نکند هرگز دیگر دوستم نداشته باشد؟
نکند از من خوشش نیاید؟
نکند دیگر التماسم نکند برای یک بغل ساده؟
نکند دیگر دنبالم ندود؟
نکند دیگر به خاطرم در سرما یخ نزند؟
نکند دیگر فقط به خاطر یک پیجادهن کوتاهِ من تمام سر و صورتش عرق نکند؟
نکند دیگر کک و مک هایم را نبوسد؟
نکند حالا که فراموشم کرده رهایم کند؟
نکند دیگر عاشقِ منِ عاشق،نشود!؟
نکند ها مغزم را سوراخ می کنند
صوتی سهراب هم از داخل اتاق به گوش می رسد و بیشتر حالم را بد می کند
– الوند جدی دربیار ببینم …!
پوزخندی روی لب هایم می نشیند … باورش نمی شود؟
اصلا هرچیزی را که تعریف کنم باورشان نمی شود … مثلا بگویم او به خاطر من در سرما نزدیک بود یخ بزند؟ … یا بگویم التماسم می کرد برای یک بغل ساده؟
لب هایم بی اختیار می لرزند
– بیشعور … به من میگه این!
****
چپ چپ نگاهم می کند و با غیض سوالش را می پرسد
– دختر رساما تو؟ … بعد بابای ناموس پرستت چطو اجازه داده تو ور دل من باشی؟
بیشتر تلاش می کنم و امیدوارم لااقل ذره ای یادش بیاید
– مگه بابای من می تونست تنهایی چاره ی اون طایفه ی قوم الظالمین رو بکنه؟
بشکنی جلوی صورتم می زند
– آفرین ببین … گیریم که تو زن من باشی … مجبوری ازدواج کردیم دیگه عشق مشقی نبوده این وسط … بعدشم که میگی طلاق گرفتیم
حق دارم پرخاش کنم … حق دارم داد بزنم و کل بیمارستان را داخل این اتاق بکشانم
دندان هایم روی هم بدجور صوت می دهند
– بسیار دوست داری بکشمت؟به‌شدت لذت می بری که قاتلم کنی؟
گوشه لبش بالا می رود و این با تمسخر خیره شدنش بیشتر من را می سوزاند
– الوند بخدا یه بلایی سرت میارما
سعی می کند کمی کمرش را بلند کند و من زود کف دست به کار می شوم
خم می شوم و حواسم نیست روی بالاتنه ی او خم شده ام
به‌آرامی کف دسته ی پشتی تخت بیمارستان را می کشم تا پشتی اش بالاتر بیاید و آوای او خشکم می کند
– هِی چیکار می کنی؟
صورت می چرخانم و دیده در دیده می شوم با سبز های لرزانش که شاکی نگاهم می کنند
– پشتی تختو بالا میارم برات
– نمی خواد برو عقب ببینم هی به من دست می زنه
می خواهم نخندم و نمی توانم
بیشتر روی بالاتنه اش خم می شوم … فاصله ی میان صورت هایمان چقدر است؟نمی دانم!خیلی کم!
– نمی دونستم انقدر پاک دامن بودی قبلا
اخم می کند و قلبم می رود برای چین روی پیشانی اش
– در جریان نبودم دختر رساما حیا میا حالیش نمیشه!
با ذوق صورتش را می کاوم و کف دست هایم روی تشک تخت،کنار سرش فشرده می شوند
– این کارا عادیه بین ما!
خوشم می آید … همیشه گمان می کردم او یک مرد زن باز تمام عیار است و اکنون فقط مردی می بینم که دوست ندارد زن ها لمسش کنند … حتی من!
– بکش کنار
او گفته بود … اما من که خود احمقم را تازه پیدا کرده ام و به اضافه کرده اش توجهی ندارم
به‌آرامی لب به گونه اش می چسبانم و عقب می کشم … بار دیگر روی صنقلبی می نشینم و قیافه ی خشک شده اش بیشتر خنده ام در می آورد
آوایش بلند می شود
– خجالت بکش
دست زیر چانه می زنم … عمیق و پر از خنده نگاهش می کنم
– پاک دامنی بهت نمیاد اصلا
صورتش درهم می رود و اخم لحظه ای پیشانی اش را ترک نمی کند
– بدم میاد یکی هی دست بزنه بهم … چی میگی پس زنمی هیچی درباره من نمی دونی که
نمی دانستم این را … او در برابر من هیچ‌گاه این گونه نبود … حتی آن اول ها!
لب هایم ماتم گونه حرکت می کنند
– پیش من اینجوری نبودی از کجا باید می فهمیدم؟
نفسش را سخت بیرون می دهد
زیادی به مغزش فشار آورده ام؟ … کف دست خودم نیست … من نمی توانم او را اینگونه بی احساس نسبت به خودم تحمل کنم
تمام صورتم را با چشم بازرسی می کند و آخر سوالی می پرسد که پرتم می کند به گذشته … دقیقا به شب نامزدی!
– تو فنچی اصلا … خودتو با من مقایسه کردی؟ببینم چن سالته؟من بچه باز نیستم!
آن شامگاه هم گفته بود
قبل تر ها نسبت به فنچ گفتن هایش اکشن می گحرکت کردم و حالا فقط لذت می برم … او خودش است
– هیچوقت فکر نمی کردم وقتی این حرفای مزخرفو می زنی مسرور بشم باهاشون
گیج نگاهم می کند
تبسمم وسعت می گیرد
– ۲۷ سالمه نترس بچه باز نشدی
مستاصل و فرومانده فقط نگاهم می کند … انگار برایش قابل هضم نیست
خدایا این دیگر چه بلایی بود که بر سرم نازل کردی؟ … کفاره ی پس زدن هایش را می دهم؟
– نمیره … هیچ جوره تو کتم نمیره … تو اصلا دختری که من ازش خوشم بیاد نیستی لعنتی
ساکت باش طلا … آرام باش دختر … آهسته باش
– آها … بعد آقا چه جور دختری خوشش میاد؟
دیده هایش روی صورتم است و من افسوس می خورم برای لحظه هایی که دلدادگی در این سبز های تاریک موج می زد و احمقانه نمتوجه شدم
– مسخره می کنی الان؟
گمانم همجاده با حافظه هوش و حواسش را هم از کف دست داده است
– می خوام ببینم چه جور دختری دوست داری دقیقا
با حالت بامزه ای پرخاش می کند و قلب من شتاب‌زده می تپد
– مثلا همین قد … توی فنچ کوتاهی واسه من
کمی دلم آرام می گیرد … لااقل از آن دختر قد کوتاه دیگر قرار نیست خوشش بیاید
اعتراض می کنم و او با اخم نگاهم می کند
– من کوتاهم؟
از جا کشیده می شوم و می چرخم
– ببین ۱۷۰ تا قدمه ببخشید که دخترم و نمی تونم ۲ متر بشم تا به ابعاد جنابعالی بخوره
تبسم روی لب هایش می نشیند و ته دلم چراغی روشن می شود
– به‌شدت خب بشین نمی خواد فیگور بگیری
می خندم … دوباره روی صندلی کنار تخت می نشینم
– از اونجایی که حرفی برای بیان کردن نداری پس ساکت باش و انقد از دخترای دیگه حرف نزن که بخوام کله‌تو بکنم
لب پایینش را داخل دهان می کشد
– چی می گفتن دختر رساما ساکته و صداش در نمیاد و نمی دونم آرومه و…؟مطمئنی دختر رساما؟طلایی؟
بودم … ساکت بودم … بی زبان بودم
ولی حالا … من در برابر او ساکت نبودم … او به من حس غرور می داد … حس غرور داشتم که الوند تا این اندازه عاشقم است
من او را بار ها پس زده بودم … برای او بی زبان و ساکت نبودم!
– تو حیات با تو انقدر آب بندی شدم که خانومی و ساکتی کلا یادم راهی شده
پتوی بیمارستان را کمی از بدنش فاصله می دهد و من خوب می دانم او چقدر گرمایی است
نوشته رمان مقهور پارت فصل ۲ پارت۲۹ اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن