#پارت35
” آیلا ”
– سلام عزیزم. خوبی؟
در ماشین رو بستم و به طرفش برگشتم.
– سلام مرسی. تو خوبی؟
– کنار تو، صدرصد.
بعد از تموم شدن جملهاش، بلافاصله خم شد و روی گونهام رو بوسید. ضربان دلم بالا رفت. هنوز به این کاراش عادت نکرده بودم. همون فعلا فقط میتونستم؛ عزیزم اضافه کردنهاش رو هضم کنم.
سعی کردم واکنشی نشون ندم و ندید بدید بازی در نیارم.
نگاهی به پاکت تو کف دستم انداخت.
– اینا چیه!؟
پاکت رو گرفتم سمتش و گفتم:
– آها… اینا رو شستم و آوردم.
یه تای ابروش رو بالا آورد و سوالی نگاهم کرد.
– خب همون لباساییه که از شمال برگشتنی پوشیده بودم.
– آها لباسای خواهرم!؟ فهمیدم… نگه میداشتی دیگه.
– دیگه آوردمشون. ممکنه بفهمه و غمگین شه.
– نه بابا. مثل خودت مهربونه.
– دیگه به هر حال.
سرشو تکون داد. پاکتو گرفت و روی صنقلبی عقب گذاشت.
– خب بریم!؟
– بریم.
کامران به مناسبت بلهای که داده بودم؛ پیشنهاد داد که دوتایی، شام رو بریم بیرون. منم خب… قبول کردم.
اکثرا حین رانندگی ساکت بود؛ چرخیدم سمتش. امروزگار نیمرخ صورتش چقد مردونهتر و دلرباتر به نظر میرسید!!
– میگم راستی…
– جونم!؟
– خانوادهت میدونن!؟
– چی رو!؟
– خب جریان… منظورم اینه که دربارهی من، گفتی بهشون!؟
– اوممم دربارهی تووو… فعلا نه.
– یعنی هیچی نمیدونن!؟
نُچی کرد و به رانندگیش ادامه داد. سرمو پایین انداختم و با ناخنام ور راهی شدم.
یهو کف دست داغش نشست رو کف دستام. البته شایدم من حس میکردم که داغه!!!
– نکن اینجوری. ناخنات خراب میشه… غمگین شدی!؟
دستمو محکم فشرد و نگاهم کرد.
– نه خوبم.
– از اینکه اظهار کردم هنوز به خونوادهم چیزی نبیان کردم، حرکت کردی تو خودت.
سرمو بلند کردم و دیده دوختم به چشماش.
– میگم یعنی… اگه قبولم نکنن چی!؟
به چراغ قرمز که رسیدیم؛ ماشین رو نگه داشت و کامل چرخید سمتم. انگشت شستش رو روی گونهم کشید و طرهای از موهام که رو پیشونیم افتاده بود رو پشت گوشم برد.
– چرا قبولت نکنن!؟ عروس به این قشنگی…
بعد از کمی مکث، لپمرو کشید و با خنده ادامه داد:
– چقدم سرخ شدن بهت میاد.
خجالت زده سر پایین انداختم و تبسم زدم. حس میکردم که یواش یواش، حرفاش به قلبم میشینه.
– میگم یعنی… آخه چون پدر و مادر ندارم؛ شاید…
انگشت اشارهاش رو گذاشت روی لبم.
– هیششش، بیا حالمون رو تو این شامگاه خاص، خراب نکنیم؛ باشه؟… بعدشم مگه کف دست خودشونه قبول نکنن!؟ مهم منم که پسنمتوجه شدم.
نگاهکی زد و کف دستشو برداشت.
– به هرحال هرچی باشه خونوادتن دیگه نظرشون مهمه. مثلا اگه آیهان، با این رابطه مخالفت میکرد؛ من عمرا جواب مثبت میدادم.
نگاهاش خندید؛ اما یه اخم ساختگی کرد و بیان کرد:
– آیهان غلط میکرد… مگه من میذاشتم!؟
منم مثل خودش یه چینی به ابروهام انداختم و اضافه کردم:
– عههه… راجب داداشم درست صحبت کناااا…
انگاری جفتمونم مقاومت میکردیم که نخندیم.
– اگه درست صحبت نکنم؛ چی میشه مثلا!؟
کف دست به سینه شدم و اخمو نگاهش کردم.
– اونوقت با من طرفی…
کامران هم، عین حرکات منو تقلید کرد.
– عههه اینجوریاااس!؟ … من که خیـــــلی قلبم میخواد طرف بشم.
خندیدم. اونم لبخند زد.
– نه خوشم اومد. یکی دو جلسه دیگه هم همینجوری ادامه بدیم، دیگه یخت کامل باز میشه.
راست میاظهار کرد؛ انگاری برگشته بودم به شخصیت واقعی خودم. یه طرف لبمو گزیدم و نگاش کردم.
رنگ نگاهاش تغییر کرد و من، کامل متوجه این تغییر شدم. دستشو آروم سمت لبم آورد و از زیر دندونهام، بیرون کشید. نگاه من رو چشمهای اون بود و نگاه اون رو لبهای من!
نمیدونم چرا یهو دمای ماشین عوض شد! چقدر گرمم شده بود!
چشماش همچنان رو لبهام ثابت بود و با انگشت شستش، نوازش میکرد. حس میکردم که صورتش داره نزدیکتر میشه…عجیب بود که منم بی حرکت موند بودم!!
دیدهای منم ناخودآگاه، رو لبهاش سُر خورد. انگار، هردومون هم از این جهان، فاصله گرفته بودیم.
هر لحظه، گرمی نفسهاش رو بیشتر حس میکردم. نزدیکتر از هر زمان دیگهای بودیم. کف دستش روی استخوان فکم نشست و سرش یه کمی، خم شد.
با برخور بینیهایمان، صدای بوق ماشین ها قد بلند شد. چراغ سبز شده بود!
سریع به خودمون اومدیم و از هم فاصله گرفتیم. بقیهی مسیر تا رسیدن به مقصد در خاموشی گذشت. وای که اگه سارا و آیهان میفهمیدم چه اتفاقی افتاده؛ یه ماه فقط سر به سرم میذاشتن.
کامران جلوی یک پاساژ خیلی بزرگ نگه داشت. نذاشت درو باز کنم. خودش سریع پیاده شد و در سمت منم باز کرد. پیاده شدم و کنارش وایسادم. بازوش رو بهم نزدیک کرد و با لبخند بیان کرد:
– افتخار میدین!؟
آروم به سمتش راهی شدم و کف دستمو از حلقهی بازوش، رد کردم. کامران به سمت پاساژ حرکت کرد و منم دوشا دوشش، قدم برداشتم.
– میریم اینجا!؟
– آره. طبقهی بالاش یه کافه رستوران خیلی دنج هست؛ میخوام ببرمت اونجا… قبلشم یه گشتی تو پاساژ میزنیم.
سر تکون دادم و باهم وارد شدیم. پاساژ بهشدت شیک و خوشگلی بود. خیلی وقت بود که پامو تو همچین جایی نذاشته بودم.
همینطوری که داشتیم مغازهها رو نگاه میکردیم؛ پاهام جلوی یک مغازهی لباسفروشی متوقف شد. یکی از پیرهنهای تن مانکن، نگاهم رو گرفته بود.
کامران هم همراه من توقف کرد و دیده به ویترین دوخت.
– اون مشکیه خیلی دلنشینه.
نگاهش کردم، انگاری سلیقههامونم شبیه بود.
– آره، منم داشتم همونو نگاه میکردم.
کف دستمو کشید و باهم راهی شدیم داخل مغازه.
– سلام خسته نباشید. یدونه از اون پیرهن مشکیه، برای خانومم میمیل داشتم… آره همون قد بلنده.
با متوجه شدن کلمهی « خانومم » با لحن و صوتی کامران، یجوری شدم.آخه اینجور چیزا برام عجیب بود.
فروشنده لباس رو داد کف دستم.
– بفرمایید، اتاق پرو از این طرفه.
یه نگاه به کامران انداختم؛ با سر اشاره کرد که برم و لباس رو بپوشم.
توی آیینه، نگاهی به خودم انداختم. از تن خوریش خیلی خوشم اومده بود. یه ماکسیِ ماکارونِ مشکی بود که پارچهش یه جنس مخملی بسیار نازک و نرمی داشت.
پشتش تقریبا تا کمرم و بالای باسنم، برش هلالی داشت و باز بود. بغلهاش هم چینخوردگی داشت که فرم جلوی پیرهن رو زیبا نشون میداد.
دامنش هم از یکم بالای زانوی پای راستم، چاک داشت. در کل لباس ساده، اما بسیار زیبای بود. لااقل من که خیلی به زرق و برق علاقه نداشتم؛ از سادگیش، خوشم اومد.
روی پنجههای پام وایسادم و یه بار دیگه بهخودم خیره شدم. در همین حین، در اتاق پرو باز شد و من قامت کامران رو از توی آیینه دیدم.
تند برگشتم طرفش و کف دستامو روی سینهام گذاشتم.
– آدم اول در میزنه.
یه قدم به سمتم برداشت و منم یه قدم عقب رفتم. اومد داخل و درو بست.
لبخند خیلی خواستنیی زد.
– جلو رو پوشوندی؛ ولی کمرت رو دارم از آیینه میبینم.
سریع چرخیدم سمت آیینه.صوتی خندهاش کشیده شد.
– مرسی، الان از نزدیک، بهتر میبینم.
واقعا کف دستپاچه شده بودم. دستاش نشست روی بازوهای برهنهام و آروم پایین کشید.
– مضطرب نباش عزیزم. لازم نیست جلوی من استرس بکشی.
از تو آیینه نگاهم میکرد. دستاش تا مچ دستام سر خورد و بعد، همونطور که محکم گرفته بودتشون، از پشت بغلم کرد.
سرشو روی شونهام خم کرد و لا به لای موهام، نفس عمیقی کشید. صدای تپش دل جفتمون رو هم به وضوح میمتوجه شدم.
مجدداً از آیینه نگاهم کرد.
– میتونی همیشه بهم اعتماد کنی… در ضمن، این لباس خیلی بهت میاد.
لب های داغش رو کنار نرمهی گوشم گذاشت و بوسید. تو همون حالت خشکم زده بود. خودشو ازم جدا کرد و عقب راهی شد.
– بیرون منتظرتم.
بعد رفتنش، من موندم و حسهایی که تازه تجربهشون میکردم…
لباسام رو عوض کردم و منم بیرون اومدم.
– خب… خودتم خوشت اومد عزیزم!؟
– آره، ولی…
– منم خیلی خوشم اومد… خب بدش به من، حساب کنم. جناب، همینو بر میداریم.
اجازهی حرف زدن بهم نداد و لباس رو ازم گحرکت کرد. خریدیمش و از مغازه بیرون اومدیم.
– کف دستت درد نکنه.
– قابلت رو نداشت.
بار دیگر کف دستم رو گراهی شد و به سمت مغازهی دیگهای راهی شدیم. مغازهی کیف و کفش فروشی.
– ببین کدومو میپسندی؟
– واقعا مرسی، اما…
– اما نداره. بیا تند ریکی رو انتخاب کنیم؛ که من بدجور گرسنمه ها.
بعد از کلی اصرار، وارد مغازه شدیم. کامران کفش پاشنه کشیده مشکی بندداری رو نشونم داد.
– اینیکی چطوره!؟
– آرههه خیلی زیباه!!!
به سمت فروشنده چرخید و بیان کرد:
– بیزحمت از این مقلب، سایز سیوهشتش رو بدید.
با دیدهان تا حدقه باز نگاهش کردم.
– سایز پام رو از کجا میدونی!!؟
خندید و نگاهکی زد.
– من همینقدر دقیق و نکتهسنجم، میدونی که!!
با حیرت سر تکون دادم. فروشنده کفش رو آورد و من روی صنقلبی جلوی آیینه قرار گرفتم. همین که میل داشتم خم بشم و کفشهام رو دربیارم؛ کامران جلوی پام قرار گرفت و خودش مشغول در آوردن کفشهام شد.
– آیلا، پاهات خیلی ظریفن.
تبسم زدم.
– مرسی.
پاهای شلوار بگم رو تا ساق، تا زد و کفشهای مجلسی رو با احتیاط پام کرد و بندشون رو بست. دستمو گرفت و کمکم کرد تا قد بلند شم.
– راحته!؟
– آره.
– به نظر من که بهشدت بهت میاد. اگه خودتم دوسشون داری، بگو بگیریم!؟
آروم لب زدم:
– آره دلنشینه.
بار دیگر قرار گرفتم و کامران کفشای جدید رو در آورد و کتونی های خودم رو پام کرد.
یه کیف کوچولوی مشکی، با بند زنجیری طلایی هم، به سلیقهی کامران خریدیم.
با پاکتهای خرید، وارد رستوران پاساژ شدیم. یه گوشهی دنج رو انتخاب کردیم و قرار گرفتیم.
بعد از دادن سفارش، کامران یه آرنجش رو روی میز و کف دستش رو هم زیرچونهاش گذاشت. خیره شد تو چشمام.
– چرا… اینجوری نگام میکنی!؟
– قلبم میخواد. مشکلیه!؟
– آخه معذب میشم اینجوری.
– نه دیگه قرار شد پیش من معذب بودن رو بذاری کنار.
– سعیمو میکنم.
بعد از مکث کوتاهی،اظهار کرد:
– میگم آیلا…
– بله!؟
نه دیگه، مثل من بگو جونم!!
بار دیگر گرمم شد. به سختی لب زدم:
– جو…جونم!؟
تبسمی از سر رضایت زد و ادامه داد:
– میگم، تو هم دوستم داری!؟
– آ…آره.
– میدونستی، معنی دلبسته شدن و عاشق بودن فرق میکنه!؟
– اوهوم.
– میدونم تو هنوز عاشقم نشدی… ولی مضطرب نباش، قول میدم عاشقت کنم…
جلوی تولیدی نگه داشت. کف دستمو گرفت و طبق عادت، روی انگشتهام رو بوسید.
– امیدوارم، همونطور که امشب، به من خوشگذشته، به تو هم خوشگذشته باشه.
– کف دستت درد نکنه، به منم خوشگذشت. بابت خریدها هم ممنون. زحمت کشیدی.
– خواهش میکنم…مراقب خودت باش عزیزم. فعلا، خدافظ.
سعی میکردم، همونطور که اونم میاضافه کرد، خودمو با این شرایط وفق بدم و دوستداشتن کامران رو بپذیرم.
بعد از اینکه تردید رو کنار گذاشتم؛ خم شدم و گونهش رو بوسیدم.
انگار انتظارش رو نداشت. با دیدهان مبهوت، نگاهم میکرد.
– توام همینطور. خدافظ
از ماشین پیاده شدم. به دم در تولیدی که رسیدم برگشتم سمتش. از پنجرهی باز ماشین میمتوجه شدمش. تو همون حالت مونده بود.
آروم صداش کردم.
– کامران… کامران…
به خودش اومد و نگاهم کرد. با تبسم بیان کردم:
– برو دیگه.
– آها، آره، راس میگی… پس فعلا.
کف دستی تکون داد و دور شد. به ستارههای آسمون نگاه کردم.
–خدایا… انگار که راستی راستی، تقدیر من کامران بود!!
تبسمی زدم. کلیدو تو قفل چرخوندم و وارد تامادی شدم.
نوشته رمان محبت و اجبار. پارت35 اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن