ملکه کابوس ها فصل۲پارت۹

پارت۹
صدای شلاق‌هایی که یکی پس از دیگری بر سکوت سوله فرود می‌آمد، فضای سنگین آنجا را می‌شکست. مرد روی صندلی از درد ناله می‌کرد و ردهای سرخ روی پوستش نشان می‌دادند چه بر او گذشته است.
کمی دورتر، آتشی روشن کرده بودیم. روی صنقلبی نشسته بودم و نگاه از مردی برنمی‌داشتم که سال‌ها دنبالش گشته بودم؛ مردی که شاید کلید تمام دردهای من را در کف دست داشت.
دود آتش به صورتم می‌خورد و دیده‌هایم می‌سوخت. نمی‌اطلاع داشتم این سوزش از دود بود یا اشکی که با تمام توان سعی می‌کردم اجازه ندهم پایین بیاید.
سال‌ها به دنبال این مرد بودیم؛ سال‌ها فقط برای اینکه پیدایش کنیم و تحویل قانون بدهیم.
تا اینکه دو روز پیش، امیررضا پیدایش کرد.
در زیرزمین یک عمارت قدیمی و مخفی شده بود؛ تازه به ایران برگشته بود و هنوز چند روزی از ورودش نگذشته بود که پیدایش کردیم.
همان لحظه‌ای که میل داشتیم با پلیس تماس بگیریم، چیزی گفت…
چیزی که خون را در رگ‌هایم خشک کرد.
اول باورم نشد.
اصلاً نمی‌توانستم باورش کنم.
ولی وقتی…
وقتی جزئیات بیشتری اظهار کرد، انگار تمام جهان برای چند ثانیه دور سرم چرخید.
صوتی امیررضا مرا از افکارم بیرون کشید:
ـ بهتره برگردیم خونه، نیلارا.
چند ثانیه به مرد خیره ماندم، بعد آهسته سر تکان دادم.
از سوله بیرون وارد شدم و راهی برج شدم.
در تمام مسیر، همان چند کلمه در ذهنم تکرار می‌شد.
کف دستم را روی گردنبندم گذاشتم؛ همان چیزی که همیشه تنها یادگار آهستهشم بود.
آن را میان انگشتانم گحرکت کردم و بوسه‌ای آهسته رویش گذاشتم.
شاید تنها چیزی بود که هنوز می‌توانستم به آن پناه ببرم.
آسانسور با صوتی ملایمی در طبقه‌ی آخر از حرکت ایستاد.
در باز شد و با کفش‌های پاشنه‌کشیده از آن بیرون آمدم. طبق عادت همیشگی، تمام نگهبان‌ها سرهایشان را پایین انداخسریع.
بی‌آنکه چیزی بگویم، به سمت در راهی شدم. کف دستم را روی کف دستگیره گذاشتم و آرام بازش کردم.
مستقیم به حمام رفتم.
همین که در بسته شد، تمام آن چیزی که ساعت‌ها درونم نگه داشته بودم، فرو ریخت.
اشک‌هایم بی‌اختیار سرازیر شدند.
کف دستم را روی دهانم گذاشتم تا صدای گریه‌ام بیرون نرود، ولی فایده‌ای نداشت.
احساس می‌کردم دارم دیوانه می‌شوم.
آن حرف‌ها…
آن حقیقت…
همه‌چیز مثل پتکی مدام در سرم تکرار می‌شد.
بعد از مدتی از حمام بیرون آمدم.
کت کوتاه چرمی و شلوار چرمی‌ام را پوشیدم. موهای خیس و بلندم را آزاد رها کردم و بدون اینکه حتی نگاهی به آینه بیندازم، از منزل خارج شدم.
به پارکینگ حرکت کردم.
دستم را روی موتور خاک‌گرفته‌ام کشیدم.
نمی‌اطلاع داشتم آخرین بار چه وقتی سوارش شده بودم.
بسیار وقت گذشته بود…
ولی امشامگاه دلم فقط همین را می‌خواست.
سوار شدم و با سرعت در خیابان‌های تهران به راه افتادم.
نمی‌اطلاع داشتم مقصد کجاست.
نمی‌خبر داشتم به کجا می‌روم.
حتی نمی‌اطلاع داشتم دلم می‌خواهد به متوجه شدن چه کسی برسم.
فقط می‌راهی شدم…
میان چراغ‌های شهر، میان صوتی موتور و باد سردی که صورتم را نوازش می‌کرد.
تا اینکه وقتی به خودم رسیدم، بالای بام تهران بودم.
همان‌جایی که بیشترین خاطراتم را با مرد حیات‌ام داشتم.
جایی که روزی کنار او ایستاده بودم و فکر می‌کردم بعضی آدم‌ها قرار است تا آخر عمر کنارمان بمانند.
دستم را بالا آوردم.
حلقه‌ای را که او به کف دستم کرده بود، میان انگشتانم چرخاندم.
چقدر ساده بود…
ولی برای من، تمام زندگی‌ام در همان حلقه خلاصه می‌شد.
تلفنم لرزید.
برداشتم.
یک پیام تبلیغاتی بود.
بی‌حوصله می‌تمایل داشتم صفحه را ببندم که ناگهان نگاهم به تاریخ افتاد.
خشکم زد.
امروز…
امروزگار تولدم بود.
تبسم تلخی روی لبم جای گرفت.
تولدم بود…
و هیچ‌کس یادش نبود.
باید از کسی قلبگیر می‌بودم؟
از چه کسی؟
باید دلخور می‌شدم؟
یا باید خوشحال می‌بودم که یک سال دیگر بزرگ‌تر شده‌ام؟
شاید باید مسرور می‌بودم که یک سال دیگر…
بدون آریو نفس کشیده بودم.
ولی مگر نفس کشیدن بدون او، واقعاً زندگی بود؟
نگاهم را به چراغ‌های دور تهران دوختم.
ـ چه کسی تولد من براش مهم بود؟
آوایم میان باد گم شد.
و برای اولین بار درک کردم گاهی آدم دلش نمی‌خواهد کسی برایش جشن بگیرد…
فقط می‌خواهد یک نفر، یک نفر که برایش مهم است، یادش باشد امروزگار روز تولد اوست.

نوشته ملکه کابوس ها فصل۲پارت۹ اولین بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←