#پارت44
پارسا در اتاقش رو برام باز کرد. خودش کنار توقف کرد و تعارف کرد:
– بفرما.
وارد شدم و خودش هم پشت سرم اومد تو. دکوراسیون اتاقش خفن و هنری بود.
دیوار بالای تختش رو با صفحههای گرولیفون و پوسترهای کوچولو از خوانندههای خارجی و برگهای سبز مصنوعی، تزئین کرده بود.
کنار میز کامپیوترش هم یه سهپایه بود و چندتا بوم خالی و وسایل رنگ.
کنار آینهی قدی هم که یه گوشهی اتاقش بود، یه گیتار مشکی طرحدار تکیه داده بود.
همین که چرخیدم دیوار پشت سرم رو هم ببینم، کف دست پارسا قرار گرفت روی شونهام.
– یه لحظه برنگرد!!
مغزم درگیر این نبود که چرا این حرف رو زد، زیرا فعلاً داشت حسِ گرمایِ باقیمونده روی شونهام رو هضم میکرد…
– خب حالا میتونی برگردی.
سرم رو به طرفین تکون دادم تا افکار مزاحم، راحتم بذارن!! چرخیدم و هممدت با متوجه شدن دیوار پر از تابلوهای نقاشی، ذهنم از هر فکر اضافهای تهی شد.
– واووو… اینا چقدر خوشگلن!!
– لطف داری.
یکی یکی روی نقاشیها مکث کردم و از نظر گذروندمشون؛ وسط دیوار، جای خالی یک تابلو، به چشم میخورد.
سر گردوندم سمت پارسا، که دیدم تابلویی رو به پشت، توی کف دستش گراهی شده.
– این جای خالی، مال همینیه که دستته.
– آره… راستش این یه طرح شخصیه.
– یعنی نشون نمیدی!؟
– شرمنده.
– باشه، عب نداره.
بعد حرکت کرد سمت کمدش و تابلوی رو داخلش گذاشت و برگشت پیشم.
همینطور که داشتم نقاشیها رو نگاه میکردم، با خنده گفتم:
– این روحیهی هنری، اصلاً با بوکس همخونی نداره.
اونم تبسمی زد و سرش رو خاروند.
– آره همه میگن… راستش و بخوای همینطورم هست…
صنقلبی کامپیوترش رو جلو کشید و تعارف کرد که بشینم، خودش هم روی تخت جای گرفت و ادامه داد:
– من ورزش رو بهخاطر همین روحیهی سوسولی که داشتم، شروع کردم. همیشه از بچگی، وقتی با یکی دعوام میشد، اصلاً نمیتونستم از پس خودم بربیام؛ همواره داداشم به دادم میرسید. خب کامران روحیهی خشنتری داشت، واسه همینم وقتی مشاهده کرد اگه اینطوری ولم کنه، آبی ازم گرم نمیشه، منو هم با خودش برد باشگاه… هرچند درسته الانم بوکس و کاراته رو خیلی حرفهای کار میکنم، اما بازم زیاد اهل جنگ و دعوا نیستم.
– جالبه، اامان باره که میبینم یه پسری اینقدر راحت، خودش رو سوسول معرفی میکنه.
سر تکون داد و لبخند زد.
– به هر حال، از واقعیت که نمیشه فرار کرد.
– شخصیت عجیبی داری!!
– عجیب خوب یا بد!؟
– خوب و بدش رو نمیدونم، اما… من یکی که دوسش دارم.
مجدداً یه حرف نسنجیدهی دیگه و مجدداً محو شدن توی نگاهای هم!!
اینکه اینقدر باهاش راحت بودم و بدون استرس حرف میزدم، برام عجیب بود. جوری باهاش گرم میگراهی شدم که انگار سالهاست؛ میشناسمش…
قبل از اینکه کامل غرق نگاهش بشم، سریع صورتم رو ازش گرفتم.
– اتاق قشنگی داری… عاشق طرح میز کامپیوترت شدم.
– کار خودمه.
– واقعا!؟ بهشدت خفنه.
– آره، طرح گیتارمم خودم کشیدم.
– عالیه.
نگاهم که به بومهای گوشهی دیوار افتاد، اظهار کردم:
– میگم راستی… میشه چهرهی منم بکشی!؟
– اگه تو بخوای، آره چرا که نه!!
– کاری که نداری!؟
– نه وقتم خالیه؛ الان میخوای بکشم!؟
– نمیشه!؟
– نه نه… میشه.
کشیده شد و سمت سهپایهی نقاشی حرکت کرد.
– همینجا روی صنقلبی میشینی!؟
– آره.
سر تکون داد و مشغول آماده کردن وسایلش شد. بعد حرکت کرد سمت کمدش و تیشرتی از بین لباسهاش برداشت.
– صبر کن لباسم رو عوض کنم، بعد شروع کنیم.
روم رو برگردوندم به سمت مخالف؛ اما با حرفی که زد، گر گحرکت کردم:
– لازم نیست روتو بگیری؛ من مشکلی ندارم.
راستش خیلی وسوسه شده بودم که یه نگاهِ ریزی به هیکل ورزشکاریش بندازم؛ اما خب… جلوی خودم رو گراهی شدم تا بیشتر از این شاهدِ بیقرار شدنهای قلبم نباشم.
– خب بابا… دیگه میتونی برگردی، عوض کردم.
حتی یه تیشرت سادهی سفید با یه پیشبند که به کمرش بسته شده هم، ضربان قلبم رو نامنظم میکنه؛ دیگه چه برسه به دیدن تن برهنهاش!! خوب شد که نگاه نکردم…
– خب بیحرکت بشین و تکون نخور.
سر تکون دادم و ثابت نشستم. از پشت بوم، نگاهی بهم کرد و نزدیکم شد.
– پای راستت رو بنداز روی اونیکی پات…
طبق اضافه کردهاش عمل کردم.
مچ دست چپم رو گحرکت کرد، از روی پای راستم آویزون کرد و حین این که داشت منو برای مقلب شدن آماده میکرد، زیر لب هم تکرارش میکرد:
– خب اینجوری، عالیه… یکم به جلو خم شو و آرنج کف دست راستت رو بذار روی پات… خوبه، چراکههات رو هم تکیه بده به دستت… خب حله.
یکم عقبتر حرکت کرد و نگاهم کرد.
– یه چیزیش کمه…
بشکنی زد و نزدیکتر اومد.
– خب… تو همینجوری بمون؛ من درستش میکنم.
روم خم شد و صورتم با سینهاش برخورد کرد؛ عطر شیرین تنش، هوش از سرم برد! نفسم از اینهمه نزدیکی به شماره افتاده بود.
کف دست برد رو موهام و در یک حرکت نرم و ماهرانه، کش سرم رو باز کرد. موهام روی شونههام رها شد و قسمتیش هم جلوی صورتم افتاد. دستش رو دوباره نزدیک کرد و موهای روی صورتم رو مرتب کرد.
بعد، یه کف دستش رو روی سرم گذاشت و اون یکی رو زیر چراکههام؛ صورتم رو یکم به راست متمایل کرد و سری به نشانهی رضایت، تکون داد.
تمام این مدت فقط یه جملهی توی سرم اکو میشد:
« خواهش میکنم برو عقب! »
اگه یهخورده دیگه هم ادامه میداد، به هیچ عنوان نمیتونستم قول بدم که بیحرکت میشینم و کاری نمیکنم!!!
پارسا مشغول ترکیب کردن رنگها روی پالت بود و من مشغول چشم دوختن به تکتک حرکاتش…
مقلب نقاشی شدن، بهانهی خوبی بود برای اینکه ساعتها بدون دلیل و استرس، بشینم و خیره نگاهش کنم…
دیگه متوجه مدت و مکان نبودم؛ اگه این لحظه تنها فرصتی بود که میتونستم غرقش بشم، به هیچ قیمتی نمیمیل داشتم از دستش بدم…
مشغول لذت بردن از تکتک ثانیههاش توی خیالاتم بودم که با صوتش، وارد جهانی واقعی شدم.
– خب… تا همینجا کافیه… بقیهش رو باید بعد از خشک شدن لایهی اول، بکشم.
– میتونم ببینم!؟
– الان نه… وقتی که تموم بشه!!
– یه نگاه کوچولو!!
تبسمی زد و سرش رو به نشانهی منفی تکون داد.
– متأسفم.
با اخم ساختگی، نگاهش کردم. لبخندی به روم پاشید و گفت:
– اما مدل بسیار خوبی هستی ها!!!
– جدی!؟
– آره خیلی… تا حالا مدل به این آرومی ندیده بودم. یه بار که از کامران خواستم مقلبم بشه، اونقدر غر زد که آخرش از چیزی که کشیده بودم پشیمون شدم.
با خنده پرسیدم:
– یعنی تا این حد بیاعصابه!؟
– آره بسیار.
– با من که مهربون بوده همیشه.
این رو که بیان کردم، تبسم از رو لبش راهی شد و جاش رو به اخم داد. با یه لحن عجیبی اضافه کرد:
– خب تابلو که خشک شد، صوتت میزنم بیای… الانم اگه میشه برو بیرون، میخوام لباس عوض کنم.
دلنشین خشکم زد.
چرا یهو اینجوری کرد!؟
یعنی چیز بدی بیان کردم که دلخور شد!؟
از اتاقش بیرون اومدم و با کلی سوال توی سرم، به اتاق خودمون برگشتم.
روی تخت جای گرفتم و گوشیم رو برداشتم.
پنج تماس بیپاسخ از آیهان…
هشت تماس بیپاسخ از سارا…
دو تماس بیپاسخ از کامران…
آیهان و سارا که زنگ زده بودن آمار بگیرن، برای همین اول کامران رو گحرکت کردم.
هرچند اونم چیزی نمیبیان کرد؛ فقط میخواست حالم رو بپرسه و ببینه حوصلهام سر نمیره!!
بعد از اینکه به آیهان هم زنگ زدم و از حالم بهش گفتم و یکم صحبت کردیم، سارا رو گرفتم.
– بَههه چه عجب بالاخره یادی از ما کردی!!؟
– آدم اول یه سلام میکنه!
– دیگه چه فایده!؟ جواب سلاممون رو هم که نمیدی!!
– عهه، سارا این چه حرفیه!؟ خب یه بار زنگ زدی، نگوش دادم دیگه!!
– یه بار!؟
– حالا.
– معلومه نمیشنوی دیگه، از بس که تو شوهرتی!!!
– عههه ساراااااا، خیلی پررویی!!
– چیه؟ راست میگم دیگه.
– خیر، راست نمیگی! کامران از صبح رفته سر کار.
– وا، تازه عروسش رو همین اول کاری تنها گذاشته!؟
– خب بیچاره جلسه داشت!!
– باشه بابا، تو راست میگی… خب تعریف کن ببینم.
– چیو!؟
– همه چیو!؟
– آخه چیزی نیست بگم که.
– برخورد اعضای خونوادهش باهات چطور بود!؟
– بابا نگم برات، ناهیدخانوم که معلومه از اون سختگیریاست… ولی برخورد پدرش و خواهر برادرش خیلی گرم و صمیمیه؛ البته خواهر کوچیکش فعلا.
– برادرش همونیه که دیشامگاه کتوشلوار مشکی تنش بود و کنار پریا نشسته بود!؟
– آره، چطور!؟
– ها!؟ هیچی.
– بگو دیگه. چرا سؤال کردی!؟
– نه، همینجوری جویا شدم… آها راستی، شبتون چطور بود!؟
وای خدا! حالا بیا سارا رو بپیچون؛ تا جوابش رو بگیره ولکن نیست که.
– سارا بسه تو رو خدا.
– آیلا بگو دیگه!! کنجکاوم.
– به خدا هیچی.
– یعنی چی هیچی؟
– خب هیچ کاری نکردیم.
– وا، مگه میشه!؟؟
– خب نشد دیگه، جفتمونم خسته بودیم.
– اَه اَه، چه عروسدولید بیذوقی!! ناامید شدم.
– شما بیذوق نباشین دیگه.
– مضطرب نباش، نیستیم.
– هییی، از کف دست تو.
بعد از کلی چرت و پرت بیان کردن و از این در و اون در حرف زدن؛ بالاخره با صوتی عصبیِ آقای زارع، سارا مجبور شد که خداحافظی کنه.
“پارسا”
روی تخت قرار گرفتم و به بانداژ توی کف دستم زل زدم. ثانیهبهثانیهی لحظهای که جلوی پام قرار گرفته بود و در حال پانسمان کردن کف دستم بود، روی دورِ کند، توی مغزم پلی شد.
صبح وقتی صمیمیت بین آیلا و کامران رو میدیدم، وقتی که کامران براش لقمه میگراهی شد، وقتی که با لبخند نگاهش میکرد، وقتی که سرش رو میبوسید؛ نباید داغون میشدم!؟
رفتارهای مولین هم که بیشتر رو مخم بود و عصبیم میکرد. دیگه کاچی درست کردنهای منیرخانوم هم بماند!!!
انگار همه علیه دیوونه کردن من مأمور شده بودن…
انگار که میمیل داشتن بیعرضگیِ خودم رو بیشتر بهم یادآوری کنن…
اما کافی بود که آیلا یه نگاه مهربون بهم بندازه تا همهی این احساسات منفی، به کلی از بین برن!!
وقتی آیلا با محبتِ خالصش، میخواست دردِ زخمِ دستم رو خوب کنه، دلم میتمایل داشت بگم:
« این که جیزی نیست؛ دردِ زخمِ عمیقتری، داره قلبم رو نابود میکنه!!! »
کشیده شدم و مقابل بوم نقاشی از حرکت ایستادم. مشاهده کردن پرترهی ناقصش، تصویر جای گرفتنِ چند دقیقهی قبل رو برام زنده کرد.
لطافت پوستش وقتی مچ کف دستش رو گحرکت کردم…
گرمی نفسهاش وقتی از زیر تیشرتم احساسش کردم…
نرمی موهاش وقتی از بند کش، آزادشون کردم…
ظرافت اندامش وقتی با قلمو قوسش رو میکشیدم…
سردردِ الانم، بغضِ توی دیدهام، لرزش دستام، همهی اینا، اگه اسمش جنون نبود، پس چی بود!؟
به سمت کمد رفتم و تابلویی رو که از متوجه شدش پنهون کرده بودم، برداشتم.
با تجربهی تصویر واقعی و زندهش، این یکی از چشمم افتاده بود؛ اما به هر حال من دوستش داشتم؛ بیانگر عاشقیم بود؛ محبتی که…
آهی کشیدم و تابلو رو سر جاش، به کمد برگردوندم.
یاد آخرین جملهش افتادم:
«با من که مهربون بوده همیشه.»
داشتم حسادت میکردم!؟
صدالبته!!
ولی خب… شاد بودم که کامران میتونه کنار آیلا اعصابش رو کنترل کنه!
هرچند من با یهبار دیدن میتونستم تصویر مقابلم رو به خاطر بسپارم و از حفظ بکشم؛ ولی آیلا که اینو نمیدونست، میدونست!؟
بهانهی خوبی بود که هر روزگار بکشونمش به اتاقم و بیشتر از نقاشیکشیدن، خودش رو تماشا کنم و تمومکردن یه تابلوی سهروزگاره رو یک ماه طولش بدم!!
– خب دیگه… تموم شد.
کف دستِ رنگیام رو به پیشونیم کشیدم و نگاهش کردم. آیلا هم از ژستش بیرون اومد و بلند شد.
– واقعا!؟ خب پس… حالا میتونم ببینمش!؟
سر تکون دادم و بوم رو به سمتش چرخوندم. چشمهاش از خرسندی برق زد و لبهاش خندید.
– خوب شده!؟
– چی میگی!؟ فوقالعاده شده… چقدر ظریف و رئال کشیدیش!!
– پس خوشت اومد!؟
– خوشم اومد!؟ عاااشقش شدمممم!
تبسم تلخی زدم؛ چی میشد اگه این حرف رو به خودم میزدم، نه به نقاشیام!!؟
– کِی کامل خشک میشه!؟
– فردا، یا پسفردا.
– پس وقتی خشک شد، میدیش بهم.
همونطور که با ذوق به تصویرش نگاه میکرد، من هم خودِ واقعیش رو نگاه میکردم.
– نمیدمش!!
صورتش چرخید سمت من و با تعجب پرسید:
– چی!؟ چرا!؟
– مگه نمیدونی!؟ من نقاشیهام رو به کسی نمیدم!!
– پس من چرا یه ماه مثل مجسمه برات مقلب شدم؟
شونهای بالا انداختم و نگاهش کردم.
– حالا نمیشه اینبار این رو بدی به من!؟ میخوام بزنم به دیوار اتاقمون.
– نچ! گفتم که، همهی نقاشیهام مال خودمن.
– ای بابا…
– همینی که هست.
با لب و لوچهی آویزون، از اتاقم خارج شد.
اصلاً قلبم نمیخواست ناراحتش کنم؛ اما خب… من با این نقاشی، یک ماه زیستن کرده بودم؛ وجب به وجبش، نفسهای آیلا رو یادم میانداخت!
کامران هر روزگار و شامگاه، واقعیش رو داشت؛ حقم نبود من هم انعکاسی ازش رو داشته باشم!؟
نوشته رمان عاشقی و اجبار. پارت44 ( فصل دوم) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن