ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۶

#پارت۱۶
آریو را با خودم به برج آوردم.
فکر می‌کردم این‌طور بهتر است؛ شاید بودنش در کنار من، مشاهده کردن جاهایی که در ان یادگار داریم، باعث شود حافظه‌اش زودتر برگردد.
همین که وارد برج شدیم، نگاه نگهبان‌ها روی آریو ثابت ماند.
چند نفرشان با دیدنش خشکشـان زد.
یکی با ناباوری زیر لب گفت:
ـ امکان نداره…
دیگری با نگاه‌های گرد شده به او خیره ماند.
صدای پچ‌پچ‌هایشان از پشت سرمان می‌رسید، اما من اهمیتی ندادم.
فقط به آریو نگاه می‌کردم.
مردی که پنج سال تمام فکر می‌کردم از کف دستش داده‌ام، حالا چند قدم جلوتر از من جاده می‌راهی شد.
به طبقه آخر رفتیم و در اتاقم را باز کردم.
ـ آریو، اینجا بمون و استراحت کن. من یه کم کار دارم. تا چند ساعت دیگه برمی‌گردم.
نگاهی به ساعت انداخت.
ـ این وقت شامگاه؟
تبسم زدم و سر تکان دادم.
ـ آره.
چند لحظه نگاهم کرد.
ـ مواظب خودت باش.
تبسمم عمیق‌تر شد.
ـ دیده.
از اتاق بیرون آمدم.
اما همین که در پشت سرم بسته شد، تبسم از صورتم محو شد.
نگاهم سرد شد.
امشامگاه قرار نبود فقط به گذشته فکر کنم.
باید یک حساب قدیمی را هم صاف می‌کردم.
به پارکینگ رفتم، سوار ماشین شدم و مستقیم به سمت سوله راندم.
در راه، تلفنم را برداشتم و با امیررضا تماس گراهی شدم.
همین که جواب داد، بدون مقدمه اضافه کردم:
ـ امیر، همین الان خودتو برسون سوله.
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ اتفاقی افتاده؟
به جاده خیره شدم.
ـ آره.
مکث کردم.
ـ امشب وقتشه بعضی جواب‌ها رو از نقاب نقره‌ای بگیریم.
مقابل سوله، لاستیک‌ها با جیغ بلندی از حرکت توقف کردند.
ماشین را خاموش کردم و پیاده شدم. نگهبان با دیدنم فوراً جلو آمد و با احترام در را باز کرد.
همین که وارد شدم، آوای ماشینی از پشت سرم وارد شد.
توقف کردم.
امیررضا از ماشین پیاده شد و با عجله به سمتم وارد شد.
ـ چی شده؟
نگاهش کردم.
ـ آریو… زنده‌ست.
خشکش زد.
ـ چی می‌گی؟
ـ می‌گم زنده‌ست.
چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
ـ مطمئنی؟
لبخندم از شوق روی لبم قرار گرفت.
ـ خودم مشاهده کردمش.
ـ الان کجاست؟
ـ توی برج… توی اتاقم.
چهره‌اش از ناباوری به شادی تغییر کرد.
ـ واقعاً نمی‌دونم چی بگم… بسیار مسرورم برات، نیلارا.
تبسم زدم و با شوق سر تکان دادم.
بعد آرام اظهار کردم:
ـ پس داریوش درست می‌گفت.
امیررضا مکثی کرد.
ـ آره…
نگاهم به درِ سوله افتاد.
ـ بریم ببینیم چه قلبیلی برای پنج سال جهنمی که برام ساخت داره.
تبسمم محو شد.
صورتم دوباره سرد شد.
آن لحظه، تمام احساساتم را پشت همان نقابی که سال‌ها از من محافظت کرده بود پنهان کردم.
ملکه‌ی کابوس‌ها بار دیگر برگشته بود.
با قدم‌هایی محکم وارد سوله شدم.
هوای سرد و سنگین سوله به صورتم خورد.
نور کم‌رنگ چراغ‌ها روی زمین افتاده بود و آوای قطره‌های آب از جایی در دوردست متوجه شده می‌شد.
امیررضا چند قدم پشت سرم حرکت می‌کرد.
به انتهای سوله رسیدیم.
جلوی آخرین سلول از حرکت ایستادم.
کف دستم را بالا بردم.
قفل با صدای کوتاهی باز شد.
در سلول ساکت کنار رفت…
و داریوش کیانی، در قاب در ظاهر شد.
سرش را بالا آورد.
دیده در نگاهم شد.
چند ثانیه خاموشی بینمان برقرار ماند.
بعد تبسم محوی گوشه لبش قرار گرفت.
ـ بالاخره پیداش کردی…
من حتی پلک هم نزدم.
ـ آره.
یک قدم جلو حرکت کردم.
ـ پیداش کردم.
اداریوش یک‌باره کشیده لبخند زد؛ خنده‌ای که در سکوت سوله می‌پیچید و بیشتر از هر جوابی اعصابم را خرد می‌کرد.
صندلی را جلو کشیدم و روبه‌رویش نشستم.
ـ خوب، داریوش…
ابرویش را بالا انداخت.
به جلو متمایل شدم و ملایم ولی محکم گفتم:
ـ منتظرم بگی چرا زندگی منو تباه کردی؟ اونم پنج سال تمام.
تبسمش کم‌رنگ شد.
ـ اینکه دشمنمی کافی نبود؟
چند لحظه نگاهم کرد.
ـ دشمنتم.
مشت کف دستم را روی زانویم فشردم.
ـ پس چرا نذاشتی آریو بمیره؟
داریوش بدون اینکه نگاهش را از من بردارد، اضافه کرد:
ـ چون آریو دشمن من نیست.
با ناباوری لبخند زدم.
ـ اما تو زیستن‌ای که داشت رو ازش گراهی شدی.
آرام به صنقلبی تکیه داد.
ـ زندگی‌ای که داشت رو ازش گرفتم…
مکث کرد.
ـ ولی در عوض، یه زیستن دیگه بهش دادم.
با خشم اظهار کردم:
ـ اسم این حیات نیست، داریوش. اسمش دزمشاهده کردن پنج سال از عمر یه آدمه.
برای اولین بار تبسم از صورتش کاملاً محو شد.
ـ شاید حق با تو باشه.
نگاهش کردم.
ـ پس چرا؟
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد آرام بیان کرد:
ـ زیرا اگر آریو همون شامگاه می‌مرد، هیچ‌وقت نمی‌تونستم دِینی رو که بهش داشتم پس بدم.
خشکم زد.
ـ چه دِینی؟
داریوش نگاهش را پایین انداخت.
ـ یه روزگاری… آریو جان منو نجات داد.
سکوت سنگینی بینمان افتاد.
ـ من دشمن تو بودم، نیلارا. هنوز هم هستم.
دیدهانش را به من دوخت.
ـ ولی قرار نبود مردی که یک روز جان منو نجات داده، به خاطر جنگ من و تو بمیره.
آهسته از جا قد بلند شدم.
داریوش نگاهش را به امیررضا دوخت و با پوزخندی اضافه کرد:
ـ این دختر تو رو هم کشونده توی گروه خودش؟
امیررضا بدون ذره‌ای ترمتوجه شد جواب داد:
ـ چراکه نگاهامو باز کردم.
داریوش ابرویش را بالا انداخت.
امیررضا ادامه داد:
ـ متوجه شدم نیلارا خواهرم رو نکشته. همه‌اش یه نقشه بود… نقشه‌ای که باعث شد باور کنم دشمن منه و سال‌ها ازش متنفر باشم.
داریوش پوزخند زد.
داریوش پوزخندی زد.
ـ نگاهاتو باز کن، امیر.
امیررضا اخم کرد.
ـ اون که چشم‌هاش بسته‌ست، تویی داریوش. بفهم!
صوتیشان بالا رفت، ولی قبل از اینکه بحثشان ادامه پیدا کند، پریدم وسط حرفشان.
ـ فعلاً موضوع مهم‌تری داریم.
هر دو ساکت شدند.
نگاهم را به داریوش دوختم.
ـ داریوش کیانی… با تو چیکار کنم؟
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد ملایم کف دستانش را بالا آورد. زنجیرهای دور مچش با حرکت کف دست‌هایش به صدا دروارد شدند.
نگاهش مستقیم در نگاهانم بود.
ـ تسلیمم.
مکثی کرد و با تبسمی تلخ ادامه داد:
ـ هر کاری خواستی بکن، نیلارا رادمنش.
برای لحظه‌ای چیزی ناظهار کردم.
مردی که مدتی برای پیدا کردنش همه‌جا را زیرورو کرده بودم، حالا روبه‌رویم نشسته بود و خودش را تسلیم من می‌کرد.
اما یک چیز را خوب می‌خبر داشتم…
این تازه شروع حساب‌کشی بود.
پوزخند کمرنگی روی لبم جای گرفت و از جا بلند شدم.
ـ هنوز بسیار مونده تا ملکه‌ی کابوس‌ها رو بشناسی، داریوش کیانی.
داریوش با حرکت ناگهانی من، تعادلش را از کف دست داد و صنقلبی با صوتی کشیدهی روی زمین افتاد.
یک قدم جلو حرکت کردم و انگشت اشاره‌ام را به سمتش گرفتم.
آوایم آهسته بود، ولی خشم تمام وجودم را گراهی شده بود.
ـ تاوان پنج سال حروم شدن زیستن‌مو پس می‌دی.
یک قدم دیگر نزدیک شدم.
ـ تاوان تمام شامگاه‌هایی که فکر می‌کردم آریو رو از دست دادم، پس می‌دی.
صدایم لرزید، ولی ادامه دادم:
ـ تاوان تمام لحظه‌هایی که بدون اون حیات کردم…
نگاه‌هایم را به چشمانش دوختم.
ـ و مهم‌تر از همه…
مکث کردم.
ـ تاوان فراموشی آریو رو پس می‌دی.
سوله در خاموشی فرو راهی شد.
داریوش چیزی ناظهار کرد.
فقط نگاهم کرد.
و من همان‌جا متوجه شدم…
این پنج سال قرار نیست با یک عذرخواهی تمام شود.

نوشته ملکه کابوس هافصل۲ پارت ۱۶ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان زیبا دخت مظلوم - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←