#پارت۱۴
زمان حال
آریو ساکت سرش را بالا آورد.
تصویری که لحظه‌ای قبل در ذهنش مشاهده کرده بود، هنوز جلوی دیدهانش بود؛ دختری با موهای مشکی…
دختری که حالا دیگر تقریباً مطمئن بود اسمش نیلاراست.
همان غریبه‌ای که عجیب‌ترین حس آشنایی جهان را به او می‌داد.
چند ثانیه نگاهش کردم.
ـ ما… از کجا همدیگه رو می‌شناسیم؟
نیلارا با چشمانی پر از اشک، تبسم زد.
تبسمی که بیشتر از گریه درد داشت.
نمی‌دانستم چرا متوجه شدن اشک‌هایش دلم را می‌فشرد.
غم را می‌توانستم از چشم‌هایش بخوانم؛ غمی که انگار سال‌ها با خودش حمل کرده بود.
ـ خوب…
صوتیش لرزید.
ـ می‌شه بیان کرد ما… عاشق و معشوق بودیم.
چیزی درون سینه‌ام فرو ریخت.
عاشق و معشوق؟
پس این همه حس عجیب، این همه آشنایی بی‌قلبیل…
همه از گذشته‌ای می‌آمد که دیگر به یاد نمی‌آوردم؟
نیلارا تبسمش را پررنگ‌تر کرد، ولی اشک همچنان روی صورتش جاری بود.
و عجیب‌تر از همه…
دلم می‌میل داشت نزدیکش شوم.
قلبم می‌تمایل داشت فقط برای چند لحظه او را در آغوش بگیرم؛ انگار بخشی از وجودم هنوز او را می‌شناخت، حتی اگر ذهنم نمی‌شناخت.
اما نمی‌خبر داشتم چرا.
نیلا با ترمتوجه شد نگاهم کرد.
بعد صدایش را پایین آورد:
ـ می‌شه…
مکث کرد.
ـ می‌شه بغلم کنی؟
چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
بعد، بی‌آنکه بدانم چرا، دستم را به سمتش دراز کردم.
و او آرام در آغوشم پناه گراهی شد.
چند لحظه همان‌طور بی‌حرکت ماندم.
کف دست‌هایم دورش بود، اما ذهنم هنوز نمی‌فهمید چرا این آغوش برایم این‌قدر آشناست.
بوی موهایش…
صوتی نفس‌های لرزانش…
حتی گرمای شانه‌هایش، انگار چیزی را در عمیق‌ترین قسمت ذهنم تکان می‌داد.
نیلارا ملایم گریه می‌کرد.
لباس من از اشک‌هایش خیس شده بود، ولی عجیب بود که نمی‌تمایل داشتم از من فاصله بگیرد.
برای اولین بار بعد از سال‌ها، احساس می‌کردم چیزی درونم سر جای خودش قرار گراهی شده.
دیده‌هایم را بستم.
و به‌یک‌باره…
تصویری کوتاه از ذهنم گذشت.
یک کافه.
دختری با موهای مشکی روبه‌رویم نشسته بود.
می‌خندید.
آوایش را نمی‌گوش دادم، ولی می‌خبر داشتم دارد می‌خندد.
کف دستم روی میز بود و کف دست او کنار کف دستم.
تصویر محو شد.
نفسم بند وارد شد.
دست‌هایم ناخودآگاه کمی سفت‌تر دور نیلارا قرار گحرکت کرد.
او سرش را بلند کرد.
ـ چی شد؟
کف دست روی شقیقه‌ام گذاشتم.
ـ یه تصویر مشاهده کردم.
چشم‌هایش برق زد.
ـ چی مشاهده کردی؟
ـ تو…
تبسمش لرزید.
ـ من؟
سرم را تکان دادم.
ـ تو بودی.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد با آوایی ملایم پرسید:
ـ چی کار می‌کردم؟
نگاهش کردم.
ـ می‌خندیدی.
اشک تازه‌ای از دیدهش پایین افتاد.
این بار تبسمش واقعی‌تر بود.
ـ پس هنوز یه چیزی از من یادت مونده…
نمی‌اطلاع داشتم چه بگویم.
فقط به صورتش چشم دوختم.
و برای اولین بار، از اینکه حافظه‌ام را از دست داده بودم نترسیدم.
ترس من از چیز دیگری بود…
اینکه شاید بار دیگر یادم بیاید چه کسی بوده‌ام،
و بفهمم چه کسی پنج سال تمام مرا از این دختر جدا کرده است.
ـ تو گفتی من ایرانی هستم؟ اما من تا جایی که یادمه، توی آلمان زیستن می‌کردم.
نیلارا آرام صاف جای گرفت و با دقت نگاهم کرد.
ـ می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
ـ بپرس.
ـ می‌گی دقیقاً چطور حافظه‌ات رو از دست دادی؟
چند لحظه سکوت کردم و بعد همه‌چیز را برایش تعریف کردم؛ از تصادف، بیمارستان، روزگارهایی که هیچ‌چیز از گذشته‌ام یادم نمی‌رسید و حیات‌ای که بعد از آن در آلمان داشتم.
در تمام مدت، کوچک‌ترین تغییر حالت صورتش را می‌متوجه شدم.
گاهی با دلسوزی نگاهم می‌کرد…
گاهی با ناباوری…
و گاهی آن‌قدر دلگیر می‌شد که انگار هر جمله‌ای که می‌اظهار کردم، زخمی قدیمی را دوباره باز می‌کرد.
وقتی حرف‌هایم تمام شد، آرام پرسید:
ـ بیان کردی اسم مادرت چی بود؟
ـ لیلا.
برای چند ثانیه خاموشی کرد.
ـ مطمئنی مادرت بود؟
ـ آره… یعنی خودش می‌اظهار کرد مادرمه.
نیلارا نگاهش را پایین انداخت.
بعد مجدداً به من خیره شد.
ـ آریو…
آوایش عجیب بود.
ـ چی؟
لب‌هایش لرزید.
ـ تو مادرت رو… به‌شدت ساله از دست دادی.
خشکم زد.
ـ چی؟
ـ مادرت وقتی بسیار کوچیک بودی فوت کرده.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
ذهنم پر شد از سؤال.
ـ نه…
دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم.
ـ این امکان نداره.
ـ چرا؟
ـ زیرا من یادمه… وقتی از بیمارستان مرخص شدم، اون زن کنارم بود. خودش رو مادرم معرفی کرد.
نیلارا آرام بیان کرد:
ـ پس اون زن کی بوده؟
سؤالی که هیچ جوابی برایش نداشتم.
به دست‌هایم خیره شدم.
برای اولین بار، چیزی در داستان زندگی‌ام درست به نظر نمی‌رسید.
اگر آن زن مادرم نبود…
پس چه بود؟
همان لحظه صوتی زنگ تلفن نیلارا بلند شد.
نگاهش را از من گرفت و گوشی را جواب داد.
ـ جانم؟
چند لحظه ساکت ماند و فقط گوش داد.
ـ دیگه نیاز نیست…
دوباره خاموشی.
ـ زیرا… چون اصلاً ولش کن. خودت می‌بینی.
مکث کوتاهی کرد.
ـ کار دارم. خداحافظ.
تماس را قطع کرد و چند ثانیه به صفحه گوشی خیره ماند.
بعد دوباره رو به من کرد.
ـ می‌شه عکس مادرت رو ببینم؟
گوشی‌ام را برداشتم، وارد گالری شدم و عکس زنی را که همیشه فکر می‌کردم مادرم است، پیدا کردم.
گوشی را به سمتش گحرکت کردم.
نیلارا چند ثانیه به عکس خیره شد.
انگار چیزی را در ذهنش کنار هم می‌گذاشت.
بعد بدون اینکه چیزی بگوید، از عکس یک تصویر گحرکت کرد، گوشی را به من برگرداند و آرام به سمت تراس راهی شد.
نگاهم دنبالش بود.
ولی قبل از اینکه چیزی بپرسم، نیلا با شیطنت مشتی آهسته به بازویم زد.
ـ می‌گم آدرین… یعنی آریو!
نگاهش کردم.
ـ چی؟
ریز خندید.
ـ خیلی به هم میایدها!
بی‌اختیار تبسم زدم.
نگاهم مجدداً سمت تراس راهی شد.
ـ پس تو ایرانی بودی و ما نمی‌دونستیم؟
سرم را بالا گرفتم
ـ آره! و واقعاً چقدر باعث افتخاره.
لبخندم محو شد.
سعی می‌کردم خودم را آهسته و سرپا نشان بدهم، ولی درونم آشوبی برپا بود که هیچ قصدی برای آهسته شدن نداشت.
هزار سؤال در ذهنم می‌چرخید.
آن زن چه کسی بود؟
چرا خودش را مادر من معرفی کرده بود؟
چرا من در آلمان زیستن می‌کردم؟
چرا هیچ‌چیز از گذشته‌ام یادم نمی‌وارد شد؟
و مهم‌تر از همه…
من واقعاً چه کسی بودم؟
صوتی قدم‌های نیلارا وارد شد.
وارد اتاق شد و روبه‌رویم جای گرفت.
چند لحظه نگاهم کرد و گفت:
ـ آریو… بیا بریم پیش یه دکتر. شاید بتونه کمک کنه بفهمیم چطور می‌شه حافظه‌ات رو برگردوند.
به نگاه‌هایش خیره شدم.
ترس و امید را همزمان در نگاهش می‌دیدم.
اگر حافظه‌ام برمی‌گشت…
شاید تمام جواب‌ها را پیدا می‌کردم.
و شاید چیزهایی را به یاد می‌آوردم که بعضی‌ها پنج سال تمام تلاش کرده بودند از ذهنم پاک بماند.
با تردید سرم را تکان دادم.
ـ باشه… بریم.
نوشته ملکه کابوس ها فصل۲پارت۱۴ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن