تو بکنن.
نگاه‌هایم از تعجب گرد می‌شود. نفسم می‌گیرد:
— واقعا؟!
سر تکان می‌دهد.
بی‌اختیار می‌پرسم:
— چرا این کارو کردی؟ تو که منو نمی‌شناسی… چرا نجاتم دادی؟
لیوانش را روی اپن می‌گذارد و خیره به چشم‌هایم می‌گوید:
— قصدم نجات تو نبود. با اون دو تا یه حساب صاف‌نشده داشتم…قصدم اذیت کردنِ اونا بود. شانس تو بود که تو رو هم نجات دادم.
نگاهی به شانه‌های پهن و چهره‌ی خونسردش می‌اندازم.
— تو مافیایی چیزی هستی؟ همواره با خودت اسلحه این‌ور اون‌ور می‌بری؟
اخم کمرنگی بین ابروهایش می‌نشیند:
— دیگه داری زیادی سوال می‌پرسی.
کفش‌هایم را با حرص جلوی پایم جفت می‌کنم و می‌پوشم. در حالی که بند کیفم را روی شانه‌ام محکم می‌کنم، می‌گویم:
— حیف که ناجیم شدی… وگرنه می‌دونستم چجوری جوابتو بدم.
پشت به من می‌کند و در حالی که به سمت سالن می‌رود، بدون اینکه نگاهم کند می‌گوید:
— برو دختر خوب. تو تا سال‌های سال به من مدیونی.
در را باز می‌کنم و از آپارتمانش بیرون می‌زنم. هوای راهرو را با ولع داخل ریه‌هایم می‌کشم، ولی ذهنم هنوز پیش او جا مانده .
در آسانسور که باز می‌شود، با خودم فکر می‌کنم کاش حداقل اسمش را می‌جویا شدم…
اسم ناجیِ بداخلاقم را.

..‌‌‌‌‌……..

