موضوع اصلی رمان ارباب سنگی
«اربابِ سختگیری که بعد از سال ها اسیر دخترک رعیت میشه و باهاش رابطه برقرار میکنه. ولی دخترک مجبوره بخاطر بدهی پدرش با دشمن ارباب ازدواج کنه. این ازدواج ولی ثمری نداره، چون ارباب…»
مقداری از متن رمان ارباب سنگی:
مولین کف دست انداخت روی شونهام و گفت: – خان چیکار میکنه؟ + خان خوابیده مولین. براش آب میوه بردم، خوردش. بعدش اجازه گراهی شدم حرکت کردم توی کتابخونهاش. وای مامان، نمیدونی چقدر قشنگ بود! کلی کتاب داااشت. راستی کتابامو آوردی؟ مامان لبخندی بهم زد و اضافه کرد: – آره دخترم، آوردم. ارباب هنوز برنگشته؟ + نه، گفت اگه کارش طول بکشه شبم نمیاد! – بسیار خب. حالا ناهار خان رو بدیم، باید وسایلمونو ببریم بالا. بعد از صرف ناهار، تقریباً تا غروب فقط مشغول چیدن وسایل داخل اون اتاق بزرگی شدیم که ارباب بهمون داده بود. یه اتاق بزرگ که فکر کنم شامگاهیه هال بود تا اتاق! سرویس هم داخلش داشت. موقع شام شد و خان سراغ ارباب رو گراهی شد، اما هنوز نیومده بود. آخرای شام بود که ارباب با چهرهای خسته اومد خونه… انقدر خسته بود که حتی مارو هم نمشاهده کرد. ولی با صوتی خان برگشت سمتمون: – رادین جان؟
ارباب سهچهار تا پلهای که راهی شده بود بالا رو برگشت و اومد سمتمون. همگی بجز خان از روی صنقلبی قد بلند شدیم و به ارباب خوشوارد شد اظهار کردیم. – سلام پدر. میبخشید، من خیلی خستم، میخوام استراحت کنم. + شامت چی؟ شام نمیخوری پسرم؟ ارباب نگاهی بهم انداخت که بهسرعت سرمو انداختم پایین. و تو همون حال که داشت میرفت سمت پلهها اضافه کرد: – به طناز بگید شاممو بیاره بالا… ای وای من؟ پوست لبمو از حرص جویدم. خان رو به مولین اضافه کرد: – شامش رو بکش، طناز براش ببره بالا. + دیده خان. من و مامان حرکت کردیم داخل آشپزخونه. از ترس کف دستام یخ شده بود! مامان بشقاب و بقیه چیزا رو گذاشت توی سینی و گفت: – بیا مادر، مواظب باش نریزی. + نگاه. سینی غذا رو ازش گحرکت کردم و رفتم بالا. به اتاق ارباب که رسیدم، آب دهنمو به سختی قورت دادم و چند تقه به در زدم. با «بیا تو»ی ارباب وارد اتاق شدم.
ارباب روی تخت خوابیده بود و سیگارش بین انگشتاش روشن بود. ارباب سیگار میکشید؟ تا حالا نمتوجه شده بودم که بکشه. سلام زیرلبی گفتم و سینی غذا رو گذاشتم روی میز و اظهار کردم: – با اجازه. میل داشتم کف دستگیره در رو بکشم پایین که ارباب با تشر گفت: – کجا؟ + ش… شام… تونو آوردم براتون… برم… پایین. – بهت اجازه دادم بری بیرون؟ + ن… نه ارباب. – بیا جلو! گوشه پیرهنمو چنگ زدم و بهآرامی حرکت کردم سمت تخت ارباب و بغل تخت از حرکت ایستادم. از دود سیگار که همینجوری بین انگشتهای ارباب داشت دود میکرد به سرفه افتادم. ارباب ساعدش رو از روی دیدهاش برداشت و گفت: – چیه؟ درحالی که نگاهم به سیگار بین انگشتهای ارباب بود، وسط سرفههام بیان کردم: – هی… هیچی ار… باب. نگاهی به سیگار بین انگشتاش انداخت و پوزخندی زد و سیگارو توی ظرفش چلوند و بیان کرد: – بیا اینجا. من که کنارش بودم، کجا بیام دیگه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن