#پارت56
یه فروراهی شدگی به‌شدت عمیق و شمشاهده کرد، فلز بدنه رو مچاله کرده بود.
آرمین با صدایی ناباور گفت:
– این، جایِ ضربه‌ست…
به فروحرکت کردگی خیره شدم. کلمه‌ها نا‌خودآگاه از دهنم خارج می‌شدن:
– پس کار خود کثافتشون بود…
دستام مشت شد و درد و انقباض استخون فکم رو حس کردم. آرمین با شک و دوقلبی گفت:
– شاید ضربه‌ی سنگی چیزیه! چون ماشینه پرت شده تو دره دیگه.
رو پنجه‌ی پاهام قرار گرفتم و کف دستم رو به قسمتی که فرو رفتگی عمیق‌تری داشت، کشیدم.
– اینجا رو ببین، جای سپر یه ماشین سنگینه… حتی جای ساییدگی رنگ مشکی سپر هم مشخصه…
توقف کردم و با مشت، روی سقف ماشین زدم.
– آرمین، از بغل کوبوندن بهشون…
چرخیدم و به ماشین تکیه دادم. خیلی کلافه بودم، کف دستم رو لای موهام کشیدم و بهشون چنگ زدم.
– اما پلیس به ما گفت که ماشین دومی تو تصادف دخالت نداشته!!!
آرمین نزدیکتر شد و دستش رو روی شونه‌م گذاشت.
– حالا میخوای چیکار کنی!؟
نفسم رو بیرون دادم و تو نگاهش زل زدم.
– نمیدونم… مغزم به پوچی رسیده!!!
دیدهام رو مالیدم، سردرد وحشتناکی گراهی شده بودم. همه‌چی دورِ سرم می‌چرخید. بوی فلزِ زنگ‌زده و روغن‌سوخته‌ی توی هوای اوراقی هم حالم رو بدتر میکرد.
آرمین، محکم شونه‌ام رو گراهی شد و فشار داد. آواش بم و جدی بود:
– مضطرب نباش داداش… تا پیدا کردن این سرنخ اومدیم، تا تهش هم میریم؛ کسی که همچین ردی از خودش گذاشته، صدرصد جای دیگه هم پاش لغزیده!!
در همین حین، همون پسر جوونی که مارو راهنمایی کرده بود، برگشت.
– اگه تصمیم خرید دارین، میتونین تشریف بیارین اتاق اوستام.
منو آرمین، چند ثانیه به هم خیره شدیم، آرمین خم شد و در گوشم، آروم اضافه کرد:
– باید در مورد ماشین، هرچی که تو چنته داره رو از زیر زبونش بکشیم بیرون.
– چطوری!؟
کف دستی به صورتش کشید مردمک نگاهاش رو ریز کرد و چندباری به اطراف گردوند.
– فعلا نمیدونم… حالا بیا بریم، شاید یه فکری به سرم زد.
پشت سر پسره راه افتادیم؛ کانکس بزرگ و زنگ‌زده‌ای گوشه‌ی سوله‌ی اصلی بود. سمتش حرکت کردیم و داخل شدیم.
یه پیرمرد مفلوک، پشت میز فلزی و خاک‌خورده‌ای قرار گرفته بود، وقتی ما رو دید، با تصور اینکه مشتری‌های دست به نقدی هستیم؛ تبسمی تصنعی، روی صورتش نقش بست.
آوای کشیده شدن یه جفت عصای چوبی روی کف فلزی کانکس، بلند شد. پیرمرد عصاره زیر بغلش جا داد و بهمون نزدیک شد.
– بفرمایید، بسیار خوش اومدین… بشینید بشینید.
با ترمتوجه شد به طرف صندل‌هایی که اشاره کرد، راهی شدیم و نشستیم. خودشم سرجای اولش برگشت و دستاش رو روی میز گره کرد.
– خب، به سلامتی قطعات مورد نظرتون رو پیدا کردین!؟
قبل از اینکه من بخوام چیزی بگم، آرمین با اخمی که سعی داشت چهره‌ش رو جدی‌تر نشون بده، خودش رو جلو کشید.
– قبلش ما چندتا سوال، درمورد همین بنز اس-کلس مشکی گوشه‌ی حیاط، داشتیم ازتون!!
تبسم پیرمرد، مانند تصویری که در آب مواج محو شود، از هم پاشید و با تعجبی آمیخته به نگرانی پرسید:
– اونوقت… چرا!؟
آرمین بدون اینکه پلکی بزنه، بسیار سرد و جدی ادامه داد:
– زیرا این ماشین، قاچاق‌ـه و البته، مدرک مهم یه پرونده‌ی باز، توی دادگستریه… پلیسم در به در دنبالشه!!!
چشمای پیرمرده از تعجب گمسرور شد، منم هم خیره، نیم‌نگاه به آرمین انداختم. چقدر با اعتماد به نفس داشت دروغ می‌اضافه کرد!!
پیرمرد با لرزش خفیفی که توی لحنش مشهود بود، بیان کرد:
– متوجه… متوجه نمیشم!!
آرمین کف دستاش رو توی هم قفل کرد، آرنج دو دستش رو روی زانوهاش گذاشت و ادامه داد:
– اگه میشه، اسناد اوراق ماشین رو نشون بدین تا قضیه رو براتون روشن کنم!!
نگاهم افتاد به کف دست‌های لرزون پیرمرد که سریع پشت میز قایمشون کرد.
– مطمئنم… مطمئنم که اشتباه گحرکت کردین!!
جسارت و ریسکی که آرمین به خرج میداد، واقعا قابل تحسین بود!!
منم متوجه نقشه‌ای که تو ذهنش داشت شدم و به‌سرعت خودم رو وارد بیان کرد‌وگو کردم:
– مگه این ماشین، پارسال اواخر اردیبهشت ماه، به اینجا منتقل نشده!؟
پیرمرد آب دهنش رو قورت داد و صوتی بالا و پایین شدن سیبک گلوش، توی فضای کانکس پیچید. دلنشین میشد ترس رو تو وجودش مشاهده کرد!!
آرمین ادامه داد:
– گوش کن حاجی، این یه ماشین تصادفی ساده نیست!! تو یه تعقیب و گریز با پلیس، یهویی ناپمشاهده کرد شده… ما که حالا از اینجا میریم، ولی اگه با حکم دادگاه برگردیم؛ این وسط شمایین که می‌سوزین؛ چرا!؟ چراکه که این سوله‌ای که توش لاشه‌ی یه ماشین غیرقانونی خوابیده؛ مال جناب‌‌عالیه، درست میگم!؟
پیرمرد کف دستمال سیاهی از جیب پیرهنش بیرون کشید و عرق پیشونیش رو پاک کرد.
قبل از اینکه بخواد حرفی بزنه، آرمین پوزخندی زد و به صندلی تکیه داد:
– بذار حدس بزنم، اسنادی که مربوط به اوراق این ماشین باشه هم در کار نیست نه!؟
پیرمرد هول کرد. انگار کلمات در دهانش گیر می‌کردن.
– شما از کجا می‌دو…
متوجه حرفی که زده بود شد و خاموشی کرد؛ اما دیر شده بود!
خنده‌ی پیروزگارمندانه‌ای زدم و با کششی که توی لحنم بود بیان کردم:
– هه… خودتو لو دادی حاجییییی!!
پیرمرد کف دست برد و دکمه‌ی بالایی پیرهنش رو باز کرد. انگار حرفی برای اضافه کردن نداشت!!
دستی به صورتم کشیدم و با لحنی که بوی تهمشاهده کرد میداد، اظهار کردم:
– خب حالا تصمیم چیه!؟ باهامون همکاری میکنین، یا بریم و با پلیس برگردیم!؟
قبل از اینکه پیرمرد بخواد حرفی بزنه، آرمین بسیار متفکر، ادامه‌ی جمله‌ی من رو تکمیل کرد:
– البته نیازی به حرکت کردن ما نیست، یه زنگ کوچولو بزنم به رفیقم که مامور آگاهیه، جلدی خودشو می‌رسونه!!
آرمین با خونسردی و اطمینان کامل، موبایلش رو از جیبش در آورد و در حین وانمود کردن به گحرکت کردن شماره، تیر خلاص رو زد:
– البته ممکنه زیاد هم به شما سخت نگیرن، نهایتش شیش‌سال آب‌خنک خوردنه دیگه… آخه میدونی حاجی، این پرونده سه سر داره؛ یه سرش هم دولته!!
با شنیدن نام دولت و کلمه‌ی سنگین حبس، رنگ از رخسار پیرمرد بی‌نوا، پرید. لب و پایش از شدت ترس به لرزه افتاد:
– به خدا… به خدا من نمی‌دونستم صاحبش کیه! اصلا از این‌چیزایی که می‌گین خبر ندارم. پارسال، نیمه‌شب، یه راننده‌ی یدک‌کش این ماشین رو آورد اینجا. یه مبلغِ درشت پولِ نقد، گذاشت تو کف دستم و گفت: «صاحبش می‌خواد بی‌سر و آوا اسقاط بشه و هیچ ردی ازش نمونه!»
مجدداً با دستمال جیبیش، عرق صورتش رو پاک کرد و ادامه داد:
– منم… منم که متوجه شدم ماشین‌اس مقلب بالاست؛ حیفم اومد اوراقش کنم، واسه همین اظهار کردم بذار گوشه‌ی پشتی گاراژ تا اگه خریداری برای قطعاتش پیدا شد، بتونم بفروشمش!!
پیرمرد انگار کنترل زبونش رو از دست داده بود و اینقدر راحت همه‌چیزو روی دایره می‌ریخت .
اخمی به ابروهام انداختم و اضافه کردم:
– پس کار شما هم قانونی نبوده ها انگار؛ پای پلیس وسط بیاد تا گردن گیری!!
نگاه التماس‌آمیزش، میان منو آرمین در نوسان بود. با لکنت توی صداش اظهار کرد:
– جو… جون هَـ… هرکی دوس دا…دارین، به من رحم… کنید.
آرمین لحن قاطع و بدون عقب‌نشینیش رو حفظ کرد:
– نشونی اون یدکش رو بده، ماهم لوت ندیم!!!
پیرمرد به‌شدت سریع، با کف دستپاچگی خم شد و کشوی میزش رو باز کرد، بعد از کمی گشتن، کارت زرد رنگ و کثیفی رو بیرون کشید و سمتمون دراز کرد.
– من فقط این… این کارت رو ازش دارم… بهم داد اظهار کردش که اگه کاری بود باهاش تماس بگیرم!!
کارت را از دستش قاپیدم. نگاهی به نوشته‌های روی آن انداختم؛ تعمیرگاه سیار فریدون غلامی، با شماره‌ی تماس و آدرس خود تعمیرگاه که تو حاشیه‌ی جاده‌ی بین تهران و قزوین بود؛ خودنمایی میکرد.
یه نگاهی به پیرمرد انداختم و کارت رو دادم به آرمین.
اونم نوشته‌های روش رو خوند و روبه پیرمرد اضافه کرد:
– الکی که نمیگی!؟
پیرمرد شتاب‌زده شتاب‌زده، به نشونه‌ی منفی سر تکون داد:
– به جون بچه‌هام که عزیزمن، همین مرده ماشین رو آورد.
منو و آرمین نگاهی به هم انداختیم و سر تکون دادیم.
بلند شدیم و قبل از اینکه از کانکس بیرون بزنیم، برگشتم سمت پیرمرده و با لبخند کج و معوجی گفتم:
– دمت گرم حاجی؛ ولی کلکی تو کارت باشه، بازم میایم سراغت، منتها اینبار دیگه تنها نه!!
پیرمرد به سر تکون دادن اکتفا کرد و چیزی ناضافه کرد.
آرمین موتور رو روشن کرد و قبل از حرکت کردن، ضربه‌ای به کتفش زدم و اظهار کردم:
– ناموسا عجب بلوفی اومدی داداش!! خدایی دمت گرم، چجوری به ذهنت رسید!؟ اصلا از کجا میدونستی که ماشین سند اوراق نداره!!
آرمین خندید و ابروش رو به حالت غرورآمیزی بالا انداخت.
– ما اینیم دیگه، تخصصمون ژانر جناییه… وقتی پیرمرده رو مشاهده کردم، فهمیدم که ذاتا از اون ترسو‌های قفسیه !! بعد هم به قول خودت چندتا بلوف زدم و تیرم خورد وسط هدف.
هردومون مث سگ گرسنه بودیم، آرمین جلوی یه غذاخوری بین مسیری ترمز کرد و داخل شدیم.
هرچند کم، اما بالاخره بعد از چند روز بی‌خوابی و سگ‌دو زدن، ذهنم یکم آروم گراهی شده بود.
کف دست بردم سمت گوشیم و از جیبم درش آوردم.
آرمین نگاهی به گوشی انداخت و پرسید:
– به کی زنگ میزنی!؟
– دارم به پریا زنگ میزنم؛ چند روزیه نه از آیلا خبر دارم نه از پریا، هرچند با پریا پیامکی حرف زدم ها اما خب…
آرمین خنده‌ای کرد و سرش رو تکون داد.
– آدم اول به خواهرش زنگ میزنه!!
منم با حرفش لبخند زدم.
– آخه آیلا آزرده نمیشه؛ ولی پریا یکم زود رنجه!!
آرمین با لبخند سری تکون داد و مشغول تیلیت کردن آبگوشتش شد.
شمارهای پریا رو گرفتم و منتظر موندم و بالاخره بعد از چند بوق نسبتا طولانی که قلبم رو آشوب کرد، جواب داد:
– الو!؟
– سلام عروسکم، چطوری!؟ خوبی!؟
صدای بالا کشیدن دماغش رو از پشت خط متوجه شدم و دلم هری ریخت.
– نه آیهان… اصلا خوب نیستم گ…
گوشی رو به اون یکی دستم دادم و با نگرانی سؤال کردم:
– چرا دورت بگردم!؟ چیزی شده!؟ اتفاقی افتاده!؟
انگار فقط به یه تلنگر نیاز داشت تا سد بغضش شکسته بشه، آوای گریه کردنش، جمله‌هاش رو در هم میشکست و نامفهوم میکرد.
– پریا عزیزم واضح حرف بزن ببینم چی شده!؟
نفس عمیقی کشید و با لحنی لرزان ادامه داد:
– آیهانپنن… داداشممم… داداشم تو کماست!!!
چشمام از حدقه بیرون زد. هیجان وحشت‌زده‌ی صوتم رو نتونستم کنترل کنم.
– چیییی!؟ تو کمااااااا!؟
آوای گریه‌ش شدت گراهی شد.
– آره، دو روزگاره تو کماستتتت… داداشم داره میمیرههههه.
چرا من از همه‌چی بی‌خبر بودم!؟
چرا نه آیلا، نه پریا، هیچکدوم چیزی به من نگفته بودن!؟
– کامران چرا رفته تو کماااا!؟ آیلا حالش خوبه!؟
انگار با هر حرفی که می‌گوش داد، زخم قلبش تازه میشد.
– نه آیهاننن، کامران نه… داداش پارسام تو کماستتتتت!!
عزیزانم، واقعا شرمنده‌م بابت دیر گذاشتن این پارت
نوشته رمان دلدادگی و اجبار. پارت56 ( فصل‌دوم ) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن