دانلود رمان توغای از آذر.ع

موضوع اصلی رمان توغای

مقداری از متن رمان توغای:

با بی‌حوصلگی جهت دیگر جاده را که به اتاق اصلان ختم می‌شد قدم برمی‌دارم و جمال ربات‌وار پشت سرم حرکت می‌کند. با رسیدن به اتاق از کنارم می‌گذرد و چند تقه‌ای به در می‌زند و با صوتی ناموضح اصلان که به حتم همان بفرمایید خشک و رسمی‌وارش است، در را باز می‌کند و خودش از جلوی در کنار می‌رود. کف دستی بین موهای آشفتم می‌کشم و از کنار جمال می‌گذرم و وارد اتاق می‌شوم. مثل همیشگی با ابهت به صنقلبی بزرگش تکیه داده بود، عینک فرم مشکی که این روزگارها زیاد روی صورتش می‌متوجه شدم و روزنامه‌ای که با دقت مشغول خواندنش بود. تو عصر ارتباطات مگر کسی روزگارنامه هم می‌خواند! شاید برخورد چند وقت پیشش بود که از ترس درونی‌ام کم می‌کرد، اما این واقعیت که هیچ مردی قابل اعتماد نیست را نمی‌شد کتمان کرد. شاید شعار باشد اما برای منی که از عموم که حکم پدرم را داشت نارو خورده‌ام، بیشتر از این انتظار نمی‌راهی شد.

با آوای صاف کردن گلویش، نگاهم توی صورت اصلان که حالا با یک لبخند به من خیره شده بود می‌چرخد. «بسیار غرق شده‌ای.» با خجالت نگاهم را از صورتش می‌گیرم و سرم را پایین می‌اندازم. «با من کاری داشتید؟» از جایش بلند می‌شود و سمت مبل‌های گوشه اتاق، درست کنار پنجره بزرگ که ویوی حیاط جلویی عمارت بود می‌رود. «آره.» با کف دست اشاره‌ای به مبل می‌کند. «حتماً خسته‌ای، بیا بشین، هم تو استراحت می‌کنی، هم من حرف می‌زنم.» لبم را زیر دندون می‌گیرم و به اجبار پاهای سنگینم را سمت مبل‌ها می‌کشم. دورترین مبل را انتخاب می‌کنم و می‌نشینم. زیر نگاهی حرکاتش را نگاه می‌کنم، پا روی پا انداخته بود و با تبسم به من خیره، خیره نگاه می‌کرد. «از من می‌ترسی؟» با حرفش شوکه سریع سرم را بالا می‌آورم، با چشم‌هایی که مطمئنم اندازه توپ تنیس شده، به صورتش نگاه می‌کنم. با دیدن واکنشم لبخندش عمیق‌تر می‌شود. «پس می‌ترسی! اما چرا؟»

جوابی برای حرفش نداشتم، یعنی تو موقعیتی نبودم که ذهنم یاری کند حرفی بزنم، کمی وقت می‌برد تا لود شوم. اما این را مطمئن بودم، من از این مرد نمی‌وحشت کردم، فقط استرس روزگاری را داشتم که آن هم مثل عمو نوید من را از اینجا پرت کند بیرون. «ظاهر خشنی دارم، البته یک نمه هم خشنم، اما نه برای تو.» منظورش را نمی‌متوجه شدم، یعنی از من طلب چیزی داشت؟ نکند! اجازه پیش‌روی به افکارم را نداد. «با تو مهربانم چراکه نگاهانت من را یاد تنها خواهرم می‌اندازد.» مکثی کرد و نگاه از من گرفت و به منظره بیرون نگاه دوخت. «خواهری که به‌شدت برایم عزیز و باارزش بود.» نفسش را آه‌مانند خارج کرد، چقدر درد و حسرت‌ها پشت این آه نهفته بود. نمی‌دانم چه بود که به من جرئت داد سؤال از او بپرسم، غم توی صدایش! یا حس کنجکاوی دخترانه‌ی من! «خواهرتان الان کجاست؟» مشت شدن آنی دست‌هایش را به وضوح متوجه شدم. کاش این سؤال را از او نمی‌سؤال کردم.

تا خواستم دهن باز کنم و عذرخواهی کنم بابت سؤال بی‌جام، خودش به حرف آمد. «بسیار وقت است که ندارمش، از من گراهی شدندش.» جوابش دوپهلو بود. «جایی حرکت کرده؟» «مرده.» از سؤالم پشیمان شدم، زیرا صورت غرق فکرش نشان می‌داد که در ورای خاطراتش گیر کرده. «نمی‌میل داشتم آزردهتان کنم.» با تبسمی که تو همین فاصله هم ظاهری و به اجبار بودنش مشخص بود، سمتم چرخید. «دلخورم نکردی، خودت را اذیت نکن!» تن صوتیش را تغییر داد و رساتر شروع کرد به حرف زدن. «از بحث خارج بشیم، باید درس بخوانی، انتخاب رشته‌ات با خودت است، ولی تمام تلاش و پشتکارت را یک‌جا بگذار برای درس خواندن.» جوری یهویی بحث را مطرح کرده بود و حرکت کرد سر اصل مطلب که من تا چند دقیقه، شوکه شده به او نگاه می‌کردم. درس خواندن من این وسط چی بود؟ حالش خوب است! آخه من که قرار بود مثل بقیه دفاع شخصی و تیراندازی یاد بگیرم. «چه رشته‌ای مد نظرت است؟»

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان عیان

مشاهده و دانلود ←