#پارت14
با شنیدنِ صدام، کف دستشو برداشت و سرشو قد بلند کرد؛ اشک تو نگاهاش حلقه بسته بود. کف دستشو آورد جلو و منو تو آغوشش کشید. سرم افتاد رو سینهاش. منم دستمو پشت کمرش بردم و بغلش کردم.
رو موهامو بوسید و بعد صورتشو به سرم تکیه داد. با صدای لرزونی که هر پسری قایم میکنه تا غرورش شکسته نشه؛ اضافه کرد:
– ببخشید آبجی… ببخشید که داداشت اونقدی غیرت و جرعت نداره که تو رویِ همچین آشغالهایی وایسه. منو ببخش دورت بگردم.
خیسیِ اشکی که رو موهام میافتاد رو حس میکردم. منم گریهام گحرکت کرده بود؛ اما خودمو نگه داشته بودم تا بیشتر از این داداشم شرمنده نشه.
– عیب نداره داداشم. من حالم خوبه. چیزی نشد که!! اون عوضی هم یه زری زد دیگه؛ تقصیر تو نیست که.
– ببخشید آیلا… به روح مولین و بابا، به جونِ خودت؛ برات جبران میکنم.
من داداشمو بهشدت دلبسته شدم. هیچوقت به این فکر نکرده بودم که واسم کم میذاره یا در کنارش اذیت میشم. همین بودن و حمایت کردنهاش، تبسم رو لبم مینشوند و حسِ امنیت بهم میداد.
بوسهای رو سینهاش زدم و گفتم:
– میدونم قربونت بشم. تو تا الانشم هیچی واسم کم نذاشتی. بودنت برام یه جهانست.
آیهان هیچی ناضافه کرد و فقط سرمو بوسید. بعد برای اینکه این جو رو عوض کنم، ازش جدا شدم و به ساعتِ روی طاقچه خیره شدم.
– خب دیگه، باید کمکم حاضر شیم. الاناست که آقای مهدوی برسه.
گونهاش رو بوسیدم و قد بلند شدم. راهی شدم سمتِ سرویس که دست و صورتم رو بشورم. بعد یه دستی به سر و رویِ خونه کشیدم و مرتبش کردم. مانتوم رو پوشیدم و سویشرتِ آیهان رو هم با تمامِ مقاومتها برای نپوشیدن، تنش کردم.
– آیلا تو اینو بپوشش، من سردم نیست.
– نه، من مانتو دارم دیگه، همین خوبه. تو با تیشرت سردت میشه. بدنت هم ضعیفه، سرما میخوری بدتر میشی.
بعد از چند دقیقه، درِ خونمون زده شد. پشتبندش هم آوایِ آقای مهدوی اومد.
– آیلا جان، دخترم، مهدویام.
در رو باز کردم و داخل شد.
– سلام آقای مهدوی.
– سلام دخترم.
بعد یه نگاهی بهم انداخت و با تعجب سؤال کرد:
– مشکلی پیش اومده؟!
– نه، چطور مگه؟!
– دیدهات قرمزه.
– نه، هیچی نیست؛ لابد از خستگیه.
نمیدونم قانع شد یا نه، ولی سری تکون داد و باهم به سمت خونه رفتیم. آیهان هم با مشاهده کردنِ آقای مهدوی سلام کرد.
– سلام آیهان جان، چطوری پسر؟!
– ممنون، خوبم.
آقای مهدوی مکثی کرد و ادامه داد:
– اما شما دو تا خواهر برادر یه چیزیتون شدهها! جفتتون نگاهاتون پف کرده و قرمزه. انگاری اشک ریختین، نه؟!
آیهان کف دستی به چشماش کشید و اظهار کرد:
– نه آقای مهدوی، مشکل خاصی نیست. همینجوری داشتیم با هم حرف میزدیم؛ یکم رشتهکلام از کف دستمون در راهی شد و باعث شد که یه ذره ناراحت شیم. چیزِ مهمی نیست.
درست نبود که تمام اتفاقات و مشکلاتمون رو به همه بگیم؛ مخصوصاً جلوی کسی که اینهمه بهمون لطف داشته. زشت بود اگه بیشتر از این دلواپسش میکردیم.
آقای مهدوی هم دیگه چیزی نگفت. با کمکش آیهان رو قد بلند کردیم.
ایشون طرفِ راستش وایساده بود و دستِ آیهان رو انداخته بود دورِ گردنش، منم طرفِ چپش بودم و آروم از بازویِ دستِ شکستهاش گرفته بودم.
آیهان رو سوارِ ماشین کردیم. برگشتم و خرتوپرتهایی رو هم که قرار بود با خودمون ببریم، برداشتم. درِ خونه رو قفل کردم و به راه افتادیم.
سرِ مسیرمون اول حرکت کردیم دمِ خونه جعفر آقا که کلید خونه رو تحویل بدیم. بعد از خداحافظی با جعفر آقا و زهرا خانوم و دعایِ خیرشون، حرکت کردیم سمتِ تامادی.
رسیدیم تامادی؛ چراکه به خاطرِ بزرگیِ انبار و اینکه اتاق هم انتهای سالن قرار داشت، سخت میشد آیهان رو پیاده تا اونجا ببریم، آقای مهدوی با ماشین وارد انبار شد و تا دمِ درِ اتاق نگهبانی حرکت کرد.
تا حالا وارد این اتاق نشده بودم و برای اامان بار بود که داخلشو میدیدم. سه برابر بزرگتر از خونهای بود که اجاره کرده بودیم! همه امکاناتِ یه واحدِ کامل رو هم داشت.
از در که وارد میشدی، یه نشیمنِ نسبتاً بزرگ، جلو روت بود که با دو فرش ماشینیِ سفیدرنگ، مبلهای راحتیِ سیاه و سفید و یه تیویِ بزرگ دکور شده بود. یه آشپزخونهی نقلی هم انتهای پذیرایی بود که با کابینتهای کرمرنگ، یخچالِ کوچولویِ مشکی و اجاقگازِ رومیزی، بهشدت گوگولی و قشنگ مشاهده کرده میشد. دو تا هم در داشت که یکیش سرویس بهداشتی و حموم بود؛ اونیکی هم اتاقخواب که وسیله داخلش، فقط یه تختِ دونفره بود.
برایِ ما که چند ماه تو یه خونهی نَمزده حیات میکردیم، اینجا حکمِ یه هتلِ پنجستاره رو داشت.
آقای مهدوی یکی از کاناپهها رو که تختشو بودن باز کرد و آیهان رو به سمتش بردیم. بعد حرکت کرد بیرون و با یه عصایِ زیر بغل برگشت.
– بیا آیهان جان، این عصا هم اینجا باشه که چند روزگار دیگه که تونستی یواش یواش مسیر بری، ازش استفاده کنی.
– واقعاً ازتون بهشدت ممنونیم. نمیدونیم با چه زبونی تشکر کنیم.
– این چه حرفیه پسرم، بههرحال بنیآدم اعضایِ یکدیگرند. باید تو شرایطِ سخت کمکحالِ هم باشیم دیگه، نه!؟ شما هم اگه جایِ من بودید، همین کار رو میکردین. راستی موتور رو هم دادم مکانیکی؛ تا فردا درست میشه.
سری تکون دادیم و اضافه کردم:
– بسیار ممنونیم.
– خواهش میکنم. خب دیگه، من میرم؛ شما هم راحت باشین و استراحت کنین. آیلا دخترم، شب هم ساعت ۱۲ تامادی بسته میشه و میتونی به کارت برسی. مراقبِ خودتون باشید. خداحافظ.
– بله، حتماً. خدانگهدار.
…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن