موضوع اصلی رمان ملت عاشقی:
کتاب ملت عشق نوشته الیف شافاک، عنوان پرفروشترین اثر ادبی تاریخ ترکیه را به خود اختصاص داده است و در ایران نیز با استقبال نگاهگیری از سوی خوانندگان مواجه شده است. این اثر ساختاری دوگانه دارد و دو داستان را بهصورت موازی روایت میکند. یک داستان در قرن هفتم هجری در قونیه جریان دارد و داستان دیگر مربوط به سال ۲۰۰۸ در بوستون آمریکاست. در خط داستانی معاصر، زنی به نام اللا که با مشکلات خانوادگی و سردی روابط زناشویی کف دستوپنجه نرم میکند، شغلی به عنوان ویراستار میپذیرد. وظیفه او بررسی رمانی به نام ملت محبت است؛ رمانی که بهتدریج بر روح و زیستن او تأثیر میگذارد و تحولی درونی در وی پمتوجه شد میآورد.
مقداری از متن رمان ملت محبت:
همان طور که ذهنم با این سؤال ها درگیر بود به جای آنکه به طرف مسجدی بروم که مولوی در آن وعظ میکرد درست خلاف جهت مسجد حرکت کرده بودم. منظره اطرافم به تدریج تغییر می کرد. هر قدر که بیش تر به طرف شمال شهر می راهی شدم خونه ها خراب تر و باغ و باغچه ها ویران تر می شد. بچه های فقیر و بی کسی مشاهده کردم که توی کوچه ها دعوا می کردند. فقط منزل ها و آدم ها نبود که عوض میشد بوها هم عوض شد، راهی شده راهی شده تیزتر شد؛ بوی ادویه و روغن و سیر بیش تر شد. سرانجام به کوچه ای تنگ وارد شدم. این جا سه بو بیش تر از بقیه بود مشک و عرق تن و شهوت.
پس به محله بدنام قونیه رسیده بودم. انتهای کوچه سنگفرش که سربالایی تیزی هم داشت منزل ای نیمه ویران بود. سقفش را که در حال فرو ریختن بود با حصیر و نی پوشانده بودند. جلو منزل چند زن در حال صحبت کردن بودند همین که متوجه شدند دارم نزدیک میشوم ساکت شدند و با شک و شامگاههه نگاهم کردند چهره شان حالتی مضطرب و معذب داشت. کنار زن ها یک باغچه بود؛ باغچه ای پر از گل های سرخ و شکفته که دلرباییشان هوش از سر انسان می ربود کنجکاو شدم بدانم باغبان این باغ کیست
نزدیک باغچه که رسیدم یکدفعه در خانه با سر و آوا باز شد و زنی هیکل دار بیرون پرید قدبلند و درشت هیکل بود
و صورتی آویزان داشت. گوشت گردنش لایه لایه بود و شکمش به خمره می مانست. دیده هایش را که جمع می کرد لایه های گوشت و چربی روی هم جمع می شدند و از چشم های عسلی اش فقط دو خط باریک می ماند. لب هایش کلفت و آویزان، صورتش گرد بود. و پشت لب بالایی اش سبیل سیاه تیغ تیغی داشت. متوجه شدم آدمی که دارم میبینم هم زن است، هم مرد. خنثی است. خنثی با حالتی مشکوک سؤال کرد: «تو دیگر کی هستی؟ چی می خواهی؟» صورتش به جزر و مد می مانست؛ مثل آبی که گاه بالا می آید و گاه پایین می رود، یک بار مرد می شد، یک بار زن. خودم را معرفی کردم.
چیزی نبیان کرد اسمش را پرسیدم؛ خودش را به نگوش دادن زد. یک دستش را توی هوا طوری تکان داد انگار دارد مگس می پراند. بعد اظهار کرد: این طرف ها به درد تو نمی خورد.» پرسیدم: «برای چی؟» «اوا، نمی بینی این جا چه جور منزل ای است؟ مگر شما درویش ها مدام هو نمیکشید و تا نگاهتان به زن و دختر میافتد انگار لولو متوجه شده باشید، فرار نمی کنید؟ این جا چه کار داری؟ ببین دارم به تو اخطار میدهم. آن وقت فکر میکنند چون رئیس این جام اخلاق ندارم و همه ش در فسق و فجورم ولی بدان که هر سال زکاتم را میدهم توی ماه رمضان هم در این جا را می بندم. الآن هم تو را از گناه نجات میدهم. از ما دور بمان.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن