رمان از کینه تا آغوش پارت ۳

انگشتم روی نام ماهان می‌لغزد و روی صفحه‌ی شیشه‌ای گوشی معلق می‌ماند.
قرار نبود هیچ‌وقت قلبم برایش بلرزد؛ قرار نبود حس خاصی به او داشته باشم.
قرار بود فقط یک ابزار باشد، یک معبر برای گذشتن از لبه‌ی پرتگاه و رسیدن به آن هدف بزرگ.
ولی دروغ چرا؟ تمامش بی‌حس ماندن نبود. نمی‌توانم بگویم عاشقم، نه… ولی ماهان در میان تمام تلخی‌ها و تاریکی‌های حیات کسل‌کننده و انتقام‌جویانه‌ام، مثل یک فرار کوتاه بود؛ روزگارنه‌ای که چند لحظه از این جهنم دورم می‌کرد.
دکمه‌ی تماس را لمس می‌کنم.
صوتی بوق اول هنوز تمام نشده که آوای دلواپس و کمی طلبکارش در گوشم می‌پیچد:
_ الو ترانه؟ معلومه کجایی تو؟
متوجه شدن آوایش مثل جرقه‌ای روی باروت عمل می‌کند. خشم، تمام وجودم را می‌سوزاند.
چند نفس عمیق و داغ می‌کشم تا شاید این خشم لعنتی فروکش کند، ولی نمی‌شود.
یاد اتفاقات دیشب، یاد کف دست‌های کثیفی که سمت تنم آمدند تنم را داغ می‌کند.
اگر آن مرد ناشناس نمی‌رسید… اگر ناجیِ همه‌چیزتمام من نمی‌شد، من الان اینجا نبودم. قطعا مرده بودم؛ یا تنم مرده بود یا روحم.
صدا انداخته پشت گلویم و فریاد می‌زنم؛ آن‌قدر بلند که حنجره‌ام می‌سوزد:
_ من کجام؟ بیشعور می‌دونی دیشب نزدیک بود چه بلایی سرم بیاد؟ می‌دونی داشت بهم تجاوز می‌شد؟ می‌دونی تو چه جهنمی کف دست‌وپا می‌زدم؟ تو کدوم گوری بودی ها؟
صوت و لبانم از شدت خشم و اشک‌های هجوم‌آورده می‌لرزد، ولی متوقف نمی‌شوم. کلمات با تمام خشم از دهانم بیرون می‌ریزند:
_ تو بغل کدوم دختر می‌لولیدی که یادت راهی شده بود منو وارد چه جمعی کردی؟ چرا به من نگفتی قانون‌های مسخره‌ی اون مهمونی چیه؟ کجا غیبت زد یهو؟ ها؟ بی‌غیرت کجا بودی؟
مضطرب و شتاب‌زده به لکنت می‌افتد:
_ چی… چی میگی ترانه؟ یعنی چی داشت بهت تجاوز می‌شد؟… من… من حالم بد شده بود! راهی شدم تو حیاط یکم نفس بکشم، وقتی برگشتم متوجه شدم نیستی! هرچی گشتم پیدات نکردم، هرچی‌ام به گوشیت زنگ زدم جواب ندادی… کی می‌تمایل داشت بهت دست‌درازی کنه؟ قیافه‌شو متوجه شدی؟
پوزخندی روی لب‌های خشکی‌زده‌ام می‌نشیند. سینه‌ام به سرعت بالا و پایین می‌رود:
_ آره متوجه شدم! نیازی نیست تو کاری بکنی، یه نفر دیگه ناجیم شد. خدا رو شکر هنوز مردهای با غیرت پیدا می‌شن!
آوای ماهان کلافه و زخمی می‌شود، انگار غرورش برخورده باشد:
_ انقدر بهم تیکه ننداز…میگم حالم بد بود! اصلا کی نجاتت داد؟ چه اتفاقی افتاد؟ تعریف کن برام ببینم!
پلک‌هایم را محکم روی هم فشار می‌دهم. تصویر چهره‌ی استخوانی و دیده‌های قهوه‌ای و خشمگین آن مرد مرموز پشت پلک‌هایم جان می‌گیرد. نفسم سنگین می‌شود:
_ نمی‌خوام تعریف کنم! تعریف کردنش حالمو به هم می‌زنه… واسه خوش‌وبش باهاتم زنگ نزدم، چراکه اگه به خودم بود دیگه حتی جوابتم نمی‌دادم! فقط الان یه چیزی ازت می‌خوام.
_ ترانه…می‌بینی چجوری دوست دارم و باز این حرفارو می‌زنی به من؟
پوزخند بی‌رحمانه‌ای می‌زنم و بی‌درنگ می‌گویم:
_ آره، دیشامگاه دوست داشتنتو با تمام وجودم متوجه شدم!
کلافه آهی می‌کشد و لحنش التماس‌گونه می‌شود:
_ میای ببینمت؟ من نزدیک خونتونم…
نگاهم به درِ بسته اتاقم می‌افتد. هنوز صدای قدم‌های مادرم را در سالن حس می‌کنم.
_ نه! واسه گندی که زدم فعلاً بهتره از جلوی مولین رد نشم وگرنه سرمو می‌بره… تو فقط یه کاری باید واسم انجام بدی.
_ چیکار؟
تمام ذهنم متمرکز هدف اصلی‌ام می‌شود. قلبم جوش می‌زند؛ نباید پل‌های پشت سرم خراب شوند. با تحکیم می‌گویم:
_ یه قرار ملاقات دیگه با اون شرکت برام اوکی کن.
صدای ماهان از تعجب بالا می‌رود:
_ نرفتییی؟!
چنگ می‌زنم به موهایم و داد می‌زنم:
_ حالیت نیست می‌گم داشتم می‌مردم دیشامگاه؟ تازه الان دارم می‌فهمم کجام!
کمی مکث می‌کند. لحنش ترمتوجه شد پیدا می‌کند و روی اعصابم رژه می‌رود:
_ نمی‌دونم… صحبت می‌کنم باهاش ببینم چی می‌گه، اما فکر نکنم دیگه قبولت کنن…
دلم فشرده می‌شود. آتش به جانم می‌افتد.
این قرار ملاقات فقط یک شغل ساده نبود؛ تمام زندگی من، تمام نقشه‌هایم برای نابودی آن دو مردِ دیده‌سبز به این قرار وابسته بود.
غرورم را زیر پا می‌گذارم و لحنم به‌یک‌باره تغییر می‌کند، نرم و التماس‌کننده می‌شود:
_ ماهان… لطفا به خاطر من یه کاری کن بشه… خواهش می‌کنم.
آوای خنده‌ی کوتاهش پشت خط می‌پیچد.
_ اینجوری وقتی یه چیزی می‌خوای لحنت نرم می‌شه…
از خودم و این بازی کثیف حالم به هم می‌خورد. نفسم را با حرص بیرون می‌دهم:
_ پووف… نمی‌خواد، ولش کن! خودم یه کاری می‌کنم.
_ باشه باشه صبر کن! دیده… درستش می‌کنم.
لحنم مجدداً سرد و بی‌تفاوت می‌شود:
_ اوکی، ببینم چیکار می‌کنی دیگه…کاری نداری؟
_ جور کن ببینمت، باید با هم حرف بزنیم ترانه.
_ باشه، ببینم چی میشه.
بی‌آنکه منتظر خداحافظی‌اش بمانم، تماس را قطع می‌کنم…پاهایم را توی سینه‌ام جمع می‌کنم.
نگاهم بار دیگر کشیده می‌شود سمت دیوارهای اتاق… سمت عکس‌های با ضربدر قرمز.
حالا باید منتظر بمانم تا ببینم ماهان چه گلی به سرم می‌زند.

………..

سوگل کنارم روی تخت دراز می‌کشد. هر دو به گچ‌بری‌های سفید سقف خیره شده‌ایم.
صدای بهت‌زده‌اش سکوت تلخ بینمان را می‌شکند:
_ باورم نمی‌شه یه همچین اتفاق وحشتناکی برات افتاد.
شقیقه‌هایم تیر می‌کشند. حس کرختی و سرگیجه‌ای مسموم وجودم را پر کرده است.
_ داغونم سوگل… اصلا حالم خوب نیست. هربار که نگاهامو می‌بندم، اون دو نفر میان جلوی دیدهم.
تصویر سایه‌های شومشان، بوی تند الکل و خنده‌های کثیفشان پشت پلک‌هایم رژه می‌روند. تمام بدنم هنوز از هجوم آن لحظه‌ها می‌لرزد. سوگل به پهلو می‌چرخد، رو به من قرار می‌گیرد و با لحنی سرزنش‌بار که پشتش موجی از قلبواپسی پنهان است، می‌گوید:
_ هی بهت می‌گم نرو این مهمونی‌های کوفتی رو!
سرم را به دو طرف تکان می‌دهم و نگاهم را از سقف می‌گیرم.
_ دیگه نمیرم… به خدا دیگه پامم نمی‌ذارم تو این‌جور مهمونی‌ها.
_ نفهمیدی اون مرده که نجاتت داد کی بود؟
روی تخت نیم‌خیز می‌شوم و می‌نشینم. خم می‌شوم، بطری آب را از روی زمین برمی‌دارم، با عطشی که از اضطراب ریشه گراهی شده، جرعه‌هایی خنک سر می‌کشم تا این سوختگی گلویم فروکش کند. بطری را پایین می‌آورم.
_ نه… حتی اسمشم نپرسیدم.
لحنش پر از حرص و خشم می‌شود:
_ ماهان کجا بود؟
پوزخند سرد و خشکی گوشه لب‌هایم می‌نشیند.
_ چه می‌دونم کدوم گوری بود… میگه حالش بد شد.
با حرص روی تخت جا‌به‌جا می‌شود و بی‌پروا می‌توپد:
_ کات کن با این پسره، واقعا به دردت نمی‌خوره.
_ تو فکرشم.
لحظه‌ای آرام می‌گیرد.
_ راستی، من دارم با مولین اینا چند روزی میرم مسافرت.
با شنیدن جمله‌اش، درست وسط این تاریکی و وحشت، دلم فرو می‌ریزد.
سوگل تنها همدم و رازدار من است؛ تنها کسی که در این جهانی کدر و بی‌رحم بی‌قیدوشرط به او تکیه دارم و حتی چند روز ندیدنش روحم را به انزوا و غربت می‌کشاند.
بغضی سنگین گلویم را چنگ می‌زند، اما نمی‌خواهم بار سنگین درماندگی‌ام را به دوش او بیندازم.
تبسمی بی‌رمق و تلخ روی لب‌هایم می‌نشانم.
_ خوش بگذره.

………

با صدای ممتد ویبره‌ی موبایل روی زمین، پلک‌های سنگینم را بی‌رمق باز می‌کنم.
نگاه گنگم روی صفحه‌ی روشن گوشی می‌افتد؛ نام ماهان افتاده است.
با حرص و کلافگی کف دستم را دراز می‌کنم، دکمه‌ی قرمز را می‌کشم و تماس را ریجکت می‌کنم.
دوباره چشم‌هایم را می‌بندم، سرم را در بالش فرو می‌کنم و زیر لب می‌غرم:
_آخه چی می‌خواد این کله‌ی سحری؟
هنوز دو ثانیه نگذشته که مجدداً آوای وزوز روانی‌کننده‌ی تلفن توی اتاق می‌پیچد.
می‌خواهم بار دیگر رد تماس بزنم که جرقه‌ای پرنور در مغزم زده می‌شود؛ من منتظر خبر او بودم! قرار ملاقات شرکت!
ضربان دلم بالا می‌رود.
شتاب‌زده تلفن را برمی‌دارم و تماس را وصل می‌کنم.
قبل از اینکه او حرفی بزند، با لحنی خواب‌آلود ولی کلافه می‌گویم:
_ ماهان به نفعته که بگی کار خیلی واجبی داری که هشت صبح زنگ زدی!
صوتی ماهان، برعکس من، کاملا بیدار و شتاب‌زده است.
_ کار واجب دارم که زنگ زدم دیگه! وگرنه کرم ندارم کله‌ی سحر بیدارت کنم، می‌دونم خوابی‌
بی‌صبرانه می‌گویم:
_ بگو کارتو…
_ باید بری مصاحبه!
مثل فنر روی تخت نیم‌خیز می‌شوم و می‌نشینم. خواب کاملا از سرم می‌پرد.
_ چی؟! کِی؟!
_ ساعت ده!
نگاه‌هایم گرد می‌شوند. با بهت به ساعت دیواری اتاق نگاه می‌کنم:
_ دیوونه شدی ماهان؟ ساعت هشته الان!
_ تنها قرار ملاقاتی که تونستم برات ردیف کنم همین بود ترانه! یا امروزگار ساعت ده، یا کلا پر!
کف دستم روی ملحفه مشت می‌شود. هیجان و اضطراب پرخاشگرانه توی رگ‌هایم می‌دود.
از جا قد بلند می‌شوم و فقط به گفتنِ یک جمله‌ی کوتاه اکتفا می‌کنم:
_ باشه… ممنون.
تماس را قطع می‌کنم و گوشی را روی تخت می‌اندازم.
هول شده‌ام. دور خودم می‌چرخم؛ کمد لباس‌ها را باز می‌کنم و لابلای چوب‌لباسی‌ها دنبال مانتوی رسمی می‌گردم.
دستم کشیده می‌شود سمت میز آرایش برای پیدا کردن شانه… که ناگهان وسط اتاق خشکم می‌زند. من اصلاً هنوز صورتم را هم قرار گرفتم!
نفسم را با حرص بیرون می‌دهم و سریع از اتاق بیرون می‌زنم. سالن خانه تاریک‌روشن است. مادرم، مثل بیشتر شامگاه‌ها، روی مبل روبه‌روی تلویزیون روشن خوابش برده است.
قدم‌هایم را آرام می‌کنم. با احتیاط جلو می‌روم، کنارش روی زمین می‌نشینم و با صدایی به‌شدت آرام صدا می‌زنم:
_ مولین…
اما انگار اصلا فرقی نمی‌کند چقدر ملایم و ملایم مادرت را صدا کنی؛ مادرها همیشگی با ترس و شوک از خواب می‌پرند.
با دیده‌های درشت‌شده و چهره‌ای آشفته از جا می‌پرد، روی مبل می‌نشیند و کف دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد:
_ چی‌شده؟! چی شده ترانه؟
سریع کف دستش را می‌گیرم تا ساکتش کنم:
_ ماهان برام قرار ملاقات گذاشته… با شرکت نامدار.
رنگ نگاهش تغییر می‌کند. خواب از نگاه‌هایش می‌پرد و جایش را به نفوذ باریک امید می‌دهد.
_ جدی میگی؟
_ آره… فقط بدبختی اینه که ساعت ده گذاشته.
با حرص صدایش را بالا می‌برد:
_ چرا ساعت ده؟ تو فقط یک ساعت توی این ترافیک کوفتی باید تو مسیر باشی!
_ تنها تایمی که تونست برام اوکی کنه همین بود…
_ خب پس چرا نشستی اینجا زل زدی به من؟ برو حاضر شو دیگه! امروز اگه دیر برسی فاتحت خونده‌ست ترانه!
_ یکم هول شده بودم… گفتم قبلش به تو بگم.
از روی مبل نیم‌خیز می‌شود، انگشت سبابه‌اش را با تحکم سمتم نشانه می‌رود.
_ خب دیگه برو حاضر شو! می‌دونی که…
قبل از اینکه حرفش را تمام کند، وسط کلامش می‌پرم.
تمام اهداف شوم و نقشه‌هایم در ذهن بازخوانی می‌شوند.
_ بله… می‌دونم. باید بهترین باشم… چراکه من فقط برای یه استخدام ساده به اون شرکت نمیرم…
تبسم رضایت‌بخش ولی سردی می‌زند، سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید:
_ آفرین خوبه…زود باش، وقت نداری!
بی‌درنگ می‌چرخم و با سرعت به سمت اتاق پرواز می‌کنم.
قلبم توی سینه‌ام می‌کوبد. لحظه‌ی موعود فرا رسیده است؛ باز شدن درهای آن شرکت یعنی ورود به قلمروی قاتلان پدرم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←

…….

جلوی آینه می‌ایستم و برای چند ثانیه فقط به خودم خیره می‌مانم.
تصویری که روبه‌رویم از حرکت ایستاده، آن دختر همیشگی خسته و بی‌حوصله نیست؛ انگار کسی را می‌بینم که سال‌هاست برای ساختنش زحمت کشیده‌ام.
سر تا پا مشکی انتخاب کرده‌ام؛ کت تیره، شلوار هم‌رنگ، و شالی از حریر که فقط روی موهایم افتاده و بیشتر شبیه یک نمایش حساب‌شده است تا پوشش.
موهایم را باز گذاشته‌ام تا از زیر شال بیرون بریزند و کمی از خشکی رسمی لباس را بشکند. رژ لب قرمز را هم فقط برای همین روزگار خریده‌ام؛ چیزی نیست که عادت داشته باشم، ولی امروزگار باید تأثیرگذار باشم.
رژ را با دقت روی لب‌هایم می‌کشم و انگشت شست را روی گوشه‌ی لبم می‌کشم تا تمیزش کنم. چند قدم عقب می‌روم و دوباره به آینه نگاه می‌کنم..‌صورت تازه‌ام را می‌سنجم…سرد، جدی، آماده. این همان زنی است که باید وارد آن شرکت شود.
از اتاق بیرون می‌زنم. هنوز پا در مسیررو نگذاشته‌ام که نگاه مادرم روی من می‌نشیند. به‌جای تبسم رضایت، اخم می‌کند.
ابروهایش به هم می‌چسبند و با نارضایتی از سر تا پایم را برانداز می‌کند.
_ اینا چیه؟
از لحنش می‌فهمم باز هم چیزی باب میلش نیست.
_ یعنی چی؟ خوب نشد؟
لب‌هایش را جمع می‌کند و با تحکم می‌گوید:
_ مثل اینکه واقعا داری میری اون شرکت استخدام شی! یادت حرکت کرده هدفتو؟
_ مامان… از روزگار اول که نمی‌تونم برم مخ پسر رو بزنم!
دیده‌هایش تنگ می‌شود، انگار از این سادگی حرفم خوشش نیامده باشد.
با قاطعیت جلوتر می‌آید و می‌گوید:
_ چرا اتفاقا باید از روزگار اول شروع بشه.
بدون اینکه منتظر جواب من بماند، به سمت اتاقم می‌رود.
چند لحظه بعد برمی‌گردد و این بار یک تاپ و یک جفت کفش پاشنه‌قد بلند مشکی توی کف دستش است.
دیدهم روی لباس‌ها می‌ماند. با تعجب می‌گویم:
_ این خیلی یقش بازه.
ابرویش را بالا می‌اندازد، انگار اصلا حرفم را جدی نگحرکت کرده باشد.
_ خب باز باشه. این همه مهمونی میری، یقت تا خشتکت بازه اشکال نداره، امروز اشکال داره؟
کلافه نفسم را از دهان بیرون می‌دهم. دیگر بحث کردن فایده‌ای ندارد.
تاپ را از دستش می‌گیرم و با تردید می‌پوشمش. جنسش نرم است، ولی یقه‌اش واقعا بازتر از جیزی‌ست که راحت باشم. خط سینه‌ام بیشتر از حدی که بخواهم، معلوم شده.
می‌دانم مادرم همین را می‌خواهد؛ می‌خواهد از ظاهر، از زنانه‌بودن، از هر چیزی که بتواند حواس یک مرد را پرت کند استفاده کنم.
کفش‌های پاشنه‌کشیده مشکی را هم پا می‌کنم. ارتفاعشان باعث می‌شود ستون فقراتم صاف‌تر شود، شانه‌هایم عقب‌تر برود، و خودم را قدقد بلندتر و محکم‌تر ببینم.

نوشته رمان از کینه تا آغوش پارت ۳ اولین بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان وصله ناجور دل - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←