حتی دوستت دارم هم خرجش نکرده بودم … من عاشقش شده بودم و از او دریغ کردم
حتی یک بار ناظهار کردم چقدر خواهانش شده ام
– دوست دارم … عاشقت شدم … بیدار شو حداقل بهت اعتراف کنم … دوست دارم الوند
من خطا کردم … من او را از کف دست دادم
منِ احمق عاشقش شده بودم و به زبان نیاوردم
– نفس می کشه … هِی نفس می کشه
صوتی همان مرد پلیس است؟
اشکم خشک می شود … راست می اظهار کرد سینه اش زیر سرم حرکت می کند
– آمبولانس … آمبولانس خبر کنین!
****
کف دستم از روی گونه اش برداشته می شود
به‌سرعت سر قد بلند می کنم … بیدار شده؟
هیجان زده نگاهان سبزش را می بوسم
– بیدار شدی؟ … قربونت برم بذار دکتر و خبر کنم
جوابم را نمی دهد … پلک هم نمی زند … حتی حس همیشگی اش هم درون نگاهش نیست
سریع سمت درب پرواز می کنم
– دکتررر … دکترررر
پرستار سریع واکنش نشان می دهد
– یواش خانم بیمارستانه ئه … سه ماهه اینجارو گذاشتی رو سرت
– ببخشید ببخشید … بیدار شده
****
عجیب است این وضعیت … کنار سهراب قرار گرفته ام
ما تنها اشخاص حیات الوند بودیم گویا … گفته بود او را اندازه ی من دوست دارد؟
حتی به سهراب هم حسادت می کنم حالا
باید حرف هایم را به دکتر بزنم
– آقای دکتر عجیب حرکت کردار می کنه این طبیعیه؟ … با من یه جوری حرکت کردار می کنه انگار غریبه‌م
دکتر پشت میزش می نشیند و تصاویر MRI را بررسی می کند
– طبیعیه … قسمتی از مغزش آسیب دیگه که مربوط به حافظه‌س!
یعنی چه؟
دقیقا می خواهد چه مزخرفی بگوید؟
– یعنی … چی؟
عکس را روی میز می گذارد و دقیق درون چشمان ما دو نفر نگاه می کند … دو نفری که قلبمان در سینه نمی تپید
– متاسفانه آقای افشار حافظه‌شو از دست داده … نه همه رو البته … یه چیزایی رو از دوران کودکی و نوجوونیش به یاد داره … مثلا آقا سهراب رو می شناسه ولی شمارو نه خانم رسولی!
نگاهانم سیاهی می روند
من را نمی شناسد؟ … منی که می بیان کرد عاشقم است؟
منی که به خاطرم زمین و وقت را به هم ریخت؟ … منی که ۲ سال تمام پنهانی عاشقم بود؟
– یعنی هیچ جاده حلی نداره؟
کاش لااقل سهراب دیگر این سوال ها را نپرسد
– خیر … حافظه‌ش به هیچ عنوان قابل برگشت نیست البته همیشگی استثنا توی روند ردمان وجود داره … فشار زیاد به مغزش منجر به آسیب مغزی شمشاهده کرد میشه پس مراقب باشین
نمی دانم کی از اتاق دکتر خارج شده ام
اما پاهایم دیگر توان ندارند
کم مانده تا سقوط که زیر بازویم گحرکت کرده می شود
– خوبی؟
می ایستم و او کف دستم را رها می کند … روزگاری از سهراب متنفر بودم و حالا هر دویمان درد مشترک داشتیم
ما هر دو الوند را آزرده بودیم
– من تازه عاشقش شده بودم!
کِی انقدر بی حیا شده بودم؟
دیدهانش غمگین ترین است
– از من بدتر باهاش حرکت کردار نکردی که انقدر عذاب وجدان داری
کرده بودم … من خودم را تمام کرده بودم
من او را از خودم گراهی شدم … با خودخواهی ام
– تو رو یادش میاد
یاد آوری می کنم او اوضاعش از من بهتر است
– فایده نداره … لااقل تو براش جدیدی و خواستنی تر!
چقدر گفت و گویمان دردناک است … چقدر غمناک است
– میرم یه چیزی برات بگیرم فشارت افتاده … تو برو پیشش!
از کنارم رد می شود
من الوند را باخته بودم
او دیگر من را دوست ندارد … دیگر با دلدادگی نگاهم نمی کند … دیگر برای بوسیدنم بی طاقت نمی شود … دیگر التماسم نمی کند برای یک بغل ساده … من او را باخته بودم!
****
کمی موهایش را از روی پیشانی اش کنار می زنم
سرش را عقب می برد
– سهراب کجا راهی شد؟ … بهش بگو بیاد تو برو
باید گریه کنم؟ نه وقتش نیست
– جمشاهده کردنا با من بداخلاق نبودی هیچوقت … دلم می شکنه بدجنس
نفس عمیقی می کشد
غریبه ام برایش!
– این چیزایی که تعریف می کنی برام منطقی نیست … نکنه می خوای گولم بزنی؟
زیر لب با خودش غر می زند و من می شنوم
– با اون کک و مکاش
تبسم می زنم … او همان الوند است … فقط ورژنش عوض شده … ولی کک و مکی گفتنش دقیقا خود اوست
– دوست دارم!
می دانم دیگر فایده ای ندارد … ولی می گویم
– ای بابا … عجب گیری کردیم … ببینم تو اصلا دختری که من خوشم بیاد نیستی چجوری میگی عاشقت بودم؟
به خدا قسم که اگر الوند قبلی بود زیر باد کتک می گرفتمش
مجازات می شوم اکنون؟ … این مجازات است؟
کم کم دارم به گریه میفتم که درب باز می شود و سهراب وارد
– سلام!
سرم را میان دست می گیرم و حتی توان پاسخش را هم ندارم
ولی انگار الوند از من حداقل حالش بهتر است
– سهراب این خانم هرچی میگه من متوجه حرفاش نمیشم!
مانند شکست خورده ها نگاه سهراب می کنم و او نزدیک می شود
پلاستیک درون کف دستش را طرفم می گیرد و صدایش آهسته است
– بیا بخور فشارت افتاده دختر
می توانستم بگویم کوفت بخورم
– سهراب با توام!
سهراب روی تخت کناری می نشیند
– متوجه چی نمیشی گنده بک؟
کف دست درون موهایش فرو می کند و به خدا قسم که قلب من را با خودش می برد
– یه چیزایی تعریف می کنه که دارم شاخ در میارم … میگه من عاشقش بودم ببینم نکنه این دختره کلاهبرداره؟
دیگر خونسردی ام را از دست می دهم و آوای جیغم گمانم کل بیمارستان را خبر می کند
– هِیییی … دوست داری واقعا بمیری نه؟ … حتما باید لختت کنم نگاهامو که رو سینه‌ت تتو کردی نشون کل جماعت بدم تا بفهمی؟
هر دو یکه خورده نگاهم می کنند … گمانم شبیه دیوانه ها شده ام
سهراب با حیرت رو به مردِ بیمارم می گوید
– دیدهاشو تتو کردی؟
میشد برای این چهره ی گیج و هنگ کرده اش غش کنم؟
– دیدهاشو تتو کردم؟
سرم را از حرص روی تخت فرود می آورم
دکتر اضافه کرده بود به او فشار نیاورم و من همین اولِ کاری،خراب کرده بودم
– خدایا!
سهراب هم که انگار عقلش زایل شده
– الوند ناموسا چشماشو تتو کردی؟ … دربیار ببینم باورم نمیشه
عجیب است ولی او همینقدر من را عاشق بود
چه خاکی باید با این مردی که دوستم ندارد به سر بریزم؟
– خفه شو من چرا باید چشمای اینو تتو کنم مگه هول زنم یا مخم تاب داره
خدایا به من می گفت این … ایننن … من طلا بودم … حلبی اش،کک و مکی اش،دختر حاجی اش،حتی به ندرت باربی اش
باز هم معرفت سهراب که حالم را می پرسد
– چش شد؟ … طلا خوبی؟
اصلا خوب نبودم
– نه … ازش بدم میاد
آوای مردانه اش زودتر می رسد
– لابد من از تو خوشم میاد؟
قلبم می خواهد یک مشت دقیقا روی صورتش فرود بیاورم
سر از روی تخت قد بلند می کنم
اشک های حلقه زده در نگاهانم را می بیند؟
جنگل نگاهانش دیگر عاشق من نیسسریع … من را یک زن غریبه می بینند
فرار می کنم از آن اتاق
بدنم روی صندلی های راهروی بیمارستان می افتد
هزاران فکر و خیال در سرم جولان می دهد
من عاشقش شده ام … به‌شدت زیاد!
نوشته رمان مقهور پارت فصل ۲۸ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن