ملکه کابوس ها۲ پارت پایانی

#پارت۱۷
یک ماه بعد
و بالاخره…
بعد از یک ماه تلاش، بعد از حرکت کردن به مکان‌های قدیمی، مرور عکس‌ها، شنیدن صوتهای آشنا و تمام خاطراتی که یکی‌یکی مثل تکه‌های یک پازل به ذهن آریو برمی‌گشتند…
حافظه‌اش برگشت.
آن روز، روبه‌روی من ایستاده بود.
چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
نگاهش دیگر غریبه نبود.
همان چشم‌هایی بود که پنج سال تمام بی‌قرارشان بودم.
تبسمی روی لبش جای گرفت.
ـ نیلارا…
اشک‌هایم بی‌اختیار سرازیر شدند.
ـ آریو…
این بار خودش جلو آمد.
همدیگر را در آغوش گحرکت کردیم و تمام آن یک ماه، تمام پنج سال دوری، تمام شامگاه‌هایی که فکر می‌کردم دیگر هیچ‌وقت او را نمی‌بینم، انگار در همان لحظه فرو ریخت.
آریو ملایم بیان کرد:
ـ یادم اومد…
با گریه لبخند زدم.
ـ همه‌ش؟
سرش را تکان داد.
ـ همه‌چیز.
و برای اامان بار بعد از پنج سال، دیگر لازم نبود برای خاطراتمان بجنگیم.
خودش همه را به یاد آورده بود.
و من فقط یک چیز را می‌خبر داشتم:
آریو برگشته بود…
واقعاً برگشته بود.
از آغوشش بیرون وارد شدم، ولی گریه‌ام بند نمی‌آمد. هق‌هق‌هایم تمام خاموشی اتاق را پر کرده بود.
آریو آرام کف دستانش را دو طرف صورتم گذاشت و با انگشت شست، اشک‌هایم را پاک کرد.
ـ قربون شکلت بشم… گریه نکن، عزیزکم.
لب‌هایم لرزید.
ـ آریو… بدون تو به‌شدت سخت گذشت.
نگاهش پر از درد شد.
ـ دورِت بگردم… می‌دونی برای من چی از همه سخت‌تر بود؟
میان گریه جویا شدم:
ـ چی؟
تبسم ناراحتی زد.
ـ اینکه دلم می‌بیان کرد می‌شناسمت… اما مغزم تو رو نمی‌شناخت.
نگاه‌هایم مجدداً پر شد.
قبل از اینکه اشکم پایین بیاید، آرام روی گونه‌ام خم شد و همان اشک تازه را بوسید.
ـ دیگه از هم جدا نمی‌شیم… هیچ‌وقت.
انگشت کوچکم را جلو بردم.
ـ قول؟
نگاهش روی انگشتم ماند.
لبخند زد، انگشت کوچکش را دور انگشت من حلقه کرد و ملایم بوسید.
ـ قول.
لبخند زدم.
برای اولین بار بعد از پنج سال، دیگر از فردا نمی‌وحشت کردم.
زیرا این بار…
او کنارم بود.
یک سال بعد
یک سال گذشت…
یک سال تمام در کنار آریو، زندگی را از نو یاد گراهی شدم.
هر روزگارش برایم یک نعمت بود؛ هر صبح که چشم باز می‌کردم و می‌دیدم کنارم است، ته قلبم خدا را شکر می‌کردم.
بعد از تمام آن سال‌های تلخ، بالاخره طعم ملایمش را می‌چشیدم.
در این یک سال، برای داریوش هم چیزی جز کابوس نبودم. آن‌قدر درگیر عذاب و پیامد کارهایش شده بود که یک روز یکی از نگهبان‌ها با من تماس گحرکت کرد و خبر داد که داریوش با زنجیرهای خودش به زندگی‌اش پایان داده است.
قلبم نمی‌میل داشت هنوز تمام شود.
اگر زنده می‌ماند، شاید یک سال دیگر هم مجبورش می‌کردم با عواقب کارهایش روبه‌رو شود.
ولی حالا…
گذشته دیگر نمی‌توانست خوشبختی‌ام را از من بگیرد.
از آغوش آریو بیرون آمدم و تکه‌ای از موهایم را روی بینی‌اش کشیدم.
اخم کرد و صورتش را آن طرف برد.
بار دیگر موهایم را روی بینی‌اش کشیدم.
این بار با اخم مصنوعی به سمتم برگشت و خودش را روی من انداخت.
ـ به جای اینکه با بوس و ناز بیدارم کنی…
قبل از اینکه چیزی بگویم، بوسه‌ای محکم روی گونه‌ام کاشت.
ـ اذیتم می‌کنی!
با خنده گفتم:
ـ عههه آریووو! خسته شدم از بس خوابیدم خب!
تبسم شیطنت‌آمیزی زد.
ـ بحث رو عوض نکن، خانمم!
ریز خندیدم و آهسته هلش دادم.
تعاقلبش را از کف دست داد و روی تخت افتاد.
نگاهم به کف دستش افتاد.
ـ ببینمممم… انگشترت کو، جناب؟
با کف دست به میز کنار تخت اشاره کرد.
ـ اونجاست.
به انگشتر نگاه کردم.
ـ چرااا درش آوردی؟
ریز خندید.
ـ عادت دارم، دلبرم. موقع خواب درمیارمش.
ـ عادت بدیه.
تبسم زد و بار دیگر به سمتم رسید.
ـ هرچی تو بگی، خانم من.
و قبل از اینکه فرصت کنم جوابش را بدهم، با خنده پیشانی‌ام را بوسید.
حیات‌ام شامگاهیه همان چیزی شده بود که سال‌ها آرزویش را داشتم.
آهسته، ساده و کنار مردی که فکر می‌کردم برای همیشگی از دستش داده‌ام.
دو سال بعد
صدای خنده‌های حافظ از دور می‌آمد.
سرم را کج کردم و متوجه شدم دست در کف دست پدرش وارد اتاق شدند. همین که نگاهش به من افتاد، با آن پاهای کوچکش به سمتم دوید و کف دسته‌گلی را که در دست داشت، جلو آورد.
با همان لحن شیرین کودکانه‌اش اظهار کرد:
ـ تقدیم به خِدمت!
من و آریو از خنده ترکیدیم.
خم شدم و گل‌ها را از دستش گراهی شدم.
ـ ببینم جوجه‌کوچولو، منظورت «تقدیم با عشق» بود؟
لب‌هایش را بامزه جمع کرد و چیزی نگفت.
خنده‌ام گحرکت کرد و بوسه‌ای روی لپ نرم و سفیدش کاشتم.
ـ قربونت برم من!
آریو کنارم آمد.
بلند شدم و با لبخند به استقبالش حرکت کردم.
ـ سلام، خانمم.
ـ سلام، عشقم. خسته نباشی.
ـ فدات شم.
ـ کارت تموم شد؟ می‌خوام ببرمت بیرون.
با تعجب جویا شدم:
ـ کجا؟
ـ بریم رستوران.
دیدهانم برق زد.
ـ آخ آریو، بسیار گشنمه!
خندید.
ـ پس بریم، بانوی زیبا.

───

وارد رستوران شدیم و روی تخت سنتی جای گرفتیم.
بوی غذاهای تازه تمام فضا را پر کرده بود و اشتهایم را چند برابر می‌کرد.
رستوران فضای سنتی و دلنشینی داشت؛ نور گرم، صوتی ملایم موسیقی و عطر غذاهایی که از آشپزمنزل می‌رسید.
ولی از همه چیز زیبا‌تر، آوای خنده‌های حافظ بود که هر چند لحظه یک‌بار قد بلند می‌شد.
نگاهش کردم.
کنارمان نشسته بود و با ذوق به همه‌چیز نگاه می‌کرد.
خم شدم و گونه‌اش را بوسیدم.
چهره‌اش…
عین آریو بود.
همان چشم‌ها، همان لبخند…
با خودم خندیدم.
حالا یک آریو داشتم و یک کپی کوچک و شیرین از او.
به آریو خیره شدم.
مردی که روزگاری فکر می‌کردم برای همیشه از دستش داده‌ام، حالا روبه‌رویم نشسته بود.
و کنارمان کودکی بود که صوتی خنده‌اش، تمام تلخی‌های گذشته را می‌شست.
آن روز فهمیدم زندگی همواره قرار نیست شامگاهیه کابوس‌هایمان بماند.
گاهی بعد از سال‌ها تاریکی، صبحی از راه می‌رسد که ارزش تمام شامگاه‌های سخت را دارد.
من گذشته‌ام را از دست داده بودم، اشک ریخته بودم، جنگیده بودم و بارها در ذهنش گذرانده بودم دیگر هیچ چیز درست نمی‌شود…
ولی حالا؟
یک خانواده داشتم.
یک خانه پر از خنده.
یک زندگی که برایش هزار بار خدا را شکر می‌کردم.
کف دستم را روی کف دست آریو گذاشتم.
او نگاهم کرد و لبخند زد.
حافظ با ذوق بیان کرد:
ـ مامان! غذا اومد!
خندیدم.
آریو هم ریز خندید.
و من در همان لحظه درک کردم…
گاهی خوشبختی، درست از جایی شروع می‌شود که فکر می‌کنی دیگر هیچ امیدی باقی نمانده.
و شاید تمام آن کابوس‌ها…
فقط مقدمه‌ای بودند برای رسیدن به این آهستهش.
پایان

و اینجا، درست در آخرین صفحه، باید با تمام شخصیت‌هایی که روزگاری از قلب کلماتم متولد شدند خداحافظی کنم…

با آدم‌هایی که ریز خندیدند، شکسشتاب‌زده، جنگیدند، عاشق شدند و گاهی درست وقتی فکر می‌کردند دیگر جادهی باقی نمانده، بار دیگر از حرکت ایستادند.

این رمان فقط داستان آن‌ها نبود؛ تکه‌ای از دل من هم لابه‌لای همین صفحات جا ماند.
شاید بعضی پایان‌ها آن چیزی نباشند که انتظارش را داشتید، اما باور کنید هر کدامشان همان‌جایی قرار گرفتند که باید می‌گرفتند.

ممنونم که در تمام این مسیر کنارشان قدم زدید، برایشان دلواپس شمشاهده کرد، از آن‌ها دلخور شمشاهده کرد و گاهی دوستشان داشتید.

حالا وقت آن است که کتاب را ببندیم…
ولی اگر روزگاری دلتان برایشان تنگ شد، کافی‌ست بار دیگر یکی از همین صفحات را باز کنید؛
چراکه بعضی داستان‌ها با آخرین کلمه تمام نمی‌شوند…
آن‌ها جایی در قلب خواننده ادامه پیدا می‌کنند.

با دلدادگی،
H.M

نوشته ملکه کابوس ها۲ پارت پایانی اولین بار در . پدیدار شد.