موضوع اصلی رمان دالان بهشت:
از پلههای درمانگاه که پایین رسیدم، با خودم گفتم: «مامان که نیست… باید برم خونهای امیر». گرما مثل دیو افتاده بود به جانم. پاهایم بود و قلبپیچه نمیگذاشت درست جاده بروم. مثل کسی که مدتهاست چیزی نخورده، از درون میلرزیدم. متوجه شدم تار شده بود، مثل مهی که روی همه چیز نشسته بود. نمیدانستم یه مسمومیت به ظاهر ساده اینقدر میتونه آدم رو خسته کنه. چند بار پیاپی زنگ زدم. ثریا که در را باز کرد، کیفم از کف دستم افتاد…
مقداری از متن رمان دالان بهشت:
نه باباجون اول نماز، بعد شام. به مادرت بگو سور و سات شام را حاضر کنه که مردیم از گشنگی. از وقتی یادم می آید همیشه همین طور بوده. تابستان ها آقاجون توی حیاط نماز می خواند و صدای االله اکبرش با بوی یاس ها و عطر شام مادر مخلوط می شد. امیر طبق معمول، لب حوض داشت به جای کف دست و صورت شستن، تقریباً حمام می کرد و سرش را تا گردن توی آب فرو کرده بود. داشتم فکر می کردم از پشت هولش بدهم توی حوض که سرش را بیرون آورد. با خنده سلام کردم. اظهار کرد: »سلام، به چی می خندی؟! بپر برو یک پارچ آب یخ بیار که جیگرم داره می سوزه، «بدو . هم او می اطلاع داشت، هم من که مادر الان یا شربت سکنجبین یا آبلیمو آماده کرده. با این همه گفتم.
نمی دونم چطوریه جیگرت همین که پایت به خونه می رسه و دیدهت به من می افته آتیش می هگیر !« امیر در حالی که کف دست های خیسش را به طرفم تکان می داد بیان کرد: »بدو این قدر حرف نزن فسقلی. شامگاه های تابستان، توی حیاط روی دو تا تخت چوبی بزرگ که بین باغچه و حوض بود غذا می خوردیم. بوی یاس ها و گلدان های محبوبی آقا جون، با بوی نم خاک که از آبپاشی حیاط قد بلند می شد، عاشق شدنی ترین بوی دنیا بود. وقتی هرم گرما می خوابید توی آن حیاط باصفا چقدر دور هم قرار گرفتن شیرین بود. قل قل سماور خانم جون که به قول امیر همیشه جوش بود و عطر چای تازه دم با آن استکان های کوچک کمر باریک که خانم جون معتقد بود »فقط توی آن ها چایی مزه دارد.
سفره ی قلمکار مادر و بوی پلوی زعفران زده و تنگ دوغ که اگر نعنا نداشت، اخم خانم جون توی هم می راهی شد و… . یادش بخیر انگار تمام دنیا ملایم بود و خوشامگاهخت، مخصوصاً که علی از ترس آقا جون دیگر ورجه وورجه نمی کرد و یک گوشه آهسته می گرفت. چه خانواده ی خوشامگاهختی ،بودیم کاش در همان سال ها مدت متوقف شده بود. آدم وقتی کوچک و جوان است دلش می خواهد بدود و به آینده برسد، از بس عجله دارد درست نمی بیند که دور و برش چه خبر است و افسوس، قدر لحظه ای را که می گذراند، نمی داند. وقتی پشیمان می شود و بر میگردد و به پشت سر نگاه می دکن که دیگر حسرت خوردن فایده ندارد. آن وقت تازه به این نتیجه می رسد، آنچه برایش می دویده هیچ بوده، قربان همان گذشته و بچگی ها!
بعد از شام به بهانه ی تمام کردن کار خیاطی از جا کشیده شدم و به اتاقم راهی شدم. امیر هم بلند شد، اما خانم جون گفت: »ننه، امیر تو بمون اتباه کار «داریم و در عوض به علی اضافه کرد: ر»ماد تو خواب نداری؟! از صبح کلّه سحر که پاشدی تا الان ماشااالله داری به زمین پا می زنی، برو قربونت برم، برو یکخورده تنت رو بگذار زمین. اگه بوی خاک گرفت با من! این تکه کلام خانم جون بود که از بچگی، وقتی می میل داشت ما را از سر باز کند یا از کف دست سر و آوا و شیطانی های ما خسته می شد، می بیان کرد. علی با قلبخوری بلند شد و راه افتاد. و من که مسرور و هیجان زده بودم، زیرا حس می کردم مادر و خانم جون می خواهند حرف بزنند، بی صبرانه گوش تیز کردم. مادر با صوتیی ساکت اظهار کرد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن