موضوع اصلی رمان پروانه
ماجرا از این قرار است که چند دختر اشراف زاده، سوار بر کشتی، توسط دزدان دریایی ربوده میشوند. ده روز طول میکشد تا از چنگشان فرار کنند. ولی وقتی موفق میشوند، به جای اینکه به سوی منزل بازگردند، با هم قرار میگذارند که چند ماهی در دریا بمانند و خودشان هم دزد دریایی شوند؛ ماجراجویایی که هیچکدام پیشامگاهینیش نمیکردند.
مقداری از متن رمان پروانه:
بیحوصله جای گرفت و کف دستی به موهایش کشید و آنها را عقب فرستاد؛ حس میکرد فضای اتاقش خفهست، پس مصمم شد برود بیرون و یکم هوا بخورد. از تخت پایین آمد و به سمت در راهی شد. به محض خروج از اتاق، نسیم خنکی که از سمت اقیانوس میوزید صورتش را نوازش کرد و موهایش را به پرواز درآورد. نیمنگاهی به کشتی باتیستاروس که از دیروزگار کنار کشتیشان متوقف شده بود انداخت و میل داشت به طبقهٔ بالای کشتی برود که با دیدن سایهای سیاه، که آنطرف در تاریکی توقف کرده بود، لحظهای مکث کرد؛ ثانیهای طول نکشید که با فکر اینکه یکی از ملوانهاست، مسیرش را به سمت پلهها کج کرد. اشعههای نارنجی در آسمان نشان از نزدیک بودن طلوع خورشید میدادند. روی صنقلبی چوبی قرار گرفت و آرنجهایش را به نردهٔ عرشه تکیه داد؛ نگاهش را به آب مواج و درخشان اقیانوس دوخت و اجازه داد نسیم صبحگاهی موهایش را به رقص درآورد.
نمیخبر داشت چقدر در آن حالت مانده بود که با حس توقف کردن کسی کنارش، اتصال نگاهش با اقیانوس قطع شد و به سمت چپش تغییر مسیر داد! از متوجه شدن یوری تعجب کرد ولی در ظاهرش چیزی نشان نداد؛ بیتفاوت بار دیگر به سمت اقیانوس برگشت. با قرار گرفتن چیزی روی شانهاش، متوجه ملافهٔ سبز رنگی شد که یوری رویش گذاشته بود. یوری بیان کرد: «اول صبح هوا سرده…» بدون اینکه به سمتش برگردد گفت: «برای همین اومدی؟» یوری با گنگی پرسید: «چی؟» لئا پاسخ داد: «اومدی بهم ملافه بدی؟» یوری دستپاچه از بیتوجهی لئا و لحن سردش جواب داد: «ن… نه! میخواستم حالت را بپرسم.» لئا با طعنه اظهار کرد: «یکم برای پرسیدنش دیر نیست؟» صوتی آرام یوری به گوشش رسید: «فکر میکردم به خاطر حمله خشمگین هستی و نمیمیل داشتم اولین ملاقاتمان بعد از یک سال به دعوا ختم شود…» از گوش دادن قلبیل یوری برای نیامدن به خنده افتاد. یوری متعجب از خندهٔ لئا در خاموشی منتظر ماند
تا ببیند چه کار قرار است بکند. لئا به عقب برگشت و خیره به صورت متعجب یوری گفت: «چرا باید به خاطر چیزی که اتفاقی بوده دعوا مسیر بیندازم؟» یوری دهان باز کرد تا بگوید چراکه قبلاً اینطوری بودی، ولی با فکر اینکه ممکن است بحثشان شود سکوت کرد؛ سکوتش چندان طولانی نشد چون به خاطر افکارش به خنده افتاد! گوش دادن صدای خندهٔ یوری باعث شد چیزی در دلش بلرزد؛ اامان بار بود که این صدا را میگوش داد و قشنگتر از چیزی بود که انتظارش را داشت. لبخند ملایمی که روی لبهایش بود با گوش دادن جملهٔ یوری عمیقتر شد: «قلبم برایت تنگ شده بود جوجه!» به یاد ماهها قبل و دعواهای همیشگیشان در کشتی، یک بار دیگر لئا را با لقبی که از آن نفرت داشت صدا زده بود. با متوجه شدن «جوجه»ٔ آخر جملهٔ یوری، تبسمش محو شد و جای آن را اخمِ ریزدی گراهی شد: «دیگر از دستم در رفته، چند بار اضافه کردم به من نگو جوجه!» آوای خندهٔ یوری مجدداً در گوشش پیچید…
و چه خوشخنده شده بود پسر همیشهٔ عصبی کشتی باتیستاروس! بیحرف دست لئا که روی نرده بود را گراهی شد و او را به سمت خودش کشید. لئا که انتظارش را نداشت از صندلیاش جدا شد و در آغوش یوری افتاد! بلافاصله کف دستهای محکم و قدرتمندی دورش را گراهی شدند و جسم ظریفش را اسیر کردند. یوری گفت: «باورم نمیشود یک سال بدون تو دوام آوردم!» لئا بیحرف تبسمی زد و متقابلاً کف دستش را دور کمر یوری حلقه کرد و سرش را روی سینهاش گذاشت. تنگتر شدن حصار کف دستهای یوری دورش باعث شد صوتی گرومپگرومپی که زیر گوشش حس میکرد واضحتر بشود؛ واضحتر و سریعتر. لیام اظهار کرد: «از آنجایی که با یک عالمه آدم رسیدید، میشود نتیجه گحرکت کرد مجدداً فرار نکرمشاهده کرد…» این حرفش باعث شد صوتی خندهٔ دخترها قد بلند شود. همهشان به میل داشت آدریان و ماتیلدا در کشتی باتیستاروس، داخل کابین کاپیتان دور هم جمع شده بودند. اریکا بیان کرد: «شاید اگر دیروزگار به جای شما کس دیگری به ما حمله کرده بود، الان در فکر فرار بودیم!»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن