ملکه کابوس ها فصل ۲ پارت ۱۱

#پارت۱۱
دختر همین که متوجه شد مرد کف دستش را روی سرش گذاشته، انگار برق گرفته باشد، فوراً به سمتش دوید.
ـ آدرین؟ خوبی؟ ببین منو، آدرین…
آدرین؟
این اسم مثل خنجری در دلم فرو راهی شد.
او داشت آریوی من را آدرین صدا می‌زد؟
آدرین دیگر چه کسی بود؟
مگر این مرد…
آریو نبود؟
همان مردی که پنج سال تمام برای نبودنش گریه کرده بودم؟
همان مردی که هر شب با خاطراتش خوابم برده بود؟
همان مردی که تمام این سال‌ها فکر می‌کردم زیر خاک خوابیده؟
او…
آریو من بود.
پس این دختر چه حقی داشت این‌قدر نزدیکش باشد؟
آریو بدون توجه به حرف‌های دختر، به سمتم وارد شد.
هنوز سرم گیج می‌رفت و اشک‌هایم بی‌اختیار روی صورتم می‌ریخت.
جلوی من زانو زد.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
نمی‌دانم در آن حال چطور توانستم خودم را به سمتش پرت کنم.
کف دست‌هایم را دور گردنش حلقه کردم.
آن‌قدر محکم که بعد از چند لحظه، انگشت‌هایم از فشار درد گراهی شدند.
بوی آشنایش…
گرمای تنش…
همه‌چیز واقعی بود.
نه خواب بود…
نه خیال.
خودش بود.
آریو…
مرد حیات من.
ولی چند لحظه بعد، آرام کف دست‌هایم را گرفت و از خودش فاصله‌ام داد.
با نگاهی سرد و گیج بیان کرد:
ـ ببخشید خانم… ما تا حالا همدیگه رو مشاهده کردیم؟
جهان روی سرم خراب شد.
تبسمی که برای یک لحظه روی صورتم قرار گرفته بود، محو شد.
تمام آن امید…
تمام آن مسروری…
تمام آن حس زنده‌ای که بعد از پنج سال در دلم شعله کشیده بود، یک‌باره خاموش شد.
لب‌هایم لرزید.
ـ آریو…
با کف دست‌های لرزان صورتم را جلو بردم و صورتش را میان کف دست‌هایم گرفتم.
چشم‌هایم را به چشمانش دوختم.
ـ آریو… خودتی.
او دوباره کف دستش را روی سرش گذاشت و با درد فشار داد.
نگاهانش را محکم بست.
ـ نمی‌دونم… چرا سرم این‌قدر درد می‌کنه…
دختر که تا آن لحظه فقط با مضطربی نگاهش می‌کرد، بار دیگر به سمتش آمد.
ـ آدرین، صبر کن… حالت خوب نیست.
نگاهم را به سمتش چرخاندم.
آدرین.
این اسم بار دیگر در سرم پیچید.
او آریو را نمی‌شناخت…
او فقط مردی به نام آدرین را می‌شناخت.
و من نمی‌اطلاع داشتم چرا مردی که تمام زیستن‌ام بود، حالا حتی نام خودش را هم فراموش کرده بود.
دختر کف دست آریو را گحرکت کرد و کمکش کرد از جایش کشیده شود. بعد دست دیگرش را به سمت من دراز کرد.
ـ خانم، اینجا خونه‌ی منه. مثل اینکه آدرین رو می‌شناسین… خونه‌ی من همین‌جاست. حالتون هم خوب نیست، بیاید داخل. هر وقت میل داشتید می‌رید.
چند لحظه به دستش خیره ماندم.
بعد ملایم کف دستم را در دستش گذاشتم.
هنوز ذهنم درگیر آریو بود که یک‌باره مردی میان‌سال با قیافه‌ای خشمگین جلو وارد شد.
با صدای کلفت و لحن طلبکارانه اظهار کرد:
ـ این ماشین مال شماست؟
دختر برگشت.
ـ بله، الان جابه‌جاش می‌کنم.
مرد پوزخند عصبی‌ای زد.
ـ فرهنگ ندارین شما؟ ماشین رو وسط خیابون، پشت چراغ قرمز پارک کردین، بعد راهی شدین خوش‌وبش می‌کنین؟
دختر سعی کرد خودش را کنترل کند.
ـ آقای محترم، ایشون حالش بد شده بود و پیاده شد. الان ماشین رو جابه‌جا می‌کنم.
مرد دوباره ریز خندید؛ این بار کشیدهتر.
چند نفر از رهگذرها هم توقف کردند و دورمان جمع شدند.
مرد با صوتی قد بلند اظهار کرد:
ـ آی ملت! خوب نگاه کنید! بی‌فرهنگی به روایت تصویر!
دختر میل داشت چیزی بگوید، اما آریو جلو راهی شد.
با صدایی آهسته اما محکم بیان کرد:
ـ حاجی، آواتو بیار پایین. الان ماشین رو جابه‌جا می‌کنیم دیگه.
مرد با خشمگینت نگاهش کرد.
ـ تو دیگه کی هستی که برای من تعیین تکلیف می‌کنی؟
آریو لحظه‌ای خاموشی کرد.
من فقط به پشت سرش خیره مانده بودم.
همان طرز توقف کردن…
همان لحن…
همان نگاه…
حتی بعد از پنج سال، بعضی چیزها را نمی‌شد فراموش کرد.
او آریو بود.
فقط نمی‌خبر داشتم چرا برای او، من یک غریبه بودم.

مرد با عصبانیت یک قدم جلو رسید.
ـ من فقط گفتم ماشینتو جابه‌جا کن، این همه ادا واسه چیه؟
آریو ابرویش را بالا انداخت.
ـ گفتم که جابه‌جا می‌کنیم. لازم نیست داد بزنی.
ـ اتفاقاً باید داد بزنم! خیابون رو بستن، بعد طلبکار هم هستین!
دختر به‌سرعت جلو آمد.
ـ آقا، لطفاً بحث نکنید. همین الان ماشین رو می‌برم.
مرد دوباره پوزخند زد.
ـ خانم محترم، این آقا ظاهراً خیلی غیرتی شده!
آریو با اخم نگاهش کرد.
ـ ربطی به غیرت نداره. یه نفر حالش بد شده، شما هم به جای کمک کردن وایسادی داد می‌زنی.
ـ به من درس اخلاق نده جوون!
آریو نفسش را ملایم بیرون داد و یک قدم عقب رفت.
ـ من قصد دعوا ندارم. ماشین رو جابه‌جا می‌کنیم و تموم.
مرد که انگار منتظر همین جمله بود، با صدای بلند بیان کرد:
ـ آره، آخرش هم کم آوردی!
آریو چند ثانیه به او خیره ماند، بعد با خونسردی گفت:
ـ نه حاجی… فقط ارزش نداره به خاطر یه جای پارک، وقتمو با شما تلف کنم.
چند نفر از اطرافیان لبخند زدند.
مرد سرخ شد.
ـ چی گفتی؟!
دختر تند کف دست آریو را گحرکت کرد.
ـ آدرین، ولش کن. بیا ماشین رو جابه‌جا کنیم.
آریو نگاه کوتاهی به او انداخت و بعد به سمت ماشین راهی شد.
من همان‌جا توقف کرده بودم و نگاهش می‌کردم.
اسمش را بار دیگر در ذهنم تکرار کردم.
آدرین…
دلم می‌میل داشت فریاد بزنم:
«اسم تو آریوئه!»
ولی آوایی از گلویم بیرون نیامد.
زیرا اگر واقعاً آریو بود…
پس چرا وقتی مرا مشاهده کرد، حتی یک ذره هم مرا به یاد نیاورد؟

نوشته ملکه کابوس ها فصل ۲ پارت ۱۱ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بچه مثبت

مشاهده و دانلود ←