### پارت ۸ ـ آدرین
وقتی از مطب روان‌شناس بیرون آمدم، هوا کاملاً تاریک شده بود.
کف دست‌هایم را داخل جیب کتم فرو بردم و چند لحظه همان‌جا کنار ماشین توقف کردم. حرف‌های دکتر هنوز توی سرم می‌چرخید.
*«ممکنه مشاهده کردن اون دختر باعث فعال شدن بخشی از حافظه‌تون شده باشه.»*
نیلا…
اسمش مجدداً در ذهنم تکرار شد.
کلافه کف دستی روی صورتم کشیدم و سوار ماشین شدم. ترجیح می‌دادم امشامگاه به هیچ‌چیز فکر نکنم.
هنوز چند دقیقه از حرکتم نگذشته بود که گوشی‌ام زنگ خورد.
با متوجه شدن اسم **الیس** روی صفحه، آهی کشیدم و تماس را جواب دادم.
(بله؟)
صدای سرخوش و پرانرژی‌اش فوراً توی گوشم پیچید.
(کجایی؟)
(تو مسیرم.)
(امشب آزادی؟)
اخم کردم.
(نه.)
چند ثانیه سکوت کرد.
(اما هنوز نگفتم برای چی!)
(هرچی باشه جوابم نهه.)
صوتی خنده‌اش کشیده شد.
(تو واقعاً غیرقابل تحملی!)
(ممنون.)
(امشامگاه یه پارتیه. بیا با من.)
(نه.)
(آدرین…)
(اضافه کردم نه.)
(فقط چند ساعت.)
(نه.)
(خواهش می‌کنم.)
(الیس.)
(فقط امشامگاه!)
نفس عمیقی کشیدم.
این دختر از وقتی یادم می‌آمد همیشگی همین بود؛ به من می‌چسبید، برای هر کاری اصرار می‌کرد و اگر چیزی می‌میل داشت تا به آن نمی‌رسید کف دست‌بردار نبود.
برای من ولی الیس چیزی شبیه یک خواهر بود.
همین باعث می‌شد هیچ‌وقت نتوانم حرکت کردارش را جدی بگیرم.
(الیس، واقعاً حوصله ندارم.)
صدایش ملایم‌تر شد.
(می‌دونم.)
مکث کرد.
(این چند وقته همش تو خودتی. از وقتی اون دختر رو متوجه شدی، حتی حواست به منم نیست.)
اخم کردم.
(مجدداً شروع نکن.)
(من فقط می‌خوام امشامگاه باهام باشی.)
(الیس…)
(آدرین، خواهش می‌کنم.)
چند لحظه خاموشی کردم.
(یک ساعت.)
با مسروری گفت:
(قبول!)
(یک ساعت بیشتر نمی‌مونم.)
(باشه.)
(و اگر خوش نگذشت، خودت منو برمی‌گردونی.)
(هرچی تو بگی.)
تبسم کمرنگی زدم.
(باشه.)
هنوز حرفم تمام نشده بود که با ذوق اظهار کرد:
(پس ده دقیقه دیگه جلوی خونه‌تم!)
(چی؟ الیس من هنوز…)
تماس قطع شد.
گوشی را از گوشم پایین آوردم و با ناباوری به صفحه‌اش خیره شدم.
(واقعاً روانیه…)
—
ده دقیقه بعد، صوتی بوق ماشینش جلوی خانه کشیده شد.
از پنجره نگاه کردم.
الیس داخل ماشین جای گرفته بود و با مشاهده کردنم کف دست تکان می‌داد.
کتم را برداشتم و پایین راهی شدم.
همین که سوار شدم، با لبخند نگاهم کرد.
(بالاخره!)
(من هنوز سر حرفم هستم. فقط یک ساعت.)
(آره آره.)
(جدی میگم.)
(باشه بابا.)
ماشین را مسیر انداخت.
چند دقیقه سکوت بینمان بود که ناگهان کف دستش را روی کف دستم گذاشت.
نگاهش کردم.
(آدرین…)
(هوم؟)
لبخند عجیبی زد.
(می‌دونی چند وقته دارم ازت یه چیزی می‌خوام؟)
کف دستم را عقب کشیدم.
(نه و نمی‌خوام بدونم.)
لبخند زد.
(تو بسیار بی‌رحمی.)
(الیس، ما بارها درباره این موضوع حرف زدیم.)
تبسمش محو شد.
(اما من هنوز دوستت دارم.)
نگاهش نکردم.
(می‌دونم.)
(پس چرا یه بار بهم فرصت نمی‌دی؟)
آه کشیدم.
(زیرا تو برای من مثل خواهری.)
با آزردهی نگاهم کرد.
(من نمی‌خوام خواهرت باشم.)
(ولی من همین‌طوری می‌بینمت.)
چند لحظه سکوت کرد.
بعد بار دیگر با سماجت اظهار کرد:
(پس امشامگاه باهام رل بزن.)
با تعجب برگشتم سمتش.
(چی؟!)
زد زیر خنده.
(فقط برای امشامگاه!)
(نه.)
(آدرین!)
(نه.)
(یک شب!)
(نه.)
(یک ساعت!)
(الیس، رابطه که قرارداد ساعتی نیست.)
خنده‌اش گحرکت کرد.
(پس حداقل نقش دوست‌پسرمو بازی کن.)
(نه.)
(کف دستمو بگیر.)
(نه.)
(بذار به بقیه بگم دوست‌پسرمی.)
(نه.)
(فقط امشامگاه!)
کف دستی روی پیشانی‌ام کشیدم.
(چرا نمی‌فهمی؟)
تبسمش برگشت.
(چون دوستت دارم.)
برای چند لحظه چیزی نبیان کردم.
قلبم نمی‌میل داشت آزردهش کنم، ولی نمی‌توانستم چیزی را که احساس نمی‌کردم، به او وعده بدهم.
(الیس، من نمی‌خوام بهت امید الکی بدم.)
نگاهش را از جاده نگحرکت کرد.
(یعنی هیچ شانسی ندارم؟)
(نه.)
صدایش گحرکت کرده شد.
(حتی یه ذره؟)
نفس عمیقی کشیدم.
(نه.)
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد با همان لحن شیطنت‌آمیز اضافه کرد:
(باشه…)
نگاهش کردم.
(چی؟)
لبخند زد.
(امشب هنوز فرصت دارم نظرتو عوض کنم.)
(الیس!)
ریز خندید و صدای موسیقی را قد بلند کرد.
(خفه شو آدرین!)
سرم را به صندلی تکیه دادم.
(من از همین الان پشیمونم که قبول کردم.)
(اما قبول کردی!)
—
وقتی رسیدیم، از همان جلوی ساختمان صدای بلند موسیقی شنیده می‌شد.
نورهای رنگارنگ از پنجره‌ها بیرون می‌زد و چند ماشین لوکس جلوی ورودی پارک شده بودند.
الیس با ذوق پیاده شد.
(بیااا!)
من هم پیاده شدم.
دستم را گحرکت کرد و قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بگویم، مرا داخل کشید.
صدای موسیقی تمام سالن را پر کرده بود.
نورهای آبی، بنفش و سفید روی دیوارها و چهره آدم‌ها حرکت می‌کردند. عده‌ای وسط سالن می‌رقصیدند و گروهی دیگر دور میزها قرار گرفته بودند و با آوای قد بلند می‌لبخند زدند.
الیس دستم را رها نکرد.
(فقط یه ساعت.)
(یادت نره.)
(قول میدم.)
چند نفر از دوستانش به سمتش آمدند.
یکی‌شان با خنده گفت:
(بالاخره آوردیش!)
الیس با افتخار به من خیره شد.
(مشاهده کردی گفتم میارمش؟)
بعد آرام نزدیک گوشم شد و زمزمه کرد:
(حالا صبر کن ببین امشامگاه چطوری دوست‌پسرم می‌شی.)
با اخم نگاهش کردم.
(الیس…)
قهقهه زد.
(شوخی کردم!)
اما از تبسمش معلوم بود که اصلاً شوخی نکرده.
من آهی کشیدم و به جمعیت نگاه کردم.
قرار بود فقط یک ساعت بمانم.
فقط یک ساعت…
.
.
روی یکی از مبل‌های گوشه سالن نشستم و تکیه‌ام را به پشتی دادم. صدای موسیقی آن‌قدر قد بلند بود که حتی اندیشیدن هم سخت شده بود.
الیس با متوجه شدن جمعیتی که وسط سالن می‌رقصیدند، لبخندی زد.
(من میرم یه کم برقصم.)
سری تکان دادم.
(برو.)
از من فاصله گحرکت کرد و خودش را میان جمعیت رساند.
لباس مشکی کوتاه و براق پوشیده بود؛ لباسی جذب که تا بالای زانو می‌رسید و قسمت‌هایی از شانه‌هایش را نمایان می‌کرد. موهای بلندش را باز گذاشته بود و با هر حرکتش روی شانه‌هایش می‌ریخت. نورهای رنگی روی لباسش می‌افتاد و هر بار رنگ متفاوتی به آن می‌داد.
چند دقیقه بعد دیگر نمی‌توانستم پیدایش کنم.
لیوان آبمیوه‌ای که برداشته بودم روی میز گذاشتم و اطراف را چشم دوختم.
دلم می‌خواست هرچه زودتر این یک ساعت تمام شود.
اما هنوز چند دقیقه نگذشته بود که الیس مجدداً جلوی من ظاهر شد.
نفس‌نفس می‌زد و تبسم بزرگی روی صورتش بود.
(چرا اینجا قرار گرفتی؟)
(چون قرار نیست برقصم.)
کنارم نشست و شانه‌اش را به شانه‌ام زد.
(پس منم نمی‌رقصم.)
(تو برای همین اومدی.)
(نه.)
نگاهم کرد.
(برای تو اومدم.)
آهی کشیدم.
(الیس…)
کف دستش را روی بازویم گذاشت.
(فقط یه فرصت کوچیک بهم بده.)
(قبلاً هم گفتم…)
حرفم را قطع کرد.
(می‌دونم. می‌دونم که منو مثل خواهرت می‌بینی.)
چند لحظه مکث کرد.
(ولی من نمی‌تونم مثل خواهر بهت نگاه کنم.)
نگاهم را از او گراهی شدم.
(نمی‌خوام اذیتت کنم.)
تبسم محوی زد.
(پس فقط امشامگاه رو بهم هدیه بده.)
(هدیه؟)
(آره. فقط امشامگاه وانمود کن من دوست‌دخترتم.)
با ناباوری نگاهش کردم.
(تو واقعاً دست‌بردار نیستی.)
لبخند زد.
(نه.)
کف دستم را گرفت و با شیطنت اضافه کرد:
(فقط یه شامگاه. اگه آخر شب هنوز هم اظهار کردی هیچ حسی نداری، قول میدم دیگه درباره‌ش حرف نزنم.)
چند لحظه به صورتش نگاه کردم.
می‌اطلاع داشتم این قول احتمالاً آخرین چیزی است که می‌تواند مرا از شر اصرارهایش خلاص کند.
نفس عمیقی کشیدم.
(فقط امشامگاه.)
چشم‌هایش از شادی برق زد.
(جدی؟!)
(اما هیچ قاما درباره فردا نمی‌دم.)
با ذوق کف دستم را محکم فشرد.
(همین برای من کافیه!)
و قبل از اینکه فرصت کنم پشیمان شوم، دستم را گرفت و مرا دوباره به سمت جمعیت کشید.
مشروبم رو برداشتم و جرعه‌ای ازش خوردم. گرمای الکل از گلوم پایین حرکت کرد و کم‌کم سنگینی افکارم رو کمتر کرد. صدای کشیده آهنگ تمام سالن رو پر کرده بود و نورهای رنگی مدام روی صورت آدم‌ها می‌افتاد.
برای اامان بار قصد کردم بی‌خیال همه‌چیز بشم.
لیوانم رو روی میز گذاشتم و وارد جمعیت شدم. چند دقیقه‌ای همجاده بقیه می‌رقصیدم که به‌یک‌باره الیس کف دستم رو گرفت.
(بیا.)
(کجا؟)
جوابم رو نداد و کف دستم رو کشید.
از بین جمعیت رد شدیم و به قسمت خلوت‌تری از سالن رسیدیم؛ جایی که آدم‌های کمتری بودند، ولی صدای آهنگ هنوز آن‌قدر کشیده بود که آوای خودمون رو به سختی می‌متوجه شدیم.
برگشتم سمتش.
(برای چی منو آوردی اینجا؟)
تبسمی زد و چیزی نبیان کرد.
آهنگ عوض شد.
الیس شروع کرد به رقصیدن و کم‌کم فاصله‌اش رو با من کمتر کرد.
آن‌قدر نزدیک شد که معذب شدم.
یک قدم عقب رفتم.
ولی دوباره جلو رسید.
اخم کردم.
(الیس، فاصله بگیر.)
انگار اصلاً نشنید.
خودش رو به من نزدیک‌تر کرد و هممسیر موسیقی می‌رقصید. از حرکاتش عصبی شده بودم و مجدداً عقب کشیدم.
ولی این بار به‌یک‌باره جلو رسید، دستش رو دور گردنم انداخت و قبل از اینکه حتی فرصت کنم چیزی بگم، صورتش رو نزدیک آورد و لب‌هام رو بوسید.
چند ثانیه خشکم زد.
بعد تند عقب کشیدم و با ناباوری نگاهش کردم.
(الیس… تو چیکار کردی؟)
تبسم کوچکی زد.
(فقط یه بوسه بود آدرین…)
اخم‌هام بیشتر در هم راهی شد.
(من بهت اضافه کرده بودم که چه حسی دارم.)
نگاهش برای چند لحظه روی صورتم موند.
بعد ملایم بیان کرد:
(شاید بتونم عوضش کنم.)
(نه الیس. نمی‌تونی.)
صوتی آهنگ همچنان کشیده بود و آدم‌ها بدون توجه به ما می‌رقصیدند، ولی من دیگر هیچ توجهی به اطرافم نداشتم.
فقط به الیس نگاه می‌کردم و نمی‌دانستم چطور باید به او بفهمانم که برای من همیشه همان دختری بوده که مثل یک خواهر دوستش داشتم.
همین که از الیس فاصله گراهی شدم، نگاهم بی‌اختیار میان جمعیت چرخید.
و یک‌باره…
دیدهم به **نیلا** افتاد.
چند قدم آن‌طرف‌تر از حرکت ایستاده بود و با همان تبسم شیطنت‌آمیز همیشگی‌اش نگاهم می‌کرد؛ انگار تمام صحنه را متوجه شده بود.
برای چند ثانیه فقط به هم خیره شدیم.
نگاهم را از او گحرکت کردم و به الیس خیره شدم.
اشک توی چشم‌هایش جمع شده بود.
(آدرین، خواهش می‌کنم…)
سرم را تکان دادم.
(الیس، تمومش کن.)
(نه… تو رو خدا. فقط یه فرصت دیگه بهم بده.)
اشک‌هایش روی گونه‌اش سرازیر شد.
(من دوستت دارم…)
نفس عمیقی کشیدم.
دیگر نمی‌میل داشتم این بحث ادامه پیدا کند.
(الیس… دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌بینیم.)
با این حرف، از کنارش رد شدم.
صوتیش را گوش دادم که پشت سرم گریه‌کنان اسمم را آوا می‌زد، اما برنگشتم.
سریع از سالن بیرون حرکت کردم و وارد حیاط شدم.
هوای خنک شامگاه به صورتم خورد.
چند نفس عمیق کشیدم و کف دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم.
(لعنتی…)
چند لحظه همان‌جا ایستادم تا کمی آهسته شوم.
صوتی قدم‌هایی از پشت سرم وارد شد.
برگشتم.
نیلا بود.
با همان لبخند ساکت و نگاه شیطنت‌آمیزش چند قدم جلو آمد.
(سلام، آدرین.)
نگاهش کردم.
(سلام.)
چند لحظه سکوت کرد، بعد با شیطنت ابرویش را بالا انداخت و جویا شد:
(دوست‌دخترت بود؟)
تبسم تلخی زدم.
(نه.)
ابرویش را بالا انداخت.
(پس اون گریه‌ها برای چی بود؟)
(داستانش طولانیه.)
چند لحظه نگاهم کرد و بعد با شیطنت گفت:
چند ثانیه سکوت کردیم که نگاهش کردم و اظهار کردم:
(راستی، نیلا… توقع نداشتم تو رو توی همچین جاهایی ببینم.)
با تعجب نگاهم کرد.
(چرا؟)
(خب… راستش فکر نمی‌کردم اهل مهمونی‌هایی مثل این باشی.)
شانه‌ای بالا انداخت.
(منم به‌شدت اهلش نیستم.)
(پس چی شد که اومدی؟)
لبخند زد و اظهار کرد:
(یکی از دوستام اصرار کرد.)
با خنده سر تکان دادم.
(پس ظاهراً دوست‌هامون توی یک چیز مشترکن؛ هردوشون بلدن چطور آدمو مجبور کنن.)
خندید.
(دقیقاً.)
نگاهم روی صورتش ماند.
چیزی در حضورش بود که باعث می‌شد برخلاف تمام شلوغی داخل، اینجا احساس ساکتش کنم.
نیلا نگاهی به ساعتش انداخت.
(راستی…)
(هوم؟)
کمی مکث کرد.
(فردا وقت داری؟)
(برای چی؟)
تبسم زد.
(قرار نبود قهوه مهمونت کنم؟)
یادم آمد روزی که برای اولین بار او را مشاهده کردم، شماره‌ام را گراهی شده بود.
(درسته.)
(پس فردا میای؟)
کمی اندیشیدم و بعد سرم را تکان دادم.
(باشه.)
لبخندش عمیق‌تر شد.
(پس فردا عصر؟)
(قبوله.)
(قول؟)
تبسم زدم.
(قول.)
چند لحظه خاموشی کرد و بعد اضافه کرد:
(پس فردا می‌بینمت، آدرین.)
(می‌بینمت، نیلا.)
او بار دیگر به سمت سالن رفت و من همان‌جا ایستادم و رفتنش را چشم دوختم.
نوشته ملکه کابوس ها فصل2پارت8 اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن