موضوع اصلی رمان به گناه آمده ام
آریان پس از ده سال به ایران بازمی‌گردد؛ درست وقتی که خواهر ناتنی‌اش، سایا، در آستانه‌ی ازدواج است. ده سال پیش، خانواده با پی بردن به بارداری سایا، از رابطه‌ی پنهانی آریان و سایا باخبر شد و آریان را به انگلیس فرستاد. حالا او برگشته است، در حالی که عاشقیش به سایا حتی ذره‌ای در قلبش کم نشده. او کف دست به هر کاری می‌زند تا این نامزدی را بر هم بزند.
مقداری از متن رمان به گناه آمده ام:
این که آن‌قدر همه‌چیزت را از کودکی‌ات مو به مو به یاد داشت، خوشایندش نبود. این که به یاد داشت چگونه در پنج‌سالگی از مادرش جدا شد و به همجاده پدرش، یوسف، به ایران آمده بود، قسمت تلخ ماجرایش بود. تلخ‌ترش مدتی بود که وارد شد و نگاه مادربزرگ و عمه‌هایش را مشاهده کرد. هنوز هم آن حرف عزیزخانم که به یوسف بیان کرده بود در گوشش زنگ می‌خورد: «برو فرنگ درس بخون یا با یه طفل بیای و بشی مایه‌ی سرافکندگیمون؟» وقتی نوزادی را نشانش دادند و بیان کردند: «از این به بعد تو داداش سایا باش.» اوضاع به هم ریخت. مینو شرایط روحی خوبی نداشت؛ از طرف فوت همسرش، یونس، از طرف افسردگی پس از زایمان و از همه بدتر، اجبار شدنش به ازدواج با یوسف، برادرشوهرش. همه و همه کف دست به کف دست هم داده بودند که نتواند خلأ عاطفی آریانِ پنج‌ساله را پر کند. از همان روزها بود که دلخوشش سایا شده بود. سایا. با اینکه گفته بودند خواهرش است
ولی او می‌خبر داشت که خواهری ندارد. می‌اطلاع داشت و می‌درک کرد سایا دختر یونس است؛ همان که تا اسمش در خانواده می‌آمد، خدابیامرزی پشتش بود. می‌دانست مادر و پدرش التابت و یوسف هسشتاب‌زده و مادر و پدر سایا هم مینو و یونس. بزرگ‌ترین وابستگی و قلبخوشی کودکی‌اش سایا بود که روز به روزگار بزرگ‌تر می‌شد. هفده، هجده سالش بود و دیگر مطمئن بود حسش به او تنها یک علاقه و وابستگی ساده نیست. جرات ابرازش را نداشت. تا همان روزگار که پشت سرش از حرکت ایستاده و تاب را هول می‌داد و موهای پریشان سایا دل و دینش را برد. سایا مشتاق از تاریخ برایش می‌اظهار کرد. دست‌های ظریفش را در هوا تکان می‌داد و تعریف می‌کرد: «می‌دونی، بسیار هیجان‌انگیزه به نظرم، سرگذشت آدم‌های قبل از ما، اینکه هیچ‌کدوم از پادشاه‌ها باقی نموندن، جنگیدن برای قدرت بیشتر، این فانی بودن کل آدم، کل حیات، عاشقی، همه‌شون شدن تاریخ. نیست؟ اما ما درموردشون می‌خونیم.»
کف دست‌هایش را مشتاق بر هم کوبید. «من می‌خوام تاریخ‌شناس بشم آریان.» آریان حرف‌هایش را می‌گوش داد ولی نمی‌متوجه شد. آهنگ صوتیش، شنوایی‌اش را به بازی گرفته بود. سایا از روی تاب سر چرخاند و رو به آریان کرد: «متوجه شدی؟» او پلک زد. آب دهانش را فرو داد. دست‌هایش را از پشت تاب برداشت و به موهای سایا رساند. نوازشش کرد. موهای خرمایی‌اش را پشت گوشش فرستاد. حس کرد تحمل قشنگیی‌های سایا و نزدیک بودن و در عین حال ممنوعه بودنش را ندارد. سخت بود. سایا حرف می‌زد و دوباره پرسید: «واقعاً داری گوش می‌دی؟» «گوشم با توئه.» ولی حواسش به حس‌هایش بود که تلاش می‌کرد روی‌شان سرپوش بگذارد. آریان پلک بست و نفسش را بیرون داد. میان حرف سایا اظهار کرد: «بزرگ شدی سایا کوچولو.» سایا قهقهه زد و خنده‌های از ته دلش، قلب آریان را زیر و رو کرد. یک‌باره سمت در راهی شد و خنده‌ی سایا قطع شد و مات رفتارش ماند.
«کجا میری آریان؟ هوا سرده، برم پالتوت رو بیارم؟» آریان بدون اینکه سر سمتش بچرخاند، کف دستش را در هوا تکان داد: «نه، برو درست رو بخون، من میام.» از وقتی که به یاد داشت، این دختر از سر و کولش بالا حرکت کرده بود. بغلش کرده بود. بوسیده بودش. نوازشش کرده بود. اما این اواخر، یک چیزی عوض شده بود. آریان دیگر آریان همیشگی نبود. حسش به سایا چیزی فراتر از دوست‌داشتن یک خواهر و برادر قلابی بود. می‌دانست و نمی‌توانست ابرازش کند. نمی‌دانست از واکنش خانواده‌اش بیشتر می‌ترسید یا سایا. می‌وحشت کرد نکند همه‌چیز خراب شود. نکند ابرازش کند و سایا را از خودش متنفر کند. دائم به خودش می‌گفت: «سرکوبش کن، این درست نیست.» ولی از هر راه که می‌راهی شد، می‌رسید به سایا. نمی‌توانست، نمی‌شد. این زیر یک سقف بودن، این دائم کنار هم بودن، کار را غم‌انگیز می‌کرد. سایا به بلوغ رسیده بود. آریان از خودش متنفر می‌شد که مشاهده کردن تکامل او حالش را دگرگون می‌کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن