ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۵

#پارت۱۵

وارد مطب شدیم.
نیلارا چند تقه آهسته به در زد و بعد از شنیدن اجازه، در را باز کرد.
دکتر برزی همین که دیدهش به نیلارا افتاد، لبخندی زد.
ـ نیلارای عزیز… خرسندم که می‌بینمت.
تبسم کمرنگی زدم و کف دستم را به سمتش دراز کردم.
ـ منم همین‌طور، دکتر.
دکتر برزی با کف دست به صنقلبی‌های روبه‌رو اشاره کرد.
ـ بفرمایید، بشینید. خب، مشکل چیه؟
نیلارا لحظه‌ای مکث کرد و بعد گفت:
ـ ایشون آریو هستن، از دوستان من. چند سال پیش دچار فراموشی شدن. می‌میل داشتم بدونم… امکان داره حافظه‌شون برگرده؟
دکتر نگاهی به من انداخت.
ـ از چه وقتی حافظه‌تون دچار مشکل شده؟
ـ از بعد یه تصادف.
ـ و قبل از اون چی یادتونه؟
ـ تقریباً همه‌چیز… به جز بخش‌هایی از زندگی شخصی‌ام.
دکتر برزی سری تکان داد و مشغول یادداشت کردن شد.
ساعت‌ها طول کشید.
معاینه‌های مختلف، تست‌های حافظه، بررسی واکنش‌های عصبی و چند آزمایش دیگر.
بالاخره دکتر پرونده را بست و عینکش را از روی صورتش برداشت.
چهره‌اش جدی بود.
نیلارا فوراً سؤال کرد:
ـ دکتر؟
دکتر چند ثانیه خاموشی کرد.
ـ خبر خوب اینه که الگوی فراموشی شما به نظر می‌رسه بیشتر مربوط به خاطرات شخصی و زندگی‌نامه‌ای باشه، نه دانش و توانایی‌های عمومی. اینکه هنوز مهارت‌ها و خبر داشته‌هاتون رو دارید، نکته مهمیه.
آریو با اضطراب سؤال کرد:
ـ یعنی می‌تونم یادم بیاد؟
دکتر ملایم سر تکان داد.
ـ احتمالش وجود داره، بله. ولی نمی‌شه قول داد که همه‌چیز یک‌باره برگرده.
نیلارا نفسش را حبس کرده بود.
دکتر ادامه داد:
ـ گاهی خاطرات قدیمی با محرک‌هایی مثل اسم‌ها، مکان‌های آشنا، صوتها، بوها یا حتی مشاهده کردن یک فرد خاص، کم‌کم فعال می‌شن. سردردهایی که اضافه کردید هنگام متوجه شدن بعضی چهره‌ها اتفاق می‌افته هم می‌تونه نشون بده مغزتون در حال واکنش به یک محرک آشناست.
آریو با تعجب اضافه کرد:
ـ پس این سردردها ممکنه…
ـ ممکنه بخشی از تلاش مغزتون برای کف دسترسی دوباره به خاطرات از دست‌راهی شده باشه.
نگاهم ناخودآگاه سمت نیلارا حرکت کرد.
دکتر چند لحظه به هردومان خیره شد و اظهار کرد:
ـ ولی یک چیز مهمه…
ـ چی؟
ـ نباید برای به یاد آوردن گذشته عجله کنید.
مکث کرد.
ـ بعضی خاطرات ممکنه به‌شدت یک‌بارهی و همجاده با احساسات شدید برگردن. بهتره این روند تحت نظر متخصص پیش بره.
نیلارا ملایم سر تکان داد.
اما من فقط به یک جمله فکر می‌کردم:
پس گذشته‌ام هنوز جایی در ذهنم زنده بود…
فقط منتظر بود چیزی آن را بیدار کند.
دکتر برزی کمی به صنقلبی‌اش تکیه داد و بیان کرد:
ـ یک جاده دیگه هم هست که می‌تونه کمک‌کننده باشه.
آریو با دقت نگاهش کرد.
ـ چه مسیری؟
ـ به مکان‌هایی برید که احتمال می‌متوجه شد بخشی از گذشته‌تون به اون‌ها مربوط باشه.
نیلارا آرام سؤال کرد:
ـ یعنی مکان‌های یادگار‌انگیز؟
ـ دقیقاً. مغز فقط با اسم و تصویر خاطرات رو بازیابی نمی‌کنه. گاهی یک مکان، بوی خاص، آوای آشنا یا حتی یک مسیر قدیمی می‌تونه مثل یک محرک عمل کنه و بخشی از یادگار رو فعال کنه.
چند لحظه مکث کرد و بعد ادامه داد:
ـ ولی با احتیاط. اگر سردرد، گیجی یا فشار روانی شمتوجه شد ایجاد شد، همون لحظه متوقفش کنید. قرار نیست به حافظه فشار بیاریم؛ فقط می‌خوایم بهش فرصت بدیم خودش مسیر برگشت رو پیدا کنه.
آریو ساکت سر تکان داد.
ـ و از کجا شروع کنم؟
دکتر نگاهی به نیلارا انداخت.
ـ از جاهایی که قبل از حادثه زیاد می‌رفتید. جاهایی که احتمال می‌متوجه شد یاد‌ای مهم در اون‌ها داشته باشید.
نیلارا برای لحظه‌ای ساکت ماند.
بعد ملایم بیان کرد:
ـ من چند جا رو می‌شناسم.
نگاهش کردم.
ـ چه جاهایی؟
لبخند به‌شدت کمرنگی زد.
ـ جاهایی که شاید آریوی قدیم، هنوز یه گوشه‌شون منتظرته.
قلبم بی‌قلبیل لرزید.
دکتر پرونده را بست و بیان کرد:
ـ عجله نکنید. شاید اامان مکان هیچ چیزی رو برنگردونه… شاید هم فقط یک تصویر کوتاه، یک صوت یا یک حس.
آریو از جا کشیده شد.
ـ پس شروع می‌کنیم.
نیلارا هم کشیده شد.
ولی قبل از خروج، دکتر صوتیم کرد.
ـ آریو؟
برگشتم.
ـ اگر چیزی یادتون اومد، حتی اگر خیلی بی‌اهمیت به نظر رسید، یادداشتش کنید. گاهی یک یادگار کوچک می‌تونه راه رسیدن به یک خاطره بزرگ‌تر رو باز کنه.
سرم را تکان دادم.
وقتی از مطب بیرون وارد شدیم، برای اامان بار حس کردم شاید گذشته آن‌قدرها هم دور از کف دسترس نباشد.
فقط نمی‌دانستم…
اامان خاطره‌ای که برمی‌گردد، قرار است چه چیزی را از زیستن دفن‌شده‌ام بیرون بکشد.
سوار ماشین شدیم.
اامان جایی که به ذهنم رسید، بام تهران بود؛ جایی که بیشترین خاطراتمان را با هم ساخته بودیم.

ـ کجا می‌ریم؟

ـ جایی که بسیار با هم یادگار داریم. داشامگاهورد رو باز کن، یه دفتر و خودکار اونجاست. بردار تا هر چیزی یادت اومد یادداشت کنی.
سرش را تکان داد و دفتر و خودکار را برداشت.
بعد از پشت سر گذاشتن ترافیک‌های کلافه‌کننده، بالاخره به بام رسیدیم.
هوا گرگ‌ومیش بود و باد تندی می‌وزید. ماشین را پارک کردم و هر دو پیاده شدیم.
آریو چند لحظه اطرافش را نگاه کرد.
انگار دنبال چیزی می‌گشت…
دنبال تکه‌ای از گذشته‌ای که خودش هم نمی‌اطلاع داشت کجاست.
آرام در مسیر بالا رفتیم.
هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدیم.
آریو اخم کرده بود و گاهی کف دستش را روی شقیقه‌اش می‌گذاشت.
ملایم سؤال کردم:
ـ سرت درد می‌کنه؟
ـ آره…
ـ چیزی یادت اومد؟
چند ثانیه خاموشی کرد.
ـ یه چیزایی… تصاویر ناواضح.
دفتر را به سمتش گحرکت کردم.
ـ یادداشتشون کن.
سرش را تکان داد و شروع کرد به نوشتن.
نگاهش کردم.
همین چند روز پیش بود که با کوله‌باری از غم، با تمام مشتاق دیداری نبودنش، به همین‌جا رسیده بودم و ساعت‌ها اشک ریخته بودم.
آن روزگار فکر می‌کردم آریو برای همیشه از من گرفته شده.
ولی حالا…
کنارم بود.
زنده بود.
نفس می‌کشید.
فقط…
من را نمی‌شناخت.
اشک گوشه نگاهم جمع شد، اما این بار پاکش کردم.
دیگر نمی‌میل داشتم برای چیزی که مجدداً به کف دست آورده بودم گریه کنم.
مهم نبود حافظه‌اش کجاست.
مهم نبود اسمش را آریو می‌داند یا آدرین.
مهم نبود مرا به یاد نمی‌آورد.
او زنده بود.
و همین برای من کافی بود.
من خاطراتش را مجدداً به او برمی‌گرداندم.
هر تکه‌ای که گم شده بود، پیدایش می‌کردم.
هر دری که گذشته‌اش پشت آن پنهان شده بود، باز می‌کردم.
و بعد…
وقتی همه‌چیز را به یاد آورد،
وقتی متوجه شد چه کسی پنج سال از زندگی‌اش را دزمتوجه شده…
من انتقامش را می‌گراهی شدم.
از داریوش.
آرام نگاهم را به آریو دوختم.
تبسم تلخی روی لبم جای گرفت.
هنوز داریوش نمی‌اطلاع داشت چه کسی را مقابل خودش قرار داده.
هنوز نمی‌خبر داشت نیلارا زنده است، از حرکت ایستاده است و آریو را پیدا کرده.
و هنوز بسیار مانده بود تا…
بفهمد با چه کسی طرف است.
بسیار مانده بود تا ملکه‌ی کابوس‌ها را بشناسد.
روی نیمکت نشستیم.
باد سردی می‌وزید و چراغ‌های شهر یکی‌یکی روشن می‌شدند.
چند لحظه خاموشی کردم و بعد سؤال کردم:
ـ چی شد که به ایران اومدی؟
آریو نگاهش را به روبه‌رو دوخت.
ـ با نیلا آشنا شدم. توی جنگل گم شده بود و من کمکش کردم. همون‌جا با هم آشنا شدیم. اظهار کرد ایرانیه و برای ادامه تحصیل اومده آلمان.
مکث کوتاهی کرد.
ـ وقتی فهمید من همیشگی دوست داشتم ایران رو ببینم و کارم هم ترجمه‌ست، یه پیشنهاد بهم داد.
ـ چه پیشنهادی؟
ـ اظهار کرد برای یه هفته بیام ایران و در ازاش پول خوبی هم درمیارم.
لبخند کمرنگی زد.
ـ البته پول برام مهم نبود. من مدت‌ها بود قلبم می‌میل داشت ایران رو ببینم. یه حس عجیبی داشتم… انگار باید اینجا می‌اومدم.
نگاه‌هایش برای لحظه‌ای به دورکف دست خیره ماند.
ـ به مادرم که اظهار کردم، به‌شدت مخالفت کرد. اما من یه یادداشت براش گذاشتم و بدون اینکه خبرش کنم، اومدم ایران.
ریز خندیدم.
ـ پس جیم زدی؟
لبخند زد.
ـ آره…
تبسمم روی لبم ماند.
ولی یک‌باره نگاهش روی گردنبندم ثابت شد.
نگاه‌هایش چند لحظه روی آن ماند.
ناخودآگاه کف دستم را روی گردنبند گذاشتم.
ـ زیباه؟
آریو ساکت سر تکان داد.
ـ به‌شدت.
تبسم محوی زدم.
ـ اینو تو برام خریده بودی.
لبخند از روی صورتش محو شد.
چند ثانیه فقط به گردنبند خیره ماند.
دستش را به سمتش آورد، اما قبل از اینکه لمسش کند، مکث کرد.
ـ من؟
سرم را تکان دادم.
ـ آره… تو.
نگاه‌هایش را بست.
نفس عمیقی کشید.
و برای یک لحظه، تصویری کوتاه در ذهنش روشن شد…
کف دستان خودش…
همین گردنبند…
و صدای دختری که با خنده می‌گفت:
«آریو، این فوق العاده هست»
چشم‌هایش را به‌یک‌باره باز کرد.
کف دستش را روی شقیقه‌اش گذاشت.
ـ نیلارا…
صدایش آن‌قدر ملایم بود که مطمئن نبودم واقعاً اسمم را اظهار کرده یا فقط خیال کرده‌ام.
ولی من شنیده بودم.
و همین یک کلمه برایم کافی بود تا قلبم بار دیگر امیدوار شود.

نوشته ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۵ اامان بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان مخمور شب با لینک مستقیم

مشاهده و دانلود ←