جلوی درِ بسته خانه توقف کرده‌ام و نبض گیجگاهم از ترس و بی‌رمقی می‌کوبد.
جرات زنگ زدن ندارم؛ حتی جرات ندارم چند ثانیه به آن لوح برنجی بالای در نگاه کنم. کف دست‌هایم یخ کرده‌اند و بدنم هنوز از اثرات سم و وحشت دیشامگاه می‌لرزد.
با انگشتانی لرزان، بالاخره زنگ در را می‌فشارم. صدای تیز باز شدن در، مثل زنگ خطری در مغزم می‌پیچد.
با قدم‌هایی که انگار صد تن وزنه به آن‌ها بسته‌اند، وارد خونه می‌شوم.
هنوز دو قدم برنداشته‌ام که تصویرش در درگاه ورودی ظاهر می‌شود؛ مادرم، با دست‌هایی گره‌خورده روی سینه و نگاهی که شامگاهیه خنجر است.
همه‌ی جمله‌هایش را از برم. می‌دانم الان سر تا پایم را به بد و بیراه می‌بندد؛ حق هم دارد، ولی زخم‌های تن و روح من دیشامگاه عمیق‌تر از آن بود که حالا توان ایستادگی داشته باشم.
سرم را پایین می‌اندازم و با صوتیی که از ته چاه می‌آید، سلام می‌کنم.
جواب سلامم را نمی‌دهد. فک‌اش منقبض می‌شود و کلماتش مثل گلوله شلیک می‌شوند:
— معلوم هست کدوم گوری هستی ترانه؟ معلومه داری چه غلطی می‌کنی؟
صدایش لایه به لایه بالا می‌رود، طوری که به مرز جیغ می‌رسد:
— می‌دونی امروز چه روزیه؟ می‌دونی چه قراری داشتی؟
پیش می‌آید، کف دستش را محکم به سینه‌ام می‌زند و به عقب هولم می‌دهد. بدنم خالی می‌کند و عقب می‌روم.
— با توام! چرا لالی؟ بازم عین این دخترای دوهزاری خودتو غرق الکل و دود کردی؟
ضربه‌ی محکم و تحقیرآمیزی با انگشت به پیشانی‌ام می‌زند.
— قیافه‌تو متوجه شدی احمق؟ شامگاهیه زن‌های خرابی… هرجایی! باز معلوم نیست دیشامگاه زیر چند نفر…
دیده‌هایم از بهت و درد گرد می‌شوند.
تنها کلمه‌ای که شوک‌زده از گلویم خارج می‌شود، یک زمزمه‌ی پر از تمناست:
— مامااا‌ن…
اما این کلمه فقط آتش خشمش را شعله‌ورتر می‌کند:
—کوفت مولین! درد مولین! دروغ میگم مگه؟ پیش کی بودی که شامگاه تا صبح جواب ندادی؟ این ماهان گوشیمو سوراخ کرد از بس زنگ زد! معلومه پیش اون نبودی، باز کیو پیدا کردی؟ دیگه هرزه شدی… هرجایی شدی!
با گوش دادن اسم ماهان، خون درون رگ‌هایم به جوش می‌آید.
یاد تنها ماندنم در آن آشوب، یاد غیبتش درست در لحظه‌ای که داشتم نابود می‌شدم، آتش به جانم می‌زند.
آوایم بی‌اختیار بالا می‌رود:
— اون ماهان بی‌همه چیز نمی‌خواد دیگه سراغی از من بگیره! وقتی نزدیک بود دو نفر بهم تجاوز کنن، اون کدوم گوری بود؟
چشم‌های مولین برای یک لحظه درشت می‌شود لحنش کمی.‌..فقط کمی…از آن داغی می‌افتد، ولی همچنان بی‌رحم است:
— چی؟
— آره…درست شنیدی! نزدیک بود بهم تجاوز بشه و معلوم نبود ماهان تو کدوم گوری چرخ می‌زد!
دیده دوخته‌ام به لب‌هایش، منتظر حداقل یک ذره آغوش، یک ذره مادری… اما او کسی نیست که از من طرفداری کند یا مرهمی روی دردم بگذارد.
او همواره بلد بوده که روی زخم‌هایم نمک بپاشد:
— نزدیک بود؟! کاش بهت تجاوز می‌شد! کاش می‌شد تا تو دیگه دور این مهمونیای کوفتی رو خط بکشی…کاش یه بار یه اتفاقی برات بیفته که کف دست از این کارات برداری و منو راحت کنی!
تعجب می‌کنم؟ نه… سال‌هاست که به این سرکوفت‌ها، به این بی‌رحمی‌ها و غر زدن‌ها عادت کرده‌ام.
ولی دغدغه‌ی اصلی او، درد من نیست؛ معامله‌ای‌ست که خراب شده.
با حرص ادامه می‌دهد:
— به خاطر یه مهمونی کوفتی، بزرگ‌ترین قرار ملاقاتتو از کف دست دادی! همه‌ی زندگیمون نقشه کشیدیم که تو چجوری بری تو اون شرکت. امروز که با زور و هزار جور پارتی قرار ملاقات گذاشتی، نرفتی.
بغض سنگین و دردناکی را فرو می‌دهم. راست می‌اضافه کرد؛ مقصر بودم و توان دفاع از خودم را نداشتم.
تمام رویاهایمان برای راهی شدن به آن شرکت بزرگ معلق شده بود. با صدایی آرام و گره‌خورده می‌گویم:
— به ماهان میگم یه قرار ملاقات دیگه برام بذاره…
با پوزخندی پر از تحقیر نگاهم می‌کند.
— عمراً اگه بار دیگر قبولت کنن! می‌فهمی؟ عمرا! بس که بی‌دست‌وپا و بدبختی.‌‌..زود باش برو تو، نمی‌خوام بیشتر از این ریختتو ببینم!
بی‌آنکه کلمه‌ی دیگری بگویم، پا روی غرورِ خردشده‌ام می‌گذارم و فورا وارد اتاقم می‌شوم و در را پشت سرم می‌بندم…
تکیه‌ام را به درِ بسته اتاقم می‌دهم و ملایم سر می‌خورم تا روی زمین سرد بنشینم.
کف دستم را داخل کیفم فرو می‌برم و موبایلم را بیرون می‌کشم.
صفحه‌اش از تماس‌های بی‌پاسخ ماهان پر شده است.
اگر همه‌چیز به میل و قلب خودم بود، عمرا اگر دیگر جوابش را می‌دادم، چه برسد به اینکه خودم پیش‌قدم شوم و شماره‌اش را بگیرم.
ولی من محکومم به این اجبار.
اصلاً از همان روزگار اول، ورود ماهان به زندگی‌ام هیچ ربطی به محبت و عاشقی نداشت؛ او فقط یک پل بود، یک طعمه، تنها جاده برای نفوذ به آن شرکت لعنتی.
تمامِ زیستن من از سال‌ها پیش برای ورود به همان ساختمان برنامه‌ریزی شده است.
رشته‌ای را خواندم که از تک‌تک کتاب‌ها و واژه‌هایش متنفر بودم؛ شب‌ها تا صبح بیدار ماندم و درس‌هایی را پاس کردم که حالم را به هم می‌زد، فقط و فقط برای اینکه رزومه‌ام دقیقاً همان چیزی باشد که آن شرکت می‌خواهد. هیچ‌چیز در زندگی من اتفاقی نبوده است.
سرم را بالا می‌آورم و نگاهم را به دیوارهای اتاقم می‌دوزم.
دیوار روبه‌رویم، دیوارِ یک اتاق خواب معماما دخترانه نیست؛ یک میدان جنگ خاموش است. پر است از عکس‌های ریز و درشتِ دو مرد؛ دو جفت دیده سبز روشن‌سرد که از میان کاغذها با تکبری کشنده به من زل زده‌اند.
روی تک‌تک آن عکس‌ها با ماژیک قرمز، ضربدرهای ضخیم و خشنی کشیده‌ام؛ خطوطی به رنگ خون.
این عکس‌ها اینجاست تا هیچ‌وقت یادم نرود.
اینجاست تا هر شامگاه، آخرین تصویر قبل از بستن نگاه‌هایم چهره‌ی آن‌ها باشد.
صبح‌ها با نفرت از آن‌ها نگاه باز کنم و حتی در وقت استراحتم، نگاهم به خطوط صورتشان بیفتد تا خاکستر خشمم هیچ‌وقت سرد نشود.
باید هر لحظه به یاد داشته باشم چه کسانی زندگی خانواده‌ام را به لجن کشیدند…
باید هر ثانیه در ذهنم تکرار شود چه کسانی پدرم را کششتاب‌زده.

نوشته رمان از کینه تا آغوش پارت ۲ اولین بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←