ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۲

#پارت۱۲

بعد از جابه‌جا کردن ماشین، هر سه وارد ساختمان شدیم و سوار آسانسور شدیم.
راستش دیگر برایم مهم نبود این دختر چه کسی است، چرا خانه‌اش آمده‌ام یا قرار است اینجا چه کار کنم.
فقط می‌میل داشتم کنار آریو باشم…
کنار مرد زیستن‌ام.
همین برایم کافی بود.
در آسانسور، سنگینی نگاه‌های آریو را روی خودم حس می‌کردم، اما جرئت نداشتم سرم را کشیده کنم.
جرئت نداشتم در آن نگاه‌ها نگاه کنم.
نگاه‌هایی که روزی امیدم بودند…
آهستهشم بودند…
تمام جهانیم بودند.
حالا همان چشم‌ها، به من، به نیلارای خودش، مثل یک غریبه نگاه می‌کردند؛ سرد و بی‌احساس.
ذهنم پر از سؤال بود.
آدرین؟
چرا خودش را آدرین می‌خبر داشت؟
سردردهایش؟
چرا هر بار که مرا می‌دید، سرش درد می‌گرفت؟
و مهم‌تر از همه…
چرا هیچ چیز از من یادش نبود؟
آسانسور از حرکت ایستاد.
دختر در آپارتمان را باز کرد و با لبخند بیان کرد:
ـ شرمنده، خونه به‌شدت خاک گرفته. تقریباً یک ساله کسی پاشو اینجا نذاشته.
همان‌طور که خریدهایش را روی اپن آشپزمنزل می‌گذاشت، ادامه داد:
ـ راحت باشید، خودتون رو معذب نکنید.
بعد جلو حرکت کرد و لحاف‌های سفیدی را که روی مبل‌ها کشیده شده بود برداشت و کنار گذاشت.
آریو آرام روی مبل قرار گرفت.
من اما کلافه‌تر از همواره، با هزاران سؤال که در سرم می‌چرخید، به سمت پنجره راهی شدم.
پنجره را باز کردم.
باد خنکی به صورتم خورد.
نم‌نم باران شروع شده بود و بوی خاک باران‌خورده ملایم‌آهسته در فضا پیچید.
چشم‌هایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم.
ولی کمتر از ده دقیقه طول کشید که باران شدت گراهی شد.
آوای قطره‌ها روی شیشه پیچید.
به‌یک‌باره صدای آریو را گوش دادم:
ـ باز این بارون لعنتی شروع شد…
خشکم زد.
ملایم برگشتم و نگاهش کردم.
آریو از باران بدش می‌آمد؟
با ناباوری جویا شدم:
ـ از بارون بدت میاد؟
اخم کرد و به پنجره چشم دوخت.
ـ متنفرم.
چند لحظه خاموشی کرد و بعد بیان کرد:
ـ یه حس عجیبی بهم میده… نمی‌دونم چرا.
قلبم فرو ریخت.
ـ اما تو…
حرفم را خوردم.
نمی‌توانستم ادامه بدهم.
چون آریو…
عاشق باران بود.
عاشق بویش…
عاشق صدایش…
عاشق قدم زدن زیر باران با من.
یادم می‌رسید چطور دستم را می‌گرفت و ساعت‌ها زیر باران قدم می‌زدیم.
چطور می‌گفت باران تنها چیزی است که می‌تواند شلوغی ذهنش را ساکت کند.
پس این مردی که روبه‌رویم جای گرفته بود…
اگر واقعاً آریو بود،
چرا حتی باران را هم به یاد نمی‌آورد؟
نگاهم را از او گرفتم و دوباره به خیابان خیس خیره شدم.
باران می‌بارید…
ولی برای اامان بار، صوتی باران برای من هم آرامش نداشت.
فقط یک سؤال را در ذهنم تکرار می‌کرد:
از آریوی من، دقیقاً چه چیزی باقی مانده بود؟

یاد حرف‌های نقاب نقره‌ای، همان داریوش کیانی افتادم.
آن روزگار که پیدایش کردیم، قصد داشتیم تحویل پلیسش بدهیم؛ ولی درست قبل از آن، جمله‌ای اظهار کرد که تمام تصمیممان را عوض کرد.
«شاید آریو زنده باشه.»
هرچه از او می‌جویا شدیم، جواب درستی نمی‌داد.
فقط می‌ریز خندید.
و دوباره همان جمله را تکرار می‌کرد:
ـ شاید آریو زنده باشه…
آن موقع حرف‌هایش برایم چیزی جز یک بازی روانی نبود.
اما حالا…
حالا می‌درک کردم تمام این مدت حقیقت را می‌گفته.
آریو زنده بود.
مردی که پنج سال تمام برای مرگش عزاداری کرده بودم، چند قدم آن‌طرف‌تر قرار گرفته بود.
نگاهم را به او دوختم.
ـ منو می‌شناسی؟
چند ثانیه با دقت به صورتم چشم دوخت.
انگار تک‌تک جزئیات چهره‌ام را بررسی می‌کرد.
ـ راستش…
مکث کرد.
ـ به‌شدت آشنا به نظر میای.
دلم لرزید.
آهسته بیان کردم:
ـ زیرا ما همدیگه رو می‌شناسیم.
با تردید نگاهم کرد.
کمی به جلو متمایل شد، انگار می‌میل داشت چیزی را از میان چهره‌ام به یاد بیاورد.
ولی ناگهان دختر جلو رسید.
ـ ببخشید… من نیلا هستم.
دستم را به سمتش بردم.
ـ نیلارا.
همین که اسمم را متوجه شد، خشکش زد.
نگاه‌هایش برای لحظه‌ای گرد شد.
هم‌وقت آریو دستش را روی سرش گذاشت و سرش را میان کف دست‌هایش گراهی شد.
ـ آدرین؟
نیلا با مضطربی کنارش حرکت کرد.
ـ آدرین، چیزی یادت اومد؟
آریو جواب نداد.
سرش را پایین انداخته بود و نفس‌هایش سنگین شده بود.
بعد به‌یک‌باره سرش را بالا آورد و با نگاهی عجیب به من خیره شد.
ـ شما…
مکث کرد.
ـ شما آدرین رو می‌شناسید؟
دیگر کافی بود.
رو به دختر کردم و با آوایی که از شدت بغض می‌لرزید، بیان کردم:
ـ ایشون آدرین نیست…
دختر با تعجب نگاهم کرد.
ـ پس… کیه؟
اشک از گوشه‌ی نگاهم پایین افتاد.
ـ اسمش آریوئه.
دختر خشکش زد.
چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
ـ آریو؟
سرم را تکان دادم.
ـ آره…
دیگر نتوانستم اشک‌هایم را نگه دارم. یکی پس از دیگری روی صورتم می‌ریخسریع.
آریو هنوز سرش را میان کف دست‌هایش گحرکت کرده بود.
دختر با ناباوری به او خیره شد و اضافه کرد:
ـ ولی… آدرین یعنی آریو المانی نیست؟
با آوایی گحرکت کرده جواب دادم:
ـنه.
نگاهم را به آریو دوختم.
ـ ایرانیه…
اشکم را پاک کردم.
ـ یه تهرانیِ اصیل.

نوشته ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۲ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←