موضوع اصلی رمان آرامش ابدی من
یارا همیشگی گمان میکرد مشکل، خودِ اوست… حملات عصبی، دلبستگیهای نیمهتمام و ساکتشی که تنها در موسیقی مییافت. تا شامگاهی که زندگیاش ورق میخورد… وقتی میان خودش و کسانی که او را بزرگ کردهاند گیر میافتد… اگر خودش را انتخاب کند، کسانی را از کف دست میدهد که برایش از پدر و مادر هم عزیزترند… و اگر آنها را انتخاب کند، باید به قلب بزرگترین ترس زندگیاش بزند… و حالا یارا، با تمام روح شکنندهاش، درست در میان این شرط مرگبار توقف کرده است. نه عشق برایش امن است، نه میتواند از گذشتهاش فرار کند…
مقداری از متن رمان ملایمش ابدی من:
مهتاب وقتی متوجه شد چیزی نمیگم، ادامه داد: نیوان بهشدت درونگراست و چیزی از مشکلاتش بروز نمیده. بهشدت هم سختی کشیده اما بلده که از چیزایی که دوستشون داره دست نکشه… برای همین وقتی جوونتر بود کارای شرکت رو دورادور و با کلی مشکل حل کرد تا بتونه تو ایتالیا رشتهٔ موردعلاقهاش رو بخونه. بهشدت کنجکاو شدم رشتهٔ موردعلاقهاش رو بپرسم اما نمیشد… واسه همین فقط جویا شدم. – اینایی که میگین به من چه ربطی داره؟ – از نظر من اونی که لایق زن نیوان بودنه تویی، نه درسا. نیشخندی زدم و اظهار کردم: اگه تنها مرد روی زمین نیوان باشه و تنها زن، من… باز هم نمیتونیم همدیگه رو تحمل کنیم. مهتاب تبسم مهربونی زد. – خب اولشه… هنوز کلی وقت دارین با هم آشنا بشید. حرف من اینه که به نیوان یه شانس بده تا خودشو بهت نشون بده… خود واقعیاش رو. – مگه الان خود واقعیش نیست؟ به روبهروش خیره شد و با حسرت گفت: نه، الان نمیتونه خود واقعیاش رو نشون بده.
نه به اون مضطربیش تو بیمارستان، نه به بعدش… اما دوست دارم ببینم این نیوانی که مهتاب میگه، کی و کجا خودش رو نشون میده. تا اون موقع فقط گوش میکنم… فقط نگاه میکنم… و سعی میکنم حس خطرناکی که داره تو دلم شکل میگیره رو کنترل کنم. همون لحظه با آوایی که از پشت سرم قد بلند شد، با ترس از جام پریدم… – سلام گیلاس. چند ثانیه طول کشید تا برگردم. نیوان پشت سرم توقف کرده بود. نگاهش مثل قبل جدی بود اما یه برق شیطنتی ته دیدههاش بود که قبلاً نمتوجه شده بودمش. خیلی عادی یه کف دستش رو تو جیب شلوارش فرو کرد و اضافه کرد: چطوری؟ دلم به شدت داشت تند میزد. نفس کوتاهی کشیدم تا خودم رو جمعوجور کنم. مثل خودش گفتم: خوبم. نگاهش کوتاه روی دست گچگحرکت کردهم موند. – میبینم! منم سرپا شدم و رو به روش ایستادم. نگاههام رو ریز کردم و اظهار کردم: خوبه که منو در جریان سلامتیت میذاری، مضطرب بودم که کور شدی یا نه! یه لبخند خیلی کمرنگ گوشه لبش نشست.
– خوبه زبونت هنوز کوتاه نشده اما توقع استقبال بهتری ازت داشتم. ابروهام بالا راهی شد. – مثلاً چی؟ نزدیکتر اومد… اما نه اونقدر که بدنم حضورش رو حس کنه و بهم هشدار بده. – مثلاً اینکه از دلتنگی بپری بغلم. نیشخند زدم و اظهار کردم: تو خوابتم نمیبینی… نگاهک زد و گوشهٔ لبش بالا حرکت کرد. – تو واقعیت هم میبینم گیلاسی! بعد در کمال تعجب خندید و رفت سمت در ورودی. این چش شده؟ چرا بهم گفت گیلاس؟ اصلاً منظورش از این حرفا و حرکت کردارها چیه؟ پووف… هر چی که هست من ازش سر درنمیارم! منم با فاصله ازش راه افتادم و وارد خونه شدیم. مهتاب اولین نفر متوجهش شد و با خوشحالی جلو اومد و محکم بغلش کرد. – خوش اومدی پسرم، چقدر باریکاندام شدی مادرجان! یاد حرف خوشحالمهر افتادم که به نیوان میگفت غول بیابونی و خندهام گرفت… آخه این غول بیابونی کجا باریکاندام شده؟ حتی انگار اونجا بهش ساخته و تو روحیهاش تأثیر گذاشته… با متوجه شدن لبخند نیوان چشمام گرد شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن