ملکه کابوس ها فصل۲ پارت ۱۰

#پارت۱۰
مدام اطرافم را نگاه می‌کردم؛ انگار منتظر بودم چیزی از گذشته دوباره جلوی دیدهم ظاهر شود.
چند لحظه دیده‌هایم را بستم…
و در خیال خودم، آریو را مشاهده کردم.
پشت سرم توقف کرده بود، کف دسته‌گلی را جلوی صورتم گرفته بود و بعد آرام دست‌هایش را دورم حلقه می‌کرد.
یک سورپرایز کوچک و دوست‌داشتنی برای تولدم…
تبسم محوی روی لبم قرار گرفت.
نگاهم را به اطراف دوختم.
زوج‌هایی که کف دست در کف دست هم قدم می‌زدند، بی‌خبر از دنیای اطرافشان، مرا به جایی دور در ذهنم می‌بردند؛ به روزی که برای دومین بار با آریو قرار گذاشته بودم و او تمام تلاشش را می‌کرد خودش را حسود و غیرتی نشان دهد.
بی‌اختیار لبخند زدم.
چه روزگارهایی…
چه آدم‌هایی…
چه خاطراتی که حالا فقط خودشان مانده بودند و من.
ناگهان آوای آشنای کف دست زدن بچه‌ها از پشت سرم وارد شد.
ـ تولدت مبااارک… تولدت مبااارک…
با تعجب برگشتم.
و همان‌جا، میان اشک و تبسم، با نفس، امیررضا و آن دو شیطون کوچولو روبه‌رو شدم.
دیده‌هایم گرد شد.
نفس با تبسم به سمتم آمد و کف دستم را گراهی شد.
ـ بیااا!
هر چهار نفر به سمتم وارد شدند و مرا تا نیمکتی که کمی آن‌طرف‌تر بود، همجادهی کردند.
به‌سرعت اشک‌هایم را پاک کردم و با خنده نگاهشان کردم.
امیررضا کف دست به سینه توقف کرد و با همان لحن همیشگی‌اش اظهار کرد:
ـ اندیشیدی تولد مافیای بزرگ رو فراموش کردیم؟
خنده‌ام گراهی شد.
ـ دیوونه‌ها…
نفس جلو وارد شد و محکم بغلم کرد.
ـ نیلارای عزیزم… تولدت مبارک.
کف دست‌هایم را دورش حلقه کردم.
ـ چطوری متوجه شدید اینجام؟
امیررضا لبخند زد و گفت:
ـ تقریباً هر سال شامگاه تولدت همین‌جا پیدات می‌کنیم.
نگاهش کردم.
ـ یعنی این‌قدر قابل پیش‌بینی‌ام؟
نفس خندید.
ـ نه عزیزم، فقط ما به‌شدت خوب می‌شناسیمت.
تبسم زدم.
برای اامان بار آن شامگاه، چیزی درونم ملایم گراهی شد.
شاید آریو نبود…
ولی هنوز آدم‌هایی بودند که نبودنم را می‌فهمیدند.
هنوز کسانی بودند که تاریخ تولدم را به خاطر داشسریع.
و گاهی…
همین کافی بود تا آدم دوباره تبسم بزند.
یک هفته بعد
بعد از چند روزگار اصرار و التماس‌های نفس، بالاخره رضایتم را جلب کرد که با هم به کلاس شنا برویم.
با بی‌حوصلگی کیف ورزشی‌ام را باز کردم و مایو و وسایل لازم را داخلش ریختم.
کیف را برداشتم، سوار ماشین شدم و به سمت کلاس جاده افتادم.
اصلاً حوصله‌ی ترافیک نداشتم.
با خودم گفتم ای کاش با راننده می‌آمدم و این همه دردسر رانندگی را نداشتم.
بالاخره جای پارک پیدا کردم، ماشین را پارک کردم و پیاده شدم.
وقتی به کلاس رسیدم، نفس را دیدم که بیرون توقف کرده بود و همین که نگاهش به من افتاد، دستش را برایم تکان داد.
به سمتش حرکت کردم.
با لبخند جلو رسید و گفت:
ـ وااای نیلارا! قیافتو این‌جوری نکن، مثل خرشرک شدی! یه ذره از قضیه‌های مافیایی و حوصله‌سربر فاصله بگیر بابا!
دیده‌غره‌ای بهش راهی شدم.
ـ من نمی‌دونم تو با دوتا بچه‌ی فضول چطوری این‌قدر حوصله داری.
نفس دستش را روی قلبش گذاشت و نمایشی آه کشید.
ـ بابا قلبم پوسید! انقدر تو خونه بودم و بچه‌داری کردم که دیگه داشتم با دیوار حرف می‌زدم.
خنده‌ام گحرکت کرد.
ـ پس اومدی منو بدبخت کنی؟
ـ دقیقاً!
دستم را گراهی شد و کشان‌کشان به سمت ورودی برد.
ـ حالا بیا که امروز قراره آدم بشی!
ـ من همین الانشم آدمم!
ـ نه عزیزم، تو یه مافیایی بداخلاقی!
با خنده سرم را تکان دادم.
شاید برای اولین بار بعد از مدت‌ها، قرار بود چند ساعت بدون فکر کردن به کار، دشمن، اسلحه و گذشته بگذرد.

───

دو ساعت بعد
روی صنقلبی کنار استخر جای گرفته بودم و حوله را دور خودم پیچیده بودم.
نفس با خستگی خودش را کنارم انداخت.
ـ من دیگه مُردم!
نگاهش کردم و ریز خندیدم.
ـ خودت اظهار کردی بیا کلاس شنا!
ـ آره، اما فکر نمی‌کردم شنا کردن انقدر سخت باشه!
سرم را تکان دادم.
ـ تازه گرم کردیم.
دیده‌هایش گرد شد.
ـ چی؟!

نفس با شنیدن حرفم چند ثانیه خیره نگاهم کرد.
ـ تازه گرم کردیم؟!
خندیدم.
ـ آره.
ـ نیلارا به خدا من اگه بدونم تو از این به بعد قراره هر هفته منو بیاری اینجا، دیگه باهات حرف نمی‌زنم!
حوله‌اش را روی سرش کشید و خودش را روی صندلی رها کرد.
ـ من فقط اومده بودم یه کم تفریح کنم، نه اینکه برای المپیک آماده بشم!
خنده‌ام گرفت.
ـ خب، خودت اصرار کردی.
ـ اشتباه کردم!
هر دو زدیم زیر خنده.
چند دقیقه همان‌جا قرار گرفتیم. آوای آب، خنده‌ی بچه‌ها و صوتی مربی فضای استخر را پر کرده بود.
برای چند لحظه همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید.
نه خبری از مافیا بود، نه دشمن، نه جلسه‌ای که منتظرمان باشد.
فقط من و نفس…
ـ نیلارا؟
ـ جانم؟
ـ می‌دونی چیه؟
ـ چی؟
تبسم کوچکی زد.
ـ دلم می‌خواد همیشگی همین‌طوری ببینمت.
ابرو بالا انداختم.
ـ چطوری؟
ـ خندون.
تبسمم آرام‌آرام محو شد.
نگاهش کردم.
ـ من زیاد هم بداخلاق نیستم.
نفس خندید.
ـ نه… فقط به‌شدت چیزا رو توی خودت نگه می‌داری.
جوابی ندادم.
نگاهم را به آب دوختم.
انعکاس نور روی سطح آب می‌لرزید.
نفس آهسته ادامه داد:
ـ بعضی وقتا باید اجازه بدی یکی کنارت باشه.
نگاهم را از آب گراهی شدم و به او نگاه کردم.
ـ من آدمِ تنهایی‌ام، نفس.
ـ می‌دونم.
کف دستش را روی دستم گذاشت.
ـ اما قرار نیست همیشگی تنها بمونی.
چند ثانیه چیزی ناظهار کردم.
بعد لبخند کوچکی زدم.
ـ بیا بریم قبل از اینکه مجدداً مجبورم کنی شنا کنم.
خندید و از جایش قد بلند شد.
ـ فرار نکن مافیای خانوم!
ـ نفس!
ـ باشه باشه!
دنبالش جاده افتادم.
.
.
بعد از خداحافظی با نفس، سوار ماشین شدم.
عجیب بود… کمی احساس سبکی می‌کردم.
شاید شنا کردن آن‌قدرها هم فکر بدی نبود.
گوشی‌ام را برداشتم و در حالی که رانندگی می‌کردم، با امیررضا تماس گراهی شدم.
ـ جانم؟
ـ مرتیکه حرف نزد؟
ـ نه.
ـ حرف بکشید ازش دیگه… طاقت ندارم، امیر.
ـ باشه عزیزم.
ـ خداحافظ.
ـ بای.
تماس را قطع کردم.
چند دقیقه بعد پشت چراغ قرمز توقف کردم و بی‌حوصله به خیابان خیره شدم.
آدم‌ها در رفت‌ووارد شد بودند.
ماشین‌ها یکی‌یکی از کنارم رد می‌شدند.
تا اینکه…
چشمم به مردی افتاد که کنار ورودی یک آپارتمان ایستاده بود.
کت بلند و تیره‌ای به تن داشت.
از پشت…
بیش از حد آشنا بود.
دلم یک‌دفعه فرو ریخت.
نه…
امکان نداشت.
شانه‌ها…
قد…
طرز توقف کردنش…
همه‌چیز شامگاهیه او بود.
آن‌قدر شبیه آریو بود که برای چند ثانیه حتی نفس کشیدن را فراموش کردم.
مرد ملایم برگشت.
صورتش نمایان شد.
و جهان…
برای من ایستاد.
دیده‌هایم گرد شد.
لب‌هایم بی‌اختیار لرزید.
آریو…
نه.
نمی‌توانست آریو باشد.
آریو مرده بود.
خودم…
خودم با این حقیقت پنج سال زندگی کرده بودم.
اما آن نگاه‌ها…
آن صورت…
آن نگاه…
آریو بود.
یا حداقل تمام وجودم فریاد می‌زد که خودش است.
ـ آریو…
آوایم آن‌قدر ضعیف بود که حتی خودم هم به سختی شنیدمش.
دلم دیوانه‌وار می‌زد.
آریو اینجا بود…
آریو زنده بود…
ناگهان احساس کردم کف دستی نامرئی دور گلویم حلقه شده.
هوا وارد ریه‌هایم نمی‌شد.
صدای بوق ماشین‌ها دور و مبهم شده بود.
آدم‌ها را می‌مشاهده کردم که حرکت می‌کردند، ولی انگار هیچ‌کدام واقعی نبودند.
نگاهم فقط دنبال همان مرد بود.
ـ نه…
کف دستم روی فرمان می‌لرزید.
دیده‌هایم سیاهی می‌رفت.
با بدبختی کف دستگیره‌ی در را گرفتم و خودم را از ماشین بیرون کشیدم.
پاهایم توان نگه داشتنم را نداشسریع.
کنار ماشین خم شدم و با حرص نفس کشیدم.
ـ نفس… نمی‌تونم…
دختری فوراً به سمتم وارد شد.
ـ خانم؟ حالتون خوبه؟
بعد با مضطربی به اطراف نگاه کرد و رو به مردی که همان نزدیکی بود گفت:
ـ آدرین! میشه ماشینش رو یه جای امن پارک کنی؟
صوتی دختر را متوجه شدم.
ولی من فقط به اریو که سرش را گرفته بود و به من نگاه میکرد چشم دوخته بودم

نوشته ملکه کابوس ها فصل۲ پارت ۱۰ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان میراث

مشاهده و دانلود ←