موضوع اصلی رمان روزگارای بارونی
روزگارهای بارونی، برای هر کسی که ذره‌ای احساس داشته باشه، هم لذت داره هم گاهی درد. درد نبودن کسی که یه روزی بود، یا درد تنهایی و نبودن هیچ‌کس. روزهایی که تو هر زبونی ازش به عنوان غم یاد می‌کنن و تنهایی. همه می‌گن ابرها کنار می‌رن و خورشید یه روزگار درمیاد. شاید باید به این رمان هم همین‌جوری نگاه کرد. روزهای بارونی، بازی سرنوشته؛ امتحان بنده‌های خداست. خدا عاشقا رو دوست داره و گاهی تصمیم می‌گیره ببینه چند مرده حلاجن. وقتی قراره عاشقا ترفیع بگیرن، باید از یه امتحان سخت عبور کنن. یا اونقدر عاشقن که سرکشیده ازش بیرون میان و می‌رن مرحله بعد یعنی عاشق‌تر می‌شن و پیش خدا عزیزتر یا سقوط می‌کنن. دلدادگی رو رها می‌کنن و تنهایی رو انتخاب می‌کنن؛ اون مجازاتی‌ست که خدا براشون در نظر گرفته. این رمان می‌خواد به همه عاشقا بگه: صبور باشین، طاقت داشته باشین، به هم فرصت بدین، با هم باشین. این‌جوری از اون امتحان سرکشیده بیرون می‌این وگرنه سزاتون سقوطه.
مقداری از متن رمان روزگارای بارونی:
بعد از حرکت کردن آرشاویر، توسکا به کارش ادامه داد. روز به روزگار از ازدواج با آرشاویر راضی‌تر می‌شد. چراکه هیجان آرشاویر فروکش نمی‌کرد و همیشه حیاتش توی سطح بالایی از هیجان و عشق قرار داشت و این چیزی نبود که باعث نارضایتی‌اش بشه. نه فقط توسکا، که هیچ زنی از اینکه شوهرش عاشقش باشه غمگین نمیشه. با شنیدن نوای خوش پیانو، شتاب‌زدهسریع بقیه مواد سوپ رو آماده کرد. دلش دچار ساکتشی عمیق شده و خوش‌طنین‌تر از همیشه می‌تپید. خرد کردن قارچ‌ها که تموم شد، مواد رو داخل قابلمه ریخت و در قابلمه رو گذاشت. اینبار مشغول چایی ریختن شد. یه فنجون برای خودش و یه لیوان برای آرشاویر. آرشاویر عادت داشت چایی رو لیوانی بخوره… ظرف خرما و کشمش و گزی که به تازگی از اصفهان خریده بودن رو داخل سینی قرار داد و رفت بیرون. آرشاویر پشت پیانوی قهوه‌ای‌رنگش قرار گرفته و با همه عشقش می‌زد.
توسکا خوب می‌دونست که پیانو ساز مورد علاقه آرشاویره. همین‌طور که خودش هم آوای اون رو به هر صدایی ترجیح می‌داد. سینی رو روی میز وسط سالن گذاشت و قرار گرفت. آهنگ به اتمام رسید، با هیجان براش کف دست زد و گفت: — تو محشری عزیزم. آرشاویر از پشت پیانو کشیده شد، با تبسم اومد سمت توسکا و بیان کرد: — باید محشر باشم که به تو بیام! توسکا با ناز لبخند زد و بیان کرد: — چاییتو بخور… آرشاویر قرار گرفت کنارش، کف دست چیپ‌خورده‌اش رو توی کف دستش گراهی شد و اضافه کرد: — خوبی؟ دیگه دستت نمی‌سوزه؟ توسکا کف دستش رو از کف دست آرشاویر بیرون کشید. جلوی صورتش یه کم نگاه به انگشتش کرد و گفت: — نه خوبم. چیزی نشده بود. آرشاویر زمزمه کرد: — خدا رو شکر… گزی از داخل ظرف برداشت و در حال باز کردنش اضافه کرد: — این اصفهان هم برامون یادگار‌ای شدا! — کلاً من و تو هر جا میریم خاطره می‌شه برامون.
چراکه تو نمی‌ذاری به هیچ کدوممون بد بگذره. آرشاویر بی‌طاقت دست انداخت دور شونه توسکا و اونو به خودش فشرد. توسکا هم در جوابش تبسم زد. بعد از چند لحظه سکوت، توسکا اظهار کرد: — از آرشین چه خبر؟ — فعال که هیچی، آرشین خبری هم بخواد از خودش بده به تو میده نه به من! توسکا خنده‌اش گحرکت کرد و اضافه کرد: — چرا اونوقت؟ — چراکه با تو به‌شدت صمیمی‌تره! خودت که می‌دونی… توسکا آهی کشید و بیان کرد: — کاش نرفته بود! — محبته دیگه… کاریش نمیشه کرد. توسکا لبخند زد و بیان کرد: — اینو موافقم. ولی آخه واسه همیشه؟ — معلوم هم نیست! شاید بتونه گنزالو رو راضی کنه و برگرده ایران. — کاش بتونه، ولی به‌شدت ناقابله! وقتی بهم گفت تصمیم داره با استادش توی ایتالیا ازدواج کنه هنگ کردم. آخه یه تصمیماتی براش داشتم. آرشاویر جرعه‌ای از چاییش خورد و گفت: — چه تصمیماتی؟
اینقدر تصمیم روی من بیچاره پیاده کردی بس نبود؟ توسکا مشتی حواله شونه آرشاویر که با خنده خودش رو عقب می‌کشید زد و گفت: — بچه پرو! تو با اون فرق داری… واسه اون تصمیمای خوب داشتم. — قربون اون کف دستات برم! کم هم که سنگین نیست! چه تصمیماتی؟ — قصد داشتم با شهریار بیشتر آشناش کنم. اخمای آرشاویر در هم شد و اضافه کرد: — بیخود! — اِ آرشاویر اینقدر خودخواه نباش! — حالا که راهی شده، اما اگه هم بود این کار درست نبود عزیزم. — چرا؟ — چون اون قبلاً عاشق تو بوده! فکر نمی‌کنی به غرور آرشین بر می‌خوره؟ — نه خب اون جریان تموم شده بود. — اگه یه لحظه هم خودتو بذاری جای آرشین می‌فهمی که محال بوده قبول کنه. — آخه شهریار… آرشاویر باز اخمو شد و گفت: — تو چرا اینقدر سنگ شهریار رو به سینه می‌زنی؟!! — من سنگ شهریار رو به سینه نمی‌زنم، ولی دوست داشتم اونم خوشامگاهخت بشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن