#پارت57
سه‌روز قبل…
” آیلا ”
تا حالا فکر نمیکردم که بعد از اولین رابطه، اینقدر درد داشته باشم. جوری که با خودم می‌گفتم:
« کاش این کارو نمیکردم!!»
هرچند کامران هم به‌شدت آروم باهام برخورد کرده بود و در طول شامگاه، نشون می‌داد که به فکر منم هست تا اذیت نشم و لذت ببرم!!
از صبحم که عین پروانه دورم می‌چرخید و مراقبم بود. انگار اون کامرانی که باعث وحشتم میشد، تو یه دنیای موازی دیگه‌ای زیستن میکرد!!
اصلا حوصله نداشتم از اتاقم برم بیرون، کامران هم به مامان و باباش گفته بود که یکم کسالت دارم و خودشم ناهار و شام رو باهام تو اتاق خورد.
البته پریا تو تایم‌های استراحت بین درسیش، میومد و باهم دیگه حرف می‌زدیم.
– میگم آیلا… الان من تو شرایط رسمی، تورو زن‌داداشم معرفی کنم یا خواهرشوهرم!؟
از ذوق بچگونه‌ای که داشت خنده‌م گحرکت کرد.
– چقدم زود برا من شوهر شوهر میکنه!!! دختر برو درست رو بخون…
قیافه‌ی حق به جانبِ مقلب آیهانی به خودش گراهی شد.
– سرنوشت رو نمیشه تغییر داد عزیزم!!
– الله اکبررر… اما عزیزم، من از اون خواهرشوهر های سلیطه میشما؛ گفته باشمممم!!
خودشو جلو کشید و گونه‌م رو بوسید.
– امکان نداره! همونطور که زن‌داداش بودنت، تو جهان یدونه‌ست، خواهرشوهر مهربونی هم میشی.
پریا همواره لبخند روی لبم می‌آورد، با زنگ خوردن آلارم گوشیش، از جا قد بلند شد.
– خب دیگه انگاری زنگ تفریح منم تموم شد… من برم!!
سر تکون دادم و قبل از اینکه از اتاق خارج بشه، صداش زدم:
– پری…
– جونم!؟
– موقع درس خوندن، فکرتو سمتای دیگه پرواز ندی‌ها درک کردی!؟ وگرنه هم تورو هم آیهان رو میکشم!!
باتبسمی که رو لب داشت، چشمکی زد و بیان کرد:
– نگاهمممم آبجی‌جونممم.
بدن درد زیادی داشتم، برای همین تا قبل اینکه کامران بیاد، قصد کردم یه دوش آب گرم بگیرم تا خستگی تنم از بین بره!!
توی رختکن حموم، مشغول لباس پوشیدن بودم که آوای کامران رو از تو اتاق شنیدم.
– متوجه شدم کجا رو میگی قربونت بشم، جایی نرو الان خودمو می‌رسونم.
با شک مزخرفی که تو قلبم افتاد، تند در حموم رو باز کردم و کامران رو موبایل به کف دست و دیدهای دلواپس، سرپا وسط اتاق متوجه شدم؛ انگار تازه رسیده بود، حتی لباس‌هاش رو هم عوض نکرده بود.
ناخودآگاه، اخمام تو هم راهی شد؛ اما با جمله‌ی بعدیش، گره ابرو‌هام باز شد.
– الو پارسا!؟… پارسا!؟… چی شدی پسر!؟ پارسا آوامو می‌شنوی!؟… لعنتیییی!!!
گوشی رو پایین آورد و با شتاب سمت در راهی شد. با ترسی که به دلم افتاده بود، سؤال کردم:
– کامران چی شدههه!؟
نرسیده به در، هراسون چرخید سمتم. کف دستی به موهاش کشید و نگران اظهار کرد:
– پا… پارسا زنگ زده بود!! انگاری زیاد مست کرده حالش خرابه… دارم میرم دنبالش.
قلبم هری ریخت و به تپش افتاد. قبل از اینکه از اتاق بیرون بره، مجدداً چرخید سمتم.
– آها راستی… بیا گوشیت رو!!
کف دستش رو سمتم دراز کرد. موبایلی که داشت باهاش حرف میزد؛ مال من بود!؟
تند و با ترس، به طرفش رفتم و گوشی رو ازش گحرکت کردم.
زیر لب، خدافظ تندی بیان کرد و حرکت کرد.
منم تو همون حالت، گوشی به کف دست و خیره به در، به زمین میخکوب شده بودم!!
بدجور قلبشوره‌ی حال بد پارسا رو داشتم…
فکر اینکه چرا به من زنگ‌زده بود هم، مغزم رو سوراخ میکرد…
حتی دلواپسی اینو داشتم که کامران عصبی بشه و فکر بد بکنه…
از لحظه‌ای که کامران حرکت کرده بود؛ طول و عرض اتاق رو بارها، با قدم‌هام متر کرده بودم!!
اما دلم، قصد آروم شدن نداشت؛ در اتاق رو یواش باز کردم و سرکی به بیرون کشیدم.
کل خونه غرق خواب بود، نوک پا به سمت اتاق پریا حرکت کردم و سعی کردم با کمترین صدایی، در اتاقش رو باز کنم.
پریا پشت به در قرار گرفته بود و ایرپاد به گوش، داشت فیلم آموزشی می‌دید.
نمیل داشتم تمرکزش رو به‌هم بریزم و آروم عقب‌گرد کردم و درو بستم.
از پله‌ها پایین رفتم و تو پذیرایی منتظر قرار گرفتم؛ دیدهم به در بود و ناخونام زیر دندونم!!
بعد از حدوداً یک ساعت، صدای باز شدن در حیاط و موتور ماشین رو متوجه شدم.
به‌سرعت از جا قد بلند شدم و خودمو به پنجره‌ای که روبه حیاط باز میشد؛ رسوندم.
کامران در سمت شاگرد و باز کرد؛ دست بدون حس پارسا رو دور گردنش انداخت و بیرون کشیدش.
سمت در حیاط رفتم و بازش کردم. اکبر آقا هم به کمک کامران اومد و اونطرف پارسا رو گحرکت کرد.
زانوهای سست پارسا خم شده بود؛ گردنشم روی سینه‌اش افتاده بود و صورتش مشاهده کرده نمیشد!!
ولی باز با این‌حال، ده سانتی از کامران بلند‌تر بود!!
خدایا! این چه فکرایه که تو این شرایط به ذهنم میاد آخه!!؟
کامران و اکبرآقا به زحمت، پارسا رو از پله‌ها بالا بردن و به اتاقش رسوندن.
اکبرآقا به خونه‌ی نگهبانی برگشت و منم همونجا بیرون از اتاق، منتظر کامران موندم.
بعد از یه ربع-بیست دقیقه، کامران بیرون اومد و آروم در اتاقش رو بست.
– حالش چطوره!؟
نفسش رو عصبی بیرون داد.
– پسره‌ی احمق راهی شده پارتی تا خرخره خورده؛ خوبه خودشم میدونه‌ها جنبه‌ی مستی نداره… الانم خوابید، تا فردا صبح حالش جا میاد!
سر تکون دادم و به سمت اتاقمون برگشتیم؛ هرچند نگاهم روی در بسته‌ی اتاقش ثابت مونده بود.
کامران کلافه خودش رو روی تخت پرت کرد و کف دستاش رو روی صورتش گذاشت.
بعد از چند ثانیه، کشیده شد و قرار گرفت؛ ساعدش روی زانوهاش گذاشت و سرش رو پایین انداخت.
– آیلا…
– بله!؟
– میای یکم کولم رو ماساژ بدی!؟
سر تکون دادم و دو زانو، پشتش روی تخت، جا گراهی شدم.
قبلا بهم گفته بود که وقتی کلافه میشه، اعصاب پشت گردن و کتفش، تیر میکشه!!
همینطور که داشتم ماساژش میدادم، با صوتی عصبی اما آرومی اضافه کرد:
– بیچاره اونقد حالش بد بود، اامان شماره‌ای که تو لیست مخاطبینش به چشمش خورده رو گراهی شده… حالا باز خوبه اسم تو با اِی شروع میشه؛ وگرنه معلوم نبود شماره‌ی کی رو می‌گحرکت کرد!!
زیر لب آره‌ای بیان کردم و بدون حرف دیگه‌ای، مشغول ماساژ دادنش شدم!!
معلوم بود دیگه، قصد دیگه‌ای از گحرکت کردن شماره‌ی من نداشته که…
نصف شامگاه بود و من اصلا خوابم نمی‌برد!!
ذهنم درگیر پارسا بود؛ با اون وضعیت شکسته‌ای که من ازش دیدم؛ حالش واقعا دلواپس کننده بود… البته شایدم قلب من زیاده‌روی میکرد.
دیگه نتونستم طاقت بیارم؛ کف دست کامران رو از روی کمرم برداشتم و پاهام ناخودآگاه، از تخت پایین افتاد و روی زمین نشست.
همین که خواستم بلند شم؛ صوتی خسته و خواب‌آلود کامران، توی سکوت اتاق پیچید:
– کجا!؟ چیزی شده!؟
گردنم رو سمتش چرخوندم و آروم لب زدم:
– نه طوری نیست، فقط میرم آب بخورم.
غلتی سر جاش زد و من پلک نیمه‌بازش رو زیر نور آباژور دیدم:
– می‌خوای من برم بیارم برات!؟
لبخندی زدم و کف دستم رو روی کف دستش گذاشتم.
– نه عزیزم، تو بخواب… خودم میرم!!
– باشه، فقط زود بیا… به بوی تنت اعتیاد پیدا کردم.
سر تکون دادم و بلند شدم. از اتاق بیرون زدم و تا دم پله‌ها رفتم؛ اما پاهام ناخودآگاه متوقف شدن و همین که به خودم اومدم، متوجه شدم که جلوی در بسته‌ی اتاق پارسا وایسادم و کف دستمم روی کف دستگیره، قفل شده!!
دلم پرشتاب می‌کوبید و نفسی از ریه‌هام خارج نمیشد!!
دلواپس حال وخیمش بودم؛ اما… نباید داخل اتاقش میشدم نه!؟
درسته قصد من فقط یه‌لحظه دیدنش و رفع نگرانیم بود؛ ولی نمیتونست اشتباه بودن کارم رو توجیه کنه!!
نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو بستم؛ آروم چرخیدم و قبل از اینکه نظرم عوض بشه، سریع از پله‌ها پایین حرکت کردم و خودم رو به آشپزخونه رسوندم.
بعد از اینکه پارچ توی یخچال رو یک‌نفس سر کشیدم، به طبقه‌ی بالا برگشتم و بدون نگاه کردن به انتهای مسیر‌رو، تند به اتاق خودمون برگشتم.
سر میز صبحونه، جمشیدخان سراغ پارسا رو گرفت و کامران قبل از همه جواب داد:
– شامگاه راهی شده بود به مهمونی دوستش، لابد هنوز خسته‌س و خوابیده!!
بعد از صبحونه و حرکت کردن بقیه، ازش جویا شدم:
– بعد دیشامگاه، بهش سر زدی!؟
– آره…
– حالش چطوره!؟
– آروم خوابیده بود، منم دیگه بیدارش نکردم… باز الان دوباره یه سری میزنم!!
باهم دیگه به اتاقش رفتیم؛ کامران کنار روی لبه‌ی تختش جای گرفت و کف دستش رو روی بازوی پارسا گذاشت.
– پارسا!؟ داداشی!؟… بیدار نمیشی!؟
آوایی ازش در نیومد!!
– پارسا!؟…
کامران کف دستش رو روی پیشونیش گذاشت و به‌یک‌باره سراسیمه، از جاش بلند شد و خودش رو نزدیکتر کشید. لحن هراسونش، من رو هم مضطرب کرد.
– پارسا داداشی!؟…
– چیشده!؟
– داره تو تب می‌سوزه!!
چندتا سیلی آروم روی صورتش زد و تند سریع تکونش داد.
– پارسا!؟ بیدار شو… چرا تکون نمی‌خوری!؟ پارساااااا…
دستش رو روی شاه‌رگش گذاشت و بعد از کمی مکث، نفس آسوده‌ای کشید.
– هنوز نبضش میزنه…
به‌سرعت سمتم چرخید.
– آیلا، آب بیار… زود باششششش!!!
با شتاب، لیوان روی پاتختی رو برداشتم و سمت سرویس بهداشتی دویدم و با لیوان پر آب برگشتم.
کامران لیوان رو گرفت و چند قطره آب روی صورتش پاشید و بار دیگر تکونش داد.
– یاخدااااا… پارساااااا!؟ چت شده تو!؟…. آیلا زنگ بزن آمبولانس!!
با دستپاچگی سمت در رفتم تا موبایلمو از توی اتاقم بردارم.
– نه ول کن، آمبولانس لفتش میده… برو اکبر آقا رو صدا کن، خودم می‌برمش!!!
سر تکون دادم و با عجله، پله‌ها رو دوتا یکی، پایین راهی شدم.
صدام تو گلو گیر کرده بود؛ ولی سعی کردم فریاد بکشم:
– اکبر آقااااااا…. اکبرآقا کجایییی!؟
منیرخانوم از آشپزخونه، ناهیدخانوم از پذیرایی و اکبر آقا از حیاط، تند خودشون رو بهم رسوندن.
ناهیدخانوم با قلبواپسی و اخم سؤال کرد:
– چی شده!؟ چرا حوار می‌کشی!؟
با گریه‌ای که دست خودم نبود و با صوتی لرزون اضافه کردم:
– پـ… پارسا حالش بد شده، به هوش نمیاد… اکبر آقا تند برو بالاااااا کمک کامران…
ناهاید خانوم، دو کف دستی به سرش کوبید و همگی، یا ابلفض گویان، سمت پهلوها دویدن.
هممون توی راه‌روی بیمارستان، دلواپس و سرپا بودیم و منتظر دکتر بخش!!!
بعد از چند دقیقه، دکتر از اتاق بیرون اومد و همگی سمتش هجوم بردیم.
کامران جلوتر از ما وایساده بود.
– دکتر چی شده، حال برادرم چجوریه!؟
دکتر سری به نشونه‌ی تاسف تکون داد و عینکش رو از دیدهش برداشت.
– برادرتون چقدر الکل مصرف کرده!؟
کامران چهره‌ی نمیدونم طوری به خودش گرفت و گفت:
– دیشب مست از پارتی دوستش آوردمش، فک کنم نهایتش یکی دو بطری!!!
دکتر لبخند ناباوری زد و نگاهاش رو گرد کرد.
– یکی دو بطری!؟ آقای محترم، برادرتون کم کم، ده-پونزده تا بطری الکل رو ریخته تو شکمش…
همگی حیرت زده نگاهش کردیم. دکتر ادامه داد:
– معده‌ش نتونسته این حجم از الکل رو هضم کنه؛ کبد و کلیه‌هاش هم نتونستن مقدار زیاد الکل رو دفع کنن، کربوهیدرات‌های کبدش همه تحلیل راهی شدن و هیچ قند و اکسیژنی به مغزش نرسیده…
کف دستم رو جلوی دهنم گذاشتم و قطره‌های اشک، یکی پس از دیگری، صورتم رو خیس می‌کردن!!
صوتی کامران لرزید.
– اَ… الان… تو چه وضعیتیه!؟
دکتر سرش رو پایین انداخت و لحن صداش دلگیر شد:
– متاسفانه، سیستم دفاعی مغزش خاموش شده و برادرتون…
نگاهش رو به چشمای کامران دوخ و ادامه داد:
– الان تو حالت اغما قرار دارن.
کامران چشماش رو بست؛ دستش رو روی سرش گذاشت و به دیوار تکیه داد!!
پاهای پریا تعاقلبشون رو از کف دست دادن و پریا، زانو زده، روی زمین افتاد.
منم که تو شوک عجیبی، همونجا خشکم زده بود دلم انگار، هیچ ضربانی نداشت.
ناهیدخانوم که وضعیت مارو مشاهده کرد، رنگش مثل گچ سفید شد و روبه کرد و دکتر پرسید:
– حالت اغما!؟
دکتر سری تکون داد و آروم لب زد:
– یعنی الان، تو کماست!!!
ناهید خانوم جیغ خفه‌ای کشید و از حال راهی شد!!
فقط تونستم پلاکام رو روی هم بذارم و اسم خدا رو زمزمه کنم:
– خدایا…
نوشته رمان عشق و اجبار. پارت57 ( فصل‌دوم ) اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن