دانلود رمان تکرار آغوش از مریم پیروند

موضوع اصلی رمان تکرار آغوش

مقداری از متن رمان تکرار آغوش:

طبق معمول صدای جیغ و فریاد گلاره و شوهرش، امیرسام، را شنیدم. هر روز که می‌تمایل داشتم به سر کار بروم، باید اوقاتم با این متوجه شدار کوتاه‌شان تلخ می‌شد. دیگر حسی به او نداشتم؛ کلاً گذشته را فراموش کرده بودم. ولی مطمئن بودم رسیدن امیرسام و زنش به واحد پایین ساختمان محل زندگی ما بی‌دلیل و تصادفی نبوده است… نمی‌دانم از کجا فهمیده بود که من از شوهرم طلاق گراهی شده‌ام. هر روزگار به بهانه‌ای تازه، از قبض خونه گرفته تا حرف سرایدار و رفت‌ورسید مهمان‌هایمان، و متوجه شدن رامین که بیشتر وقت‌ها به منزل ما می‌آمد و امیرسام را کلافه می‌کرد، سر راهم سبز می‌شد. با رویی گشاده می‌سؤال کرد: «این مرد کیست که هر دقیقه قد بلند می‌شود و می‌آید اینجا؟ شما هم که کم نمی‌گذاری برایش و همواره کنارش می‌نشینی.» وقتی این‌طور با اخم و جدیت حرف می‌زد، تنها یک جواب به او می‌دادم: «به تو ربطی ندارد. تو حق دخالت در مسائل شخصی من را نداری.»

اما انگار نه انگار که من با حرف‌هایش مخالفت می‌کردم؛ زیرا هر روزگار با همین بهانه‌ها سر مسیرم سبز می‌شد تا خاطرات گذشته و افکارش را برایم ردیف کند. از پیچ راهرو که پایین وارد شدم، صوتیشان واضح‌تر به گوشم رسید. آوای پای کسی را متوجه شدم که از پله‌ها پایین می‌رفت و جیغ گلاره را که ظاهراً با عجله پشت سر امیرسام می‌حرکت کرد و با ناز می‌اظهار کرد: «آه، وایسا امیرسام! تو چرا انقدر عجله داری؟ شانس من!» و امیرسام: «آه و کوفت، گلاره! برو بالا، دیرم شد… مگر ناضافه کردی خرید کنم؟ تو این لیست هر خرت‌وپرتی نوشتی، می‌خرم دیگه…» حسابدار یک شرکت خصوصی بودم. بعد از فوت بابا، دو سالی می‌شد که در آن شرکت مشغول به کار شده بودم. خانهٔ قبلی‌مان را به خاطر بدهی‌های بابا فروختیم. بابام دیابت داشت و آن چند ماهی که به خاطر شکایت شریکش به زندان افتاده بود، همان چند ماه بلای جانمان شد. با فروختن خونه توانستیم بدهی‌اش را تسویه کنیم

ولی بعد از آزادی‌اش به خاطر پیشرفت بیماری، چند ماه بیشتر زنده نماند و فوت کرد. چه روزهای سختی را… در نبود بابا پشت سر گذاشتیم. مدتی در خونهٔ عموم اجاره‌نشین بودیم، اما اخلاق و رفتار زن‌عموم طوری بود که مولین نتوانست بیشتر از دو سه ماه پیششان دوام بیاورد. با باقی‌ماندهٔ پولمان، همین طبقهٔ بالای منزلٔ امیرسام را اجاره کردیم. البته آن موقع امیرسام آنجا نبود. نمتوجه شدم چه‌طور شد که درک کرد من طلاق گرفته‌ام و خانه‌مان جابه‌جا شده؛ و همه‌چیز کف دست‌به‌دست هم داد تا این آقای بی‌شعور، طبقهٔ پایین خانه‌مان را اجاره کند و بشود همسایهٔ نزدیک و فضولمان. تا پام را به شرکت گذاشتم، آقای نوری، مسئول آبدارخانهٔ شرکت، تند به سمتم رسید و اضافه کرد: «سلام خانم فروزش! چه خوب شد، بالاخره آمدید.» مرد میان‌سال و مهربانی بود و خیلی هم خوش‌برخورد؛ برعکس اخلاق زشت و مزخرف مدیر شرکت. این آقا همیشگی تبسم به لب داشت و متین بود

ولی امروز علناً به من تیکه انداخت که کار به‌شدت مهمی پیش وارد شده و من دیر به شرکت آمده‌ام. با لبخند سلام کردم و اظهار کردم… گلاره نیم‌نگاهی به من کرد و اظهار کرد: «کارت را بی‌جواب نمی‌گذارم.» رامین تند با عصبیت اظهار کرد: «یالا بزنید به چاک، شرتان کم… دفعهٔ دیگر اینجا ببینمتان، کلاهمان تو هم می‌رود.» سام هنوز غضبناک و عصبی به گلاره نگاه می‌کرد؛ با سر به بیرون اشاره کرد و اظهار کرد: «همین را می‌خواستی؟ زود باش بریم.» گلاره نگاه معناداری به سام کرد و اظهار کرد: «میریم عزیزم، تو برو، من هم الان می‌آیم.» سام: «همین الان با من بزن بیرون گلاره، زودباش. حوصلهٔ جنگ اعصاب با تو یکی را ندارم.» ساکت اظهار کردم: «خلایق هر چه لایق.» تند برگشت و غمگین و عصبی نگاهم کرد. چیزی باعث می‌شد جلوی فریاد خشمگینش را بگیرد، وگرنه صدای نعره‌اش باید گوش آسمان را کر می‌کرد. معترضانه به خودم و این سردی‌ام واکنش نشان می‌داد، اما الان بسیار بی‌تفاوت و قلب‌بریده، با صورتی قلبخور و خسته فقط نگاهم کرد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان اگه میتونی عاشقم کن

مشاهده و دانلود ←